Pewna pani u której czasem robię zakupy - kobieta chyba nie wysoko kształcona, niemłoda - po 40-tce jak się kiedyś okazało jest niewierząca. Trochę mnie to dziwiło. Z czasem wygadała się, że dawno temu jak była dzieckiem jej (dobrowolne) lekcje religii odbywały sie poza szkołą - akurat w salce w kościele. I młody ksiądz zaraz po tych lekcjach pędem biegł po schodach na górę już w drodze zdejmując sutannę. Po kilku minutach można go było zobaczyć niedaleko kościoła w towarzystwie dziewczyny. Podczas religii kilkakrotnie pouczył dzieci, że jak widzą go w sutannie to mają mówić: "Proszę księdza", a jak w cywilnych ciuchach to "cześć". To było w mieście. Ta sama pani opowiedziała mi, że na wsi jej dziadków wszyscy wiedzieli, że ksiądz ma chłopaczka, z którym co roku wyjeżdża na urlop (wczasy). Znaczy się: bez naukowych argumentów też można stracić wiarę (albo zyskać niewiarę - ujmując z drugiej strony). Wychodzi mi tu na to, że zły przykład to najlepszy dobry przykład dla przyszłego ateisty Jakby pociągnąć to rozumowanie do bólu to nasi faceci powinni ubierać sutanny i całować się po parkach ze swoimi dziewczynami. Albo nawet (na niby) ze sobą Czy noszenie sutanny przez normalnego człowieka jest w Polsce prawnie zakazane?