Jak to się stało, że w Polsce nigdy dotąd nie została przetłumaczona główna książka człowieka okrzykniętego legendą już za życia, Lee Kuan Yew, premiera Singapuru odpowiedzialnego za dźwignięcie tego kraju ze statusu dawnego protektoratu brytyjskiego do jednego z najbogatszych regionów świata ? Wygląda na to, że nadal stwierdzenie iż w Polsce nie ceni się wiedzy jest aktualne. Mimo wszystko jest to zjawisko o tyle dziwne, że "From Third World to First" jest opisem nie tylko światłego zarządzania państwem, ale również, a może przede wszystkim, opisem jak wychodzić z komunizmu. Singapur wyszedł z komunizmu już w latach 60ątych, a więc w okresie szczytu Zimnej Wojny co było o wiele bardziej trudne aniżeli w latach 90-ątych kiedy to ZSRR po prostu padło na pysk - mało tego bo w Singapurze już w latach 60ątych wiedziano o tym, że komunizm się rozsypie i to tylko kwestia czasu. Dlaczego więc nam Polakom w zasadzie od zawsze się wmawia, że my byliśmy jednymi z pierwszych, którzy to zrobili i zasadniczo nie było skąd czerpać wzorów i stąd popełnialiśmy "małe" błędy ? Kłamstwa te od dawna powtarzane były przez Jacka Kuronia, a dzisiaj nadal to opowiadają ludzie odpowiedzialni za tzw. "transformację ustrojową" - czyli Lech Wałęsa, Leszek Balcerowicz, Waldemar Kuczyński i całe te środowisko. Dlaczego po tylu latach nadal okłamuje się Polaków, że inaczej się nie dało ?

To nie miejsce na to by opisywać książkę "Od trzeciego świata do pierwszego" Lee Kuan Yew, ale warto mimo to wspomnieć kilka ważnych spraw, które stanowiły o fundamentach sukcesu Singapuru. Lee Kuan Yew to z całą pewnością nie mały człowiek pokroju Lecha Wałęsy i bardzo chętnie wspomina o ludziach, którzy mądrą radą również przyczynili się do tego sukcesu. Wymieniany tutaj był między innymi wieloletni doradca ekonomiczny, Holender z pochodzenia, dr. Albert Winsemius, który powiedział zaraz na początku transformacji, że aby kraj wyszedł na prostą to musi zadbać o dwie fundamentalne kwestie: eliminację komunistów oraz zachowanie tradycji. Bez tych dwóch rzeczy kraj nie ruszy z miejsca. Dokładnie od tego zaczęto zmiany gospodarcze oraz społeczne w kraju - komunistom zasadniczo dano wybór albo więzienie albo banicja. Niektórzy, bardzo nieliczni, komuniści później po wielu latach powrócili do Singapuru, ale już jako odmienieni ludzie rozumiejący dlaczego komunizm był nieporozumieniem - natomiast ci bardziej twardogłowi mieli sporo czasu na przemyślenia w więziennych celach. W tej kwestii nie było żadnych ustępstw i na tej samej zasadzie czyszczono cały system sądownictwa oraz związki zawodowe ze swojej natury bardzo podatne na infiltrację komunistyczną.

Z innych ważnych spraw była reforma gospodarcza w pierwszych latach oparta głównie na pomocy państwa do czasu aż kraj wyjdzie na prostą i będzie mógł szerszej uczestniczyć w wolnym rynku na sensownych zasadach. Singapur ma przykładowo taki swój ZUS zwący się Central Provident Fund powołany do życia już przez Brytyjczyków, ale później rozwijany za panowania Lee Kuan Yew (najpierw zbierano od wypłat pracowników 10% na fundusz, a później różnie bo do nawet 50% by zmienić na 40% w innych latach). To co mnie fascynuje w tym tworze to fakt, że władza doszła do wniosku iż sensowne by było aby mieszkańcy mogli korzystać z tego funduszu już zanim wejdą w wiek emerytalny. Dla Polaka to jak sen albo robienie sobie z poważnych spraw jaj, a dla mieszkańca Singapuru normalna rzeczywistość. Funkcjonowało to w parze z rządowym programem budowy mieszkań które każdy robotnik miał prawo w 20% sfinansować właśnie ze środków płynących z tego ich ZUSu, choć nie musiał. Później takie mieszkanie obywatel Singapuru dostawał od państwa w kredycie na 15 lat na własność.

Kwestia mieszkaniowa była niezmiernie ważna dla Singapuru bowiem, jak to wyjaśniał Lee Kuan Yew, w dobie budowania armii właściwie od zera zasadniczym było pytanie - dlaczego właściwie w przypadku konfliktu zbrojnego młody człowiek miałby chwycić za bagnet i iść się bić o Singapur skoro nie ma własnego mieszkania czy własnej ziemi (a tak było w latach 60ątych) ? Pytanie słuszne, a rozwiązaniem było poprawienie sytuacji mieszkaniowej Singapuru.

Książka jest generalnie niesamowicie ciekawa i wiele można znaleźć przykładów oraz wyjaśnień dlaczego dana polityka była obliczona na sukces i dlaczego się to sprawdzało. To co najbardziej mnie ciekawi to skala wręcz niesamowitych kłamstw jakimi do dzisiaj karmią nas autorzy tzw. transformacji ustrojowej w Polsce, która nie była żadną transformacją, a zwykłą bezczelną zmową z komunistami dającą im spadochrony tak by mogli wraz ze swoimi rodzinami spokojnie przejść z gospodarki dawniej ustawionej na martwy już wtedy ZSRR na skierowaną na zachód. Taka zamiana biegunów i tak nastąpiła z automatu bo chcieli tego Amerykanie więc Balcerowicz nie miał tutaj nic zasadniczo do roboty choć zrobił wiele by komunistów przy władzy utrzymać.

Cały czas mnie to zastanawia dlaczego taki przykład obalenia komunizmu w Polsce nie jest znany po dziś dzień ? Mądrzy ludzie świata nie piszą o Wałęsie albo wcale albo jak najgorzej. Natomiast w przypadku Lee Kuan Yew nikt nigdy nie miał wątpliwości. Nikt nigdy nie ośmieliłby się go oskarżyć o zmowę z komunistami, a mieszkańcy Singapuru go zwyczajnie kochali. Dlaczego tak się nie dało w Polsce skoro udało się w Singapurze, protektoracie brytyjskim, kompletnie sztucznym państwie bez narodu ?