Witam Racjonalistów, Agnostyków, Sceptyków, Ateistów - słowem wszystkich którzy tu zaglądają.
Od jakiegoś czasu - kilka miesięcy - uważnie przyglądam się dyskusjom na forum oraz czytam artykuły. W związku z zakupem książek w sklepiku, zarejestrowałem się, czego efektem jest ten post.
Nie trzeba być Detektywem Poirot, żeby zauważyć, że siedemdziesiątka w moim nicku to rok urodzin. Ktoś stwierdzi - długo trwało zanim stał się ateistą - ale to chyba przez brak czasu. Już wyjaśniam skąd ten mój coming out
Jak większość dzieciaków zostałem ochrzczony w jedynie słusznej wierze w tym kraju. Nie. Nie mam pretensji do rodziców. Presja małomiasteczkowego społeczeństwa była zbyt silna a poza tym (sam też ochrzciłem swoje dzieci - nie zastanawiając się czy czynię im krzywdę czy też nie) nie chcieli zamykać mi drogi którą mógłbym kiedyś wybrać.
Jako dziecko uczęszczałem chętnie na lekcje religii - które wtedy odbywały się salach katechetycznych w kościele. Trafiałem na wspaniałych księży: otwartych, nie narzucających własnej wizji wiary, zachęcających do rozmyślań i nie stroniących od trudnych pytań. Katecheza nie była smutna koniecznością i przykrym obowiązkiem, tym bardziej że KK był wtedy ostoją w ówczesnej rzeczywistości. Ale tych wspaniałych księży wkrótce zastąpili zdewociali karierowicze. Pierwsze pęknięcie nastąpiło w trakcie mszy rezurekcyjnej gdzieś koło roku 1988. Zdarłem się rano z wyra i jak zwykle poleciałem świętować zmartwychwstanie - a tu zamiast kazania o nadziei, o nowym życiu, o radości - usłyszałem o tym jak to szatan kieruje państwem i jak to trzeba się rozprawić z komunistami. Nie doczekałem do końca - odwróciłem się na pięcie i poszedłem z powrotem - barszcz z jajkiem i kiełbaską już nigdy nie miał dla mnie takiego smaku jak kiedyś.
Drugie pęknięcie nastąpiło w trakcie zapowiedzi, gdy od człowieka ubranego na czarno który mógł być w moim wieku (byłem wtedy na 4. roku studiów) usłyszałem ile ma zapłacić (zgodnie z cennikiem) za możliwość wstąpienia w związek małżeński. Było to ponad dwukrotnie więcej niż zapłaciłem (co łaska) w parafii przyszłej żony za ślub. Nie będę zanudzał Was dialogiem z klechą - skończyło się to słowami z jego strony: "jak pan nie chcesz płacić to możesz pan mieć za darmo". To podziękowałem grzecznie i to był mój ostatni kontakt z tym kościołem. Bywałem oczywiście z okazji ślubów pogrzebów i chrztów w kościele - ale wiązało się to raczej z pewną tradycją niż rzeczywistym przeżywaniem.
Ale do brzegu. Kilka miesięcy temu HBO puściło znakomity film Bila Mahrera "Wiara czyni czuba" - nie mogłem zasnąć i przez przypadek obejrzałem. Od tego zaczęło się moje zainteresowanie filozofią religii i poszukiwania sensu w tym wszystkim. Potem był znakomity R. Dawkins. "Boga urojonego" połknąłem w ciągu dwóch dni. Trzy dni z wypiekami na twarzy czytałem "Najwspanialsze widowisko świata". Niedawno przeczytałem CH. Hitchensa - "Bóg nie jest wielki" - i odkryłem, że przecież jestem ateistą. Nie agnostykiem - jak kiedyś myślałem. Ale właśnie ATEISTĄ. I wiecie co - ogarnął mnie niesamowity spokój. Spadło ze mnie jakieś ukryte brzemię i poczułem się naprawdę wolny.
Od tej pory czytam wszystko co dotyczy szeroko rozumianej filozofii religii a szczególnie raduje się odkryciem Prof. Kołakowskiego. DLACZEGO TAK PÓŹNO?
Pozdrawiam wszystkich, przepraszam że aż tak się rozpisałem i postaram się być aktywnym uczestnikiem tego naszego ateistycznego "ogródka".
Mariusz