Chciałam w wątku Madmana o nawiedzeniu przez egzorcystę Nowej Rudy (ku niewątpliwej rozpaczy wielu odwołanej), ale się wątek wziął i był przedawnił.
Więc tu. Tekst ukazał się w Ziemi Lubańskiej Nr 11 i mnię zachwycił nieziemsko. Zresztą nie tylko moją skromną osobę.
Jest w nim kilka ustępów wybitnie umykających memu zrozumieniu, np. nie bardzo wiem, czy łaskę uzdrowienia (poprzez modlitwę) doprowadzającą do omdleń mam traktować jako wywalenie w jej wyniku demonów i czy jeśli w Lubaniu takich omdleń było sporo tzn. że ten region jest szczególnie nasycony opętanymi? Mam również wątpliwości, czy tych, co nie omdleli mam traktować jako wolnych od demonów, czy też jako siedzibę sił nieczystych zmutowanych, a poprzez to wyjątkowo opornych na modlitwę?
Miłej lektury.


"Msza św. o uzdrowienie, której przewodniczył egzorcysta archidiecezji wrocławskiej ojciec Andrzej Smołka, odbyła się w tygodniu ważnych wydarzeń w życiu wspólnoty parafialnej na lubańskich Księginkach. Jego duchowość wpisała się jako element towarzyszący przyjęciu dzień wcześniej Sakramentu Bierzmowania przez 13-osobową grupę młodzieży oraz oczekiwania na uroczystość I. Komunii Św. Do tego, dla wielu uczestników, wspomniana Eucharystia wplotła się w klimat przeżywania miejskich obchodów 150-lecia konsekracji kościoła Świętej Trójcy. Tak więc można śmiało stwierdzić - w Kościele nic nie dzieje się bez przyczyny.
Kościół dosłownie wypełniły tłumy wiernych i to nie tylko z miejscowej parafii, ale także z innych lubańskich wspólnot parafialnych oraz z Zawidowa, Sulikowa, Bogatyni i ... Jeleniej Góry. Mszę poprzedziła Nowenna do MB Nieustającej Pomocy zakończona pięknym odśpiewaniem "Litanii do Matki Boga i ludzi", której prowadzenia podjął się towarzyszący o. Andrzejowi zespół z Sulikowa.
-Bardzo interesująca sprawą okazało się rozważanie, unaoczniające nam skalę naszego uzależnienia od szeroko pojętego zła - mówi ks. Janusz Barski, proboszcz z Księginek- Wróżby, zabobony, różnego rodzaju podkówki i horoskopy oraz medialni energoterapeuci "robiący swoje tytuły w jedno popołudnie", to skala zagrożenia tym większego, że bardzo często dostajemy się w jego zasięg lekceważąc siłę przyzwyczajenia do niego - kontynuuje ks. Barski. Nie da się ukryć, że rozważanie było bardzo wymagające, jednak istota ukazywanego w ten sposób problemu wymagała bardzo poważnej i głębokiej refleksji. Tylko wtedy można się było przygotować na końcową część liturgii - błogosławieństwo z modlitwą o uzdrowienie, które poprzedziła adoracja Najświętszego Sakramentu.
- Jest w doświadczaniu modlitwy wstawienniczej stan chwilowej utraty świadomości po otrzymaniu łaski uzdrowienia. Przypomina on omdlenie, ale tak naprawdę jest to ludzkie zmierzenie się z czymś, co nas przekracza - z Bożą łaską - opowiada ks. Barski. - Podczas podobnej Eucharystii w trakcie renowacji misji św. byliśmy świadkami takich sytuacji, tu jednak ich ilość była zaskakująca. Jak widać Pan Bóg nie żałował swojej miłości, na którą tak głęboko reagowało tak wielu z nas.
Atmosfera radości, uniesienie w śpiewie i pełna spontaniczność towarzyszyły tej głębokiej modlitwie, która bardzo mocno zapisała się w pamięci jej uczestników.
(IW)"