W dużym uproszczeniu wyglądało to tak: Amerykański New Deal (kopia podobnych programów wcielanych w życie przez Włochy i Niemcy) przyniósł tylko połowiczne rezultaty. W 1939 r. USA nadal było pogrążone w kryzysie - może nie tak ostrym jak 10 lat wcześniej ale jednak. Roosevelt pragnął więc wojny. Bo jak jest kryzys ekonomiczny to wojna zdaje sie być niezłym remedium na taka bolączkę ( testowane wiele razy - z różnymi konsekwencjami). Poza tym, widział szansę - w zaistniałej właśnie wojnie europejskiej - na dalszy polityczny awans Stanów Zjednoczonych oraz wzmocnienie ich znaczenia i prestiżu. Był jednak jeden szkopuł. Amerykanie nie chcieli wojny. Byli nastawieni pacyfistycznie i izolacjonistycznie. Forsowanie polityki wbrew ich nastrojom było trochę ryzykowne. Potrzebny był akt/incydent/prowokacja - z której wynikałoby, iż USA zostały bezczelnie i brutalnie zaatakowane przez wraże siły. Taki scenariusz wydarzeń dawał duże prawdopodobieństwo zmiany nastrojów amerykańskiej opinii oraz wygodny pretekst do przystąpienia do wojny. Od wiosny 1941 r. - na Atlantyku - USA były de facto w stanie wojny z Niemcami, wspomagając aktywnie operacje brytyjskie przeciwko niemieckim u-botom i czekając, aż Niemcom puszczą nerwy i storpedują jakiś amerykański okręt. Ale Hitler nie połknął haczyka - pomny casusu Luzytanii z czasów pierwszej wojny. Postawiono więc na kartę japońską. Na przestrzeni od 1939 r. do listopada 1941 r. USA - a za nią Wielka Brytania i Holandia - wprowadziły cały szereg restrykcji gospodarczych wymierzonych w Japonię, w tym embargo na ropę naftową - które równały się wypowiedzeniu temu państwu wojny handlowej. Japonia w tym czasie - po podpisaniu w kwietniu 1941 r. paktu o nieagresji z Sowietami - nadal zastanawiała sie nad kierunkiem swojej ekspansji i nadla nie bylo pewne czy szla przechyli się na korzyść zwolenników uderzenia północnego (Związek Sowiecki) czy też Południowego (Holandia, USA, GB). Po serii decyzji gospodarczych jak wyżej - zwyciężyła opcja uderzenia na Południe. Z końcem paźdzernika 1941 r. Stalin - dzięki agentowi Sorge - wiedział już o tym, iż przerzucił 250 tysięcy krasnoarmiejsców z dywizji syberyjskich pod Moskwę - co najpewniej oakzało się krytycznym manewrem, który ją ocalił przed wpadnięciem w ręce Niemców.
Zainteresowanych detalami odsyłam do podlinkowanego materiału. Zbliża się bowiem kolejna rocznica ataku na Pearl Harbour - jest więc wyśmienita okazja do poruszenia tego tematu.
O samym ataku Roosevelt najpewniej doskonale wiedział dzięki złamanym japońskim kodom szyfrowym. Ale nic nie powiedział, nie ostrzegł, nie puścił pary z ust - bo potrzebował wielkiej jatki - żeby wygenerować efekt jak wyżej. Chyba się udało.

"The Roosevelt administration, while curtly dismissing Japanese diplomatic overtures to harmonize relations, accordingly imposed a series of increasingly stringent economic sanctions on Japan. In 1939, the United States terminated the 1911 commercial treaty with Japan. "On July 2, 1940, Roosevelt signed the Export Control Act, authorizing the President to license or prohibit the export of essential defense materials." Under this authority, "[o]n July 31, exports of aviation motor fuels and lubricants and No. 1 heavy melting iron and steel scrap were restricted." Next, in a move aimed at Japan, Roosevelt slapped an embargo, effective October 16, "on all exports of scrap iron and steel to destinations other than Britain and the nations of the Western Hemisphere." Finally, on July 26, 1941, Roosevelt "froze Japanese assets in the United States, thus bringing commercial relations between the nations to an effective end. One week later Roosevelt embargoed the export of such grades of oil as still were in commercial flow to Japan."8 The British and the Dutch followed suit, embargoing exports to Japan from their colonies in Southeast Asia."

www.google(*)9j0j7&sourceid=chrome&ie=UTF-8