Jesteśmy tylko chwilą w niekończącym się pochodzie istot przez czas, zmarłych jest zawsze więcej niż żywych i są obecni we wszystkim dookoła". więcej

   Wierzę, że uznawanie czegoś za oczywiste wcale nie wiąże się z kwestią faktów, lecz raczej umowy społecznej i przyzwyczajeń naszego umysłu, tym samym należy bardziej do dziedziny psychologii niż fizyki.

   Olga Tokarczuk - Moment niedźwiedzia

   Skądinąd wiemy, że wilki powinny być/są szczególnie bliskie sercom Słowian. Nie tak jak skąpym Celtom, nazistycznym Germanom i Gotom włóczącym się po Europie, którzy postrzegali wilki negatywnie i bali się ich.
   A co z zagrożonym wyginięciem niedźwiedziem? Opowieść o niedźwiedziu zacznijmy od słów kilku na temat jego pierwotnej nazwy oraz tabu jakim została objęta.
Praindoeuropejczycy nazywali go *rktos (*r̥k'þos) i od tego pochodzi greckie árktos/άρκτος - forma astronomiczna Arktos "gwiazdozbiór Wielka Niedźwiedzica", oraz nazwa kontynentu "Arktyka", a być może również celtyckie imię Artur; oraz łacińskie ursus, imię Ursyn, od którego utworzono nazwę dzielnicy warszawskiej Ursynów, imię żeńskie Urszula (mała niedźwiedzica) oraz staroindyjskie r̥kṣa i hetyckie hartagga, oznaczające niebezpiecznego drapieżnika.
Prasłowiańska nazwa *medvēdis, a następnie *medъvědь (por. rosyjskie медведь/miedwied, chorwackie medvjed, czeskie medvěd, słowackie i słoweńskie medved, białoruskie мядзьведзь, górnoserbskie/łużyckie mjedwjedź, dolnoserbskie/łużyckie mjadwjeź, serbskie медвед, kaszubskie miedzwiédz, staropolskie miedźwiedź, słowiańskie zapożyczenie w węgierskim medve i dla odmiany ukraińskie ведмідь ) oznacza zwierzę odżywiające się miodem (*medv-ĕdъ, czyli jedzący miód; *medh-u-s→ *medъ "miód"; *ēd- →*ěsti "jeść").
Niedźwiedź była więc eufemizmem starszej nazwy praindoeuropejskiej gdyż tradycyjnie unikano wymawiania nazw rzeczy groźnych, aż w końcu stara nazwa zanikła. Ciekawostką jest wtórna tabuizacja wyrazu "niedźwiedź" (kiedy zaczęła funkcjonować jako nazwa właściwa), jako zamienników zaczęto używać nowych wyrazów typu miś, mieszko, kosmacz, kudłacz, bartnik, mrówczarz i stąd prawdopodobnie brak odpowiedników "niedźwiedź" w językach bułgarskim czy macedońskim, gdzie na określenie tego drapieżnika używa się nazwy: мечка.
   Dawniej wierzono, że około połowy zimy niedźwiedzie przeczuwając nadchodzące zmiany w przyrodzie obracały się w swoich norach na drugi bok i 2 lutego został ustanowiony świętem Niedźwiedzia. Dzień ten obchodzony był tak hucznie przez naszych przodków, że mężczyźni przebrani w skóry i w maskach niedźwiedzich składali wizyty sąsiadom by spółkować z sąsiadkami. Kościół średniowieczny zakazał tego haniebnego obyczaju ustanawiając w 2 lutego dniem Matki Boskiej Gromnicznej strzegącej ode złego zwierza amen.

PS
wilanow-pa(*)wiedz_z_puszcz_litewskich.html