Incydent utworzenia świata.
Znaną wszystkim prawidłowość wykorzystamy, dla przedstawienia ciekawego doświadczenia;
Zgadzamy się co do tego, że wszystko co odbieramy naszymi zmysłami ma charakter falowego początku z konsekwencjami, które odbieramy dzisiaj. Wiemy również z prac znamienitych filozofów, że człowiek nie jest do końca pewien swoich zmysłów.
Zaczynamy stwierdzeniem; Jeżeli do istniejącego świata przystawimy równie ogromne lustro, to dla obserwatora zewnętrznego suma emisji sygnałów z tego miejsca równa będzie "0".
Następnie;Jesteśmy w zupełnej absolutnej nicości, tworzymy od nowa drugi wszechświat.
Pierwszą sprawę, którą rozpatrujemy to możliwość stwierdzenia, że coś jest albo co to znaczy, że nie ma nic. Aby udowodnić istnienie na początku czegokolwiek musimy mieć tego kopię. Inaczej nie można w żaden sposób. Ale jeśli stwierdzamy w nicości, że nie ma nic, to dowodem tego twierdzenia jest również nic. Sens tego jest również oczywisty.
Ostatecznie - nic to jest nic,dowód; bo nic. Jest to pierwsza definicja sensu.
Skoro jesteśmy w nicości, możemy jednak świadomie myśleć. ( Tu jest haczyk; kto może!) Więc ustalamy wg definicji zbiór, nic z oznaczeniem go symbolem T i jego dowodem d.
Wypowiadamy pierwsze życzenie, zgodnie z prawem tła; niech będzie nic.
{incydent} T(d) =T(d) dowód d, przy parametrach;
A- amplituda = 0 f- częstotliwość =0 P- ciśnienie =0 T- temp. bezwzględna=0
Jak łatwo się domyślić w takim stanie przedstawionych parametrów, nie ma po prostu nic. Tak więc nie naruszamy dowodu na nic. Jednak świadomością odbieramy to, jako pewną substancję ciągłą w zakresie zbioru T idealnie reaktywną, ponieważ każde oddziaływanie na nią musi być zgodnie z dowodem. Powodem istnienia T(d) jest również, pierwsze prawo świadomości; Jest które jest.
Wypowiadamy w tym środowisku drugie życzenie (fala dźwiękowa); Niech się stanie.
Nasze niektóre parametry zbioru T,z powodu fali dźwiękowej drgnęły o nieskończenie małe wartości. Konsekwencją zmienionego stanu jest powstanie lustra realnego o prawie idealnej "tafli". Już nie możemy stwierdzić; nic nie ma, ponieważ w lustrze widzimy obraz na podobieństwo swoje. Spowodował to niewyobrażalnie mały impuls w zbiorze T(d), I pierwsze, I p jest tłem. Jest to zgodne z drugą zasadą świadomości ; Obraz to zdarzenie oraz odwrotnie.
Następnie musimy już, realnie wymyślić częstotliwość a następnie ruch. Musimy to robić w jednym takcie procesu. Tak więc kierujemy w kierunku lustra z pewnej odległości od niego następny już znaczący impuls celowy w postaci pewnej porcji ; Ia - czyli impuls aktywujący; wtedy
{incydent mirror} T(Ia) = T(R Ia) - zgodnie z zasadą działania lustra kierując w jego kierunku impuls otrzymujemy reakcję z obrotem o 180 stopni. Jeżeli impuls jest w zakresie widzialnym to reakcja przebiega z prędkością powszechnie znanego "c". operację tą wykonujemy w jednym takcie, tak więc powstaje z porcji Ia, w przestrzeni pierwsza częstotliwość f = 1/t, ale aby taki oscylator ruszył musi posiadać ruch postępowy. Skoro impuls aktywacyjny jest wykonany w jednym takcie prostoliniowo, wystarczy proste równanie v = s/t gdzie t- takt procesu - czas jeszcze nie istnieje - wyrażony jest wolą emitenta. {incydent} v=c oraz obrót Π r=c wtedy obrót w reakcji, jednorazowy w takcie wynosi Pi razy r. Z tego mamy też, A= r Energia porcji dla ruchu prostoliniowego od emitenta ; E =m v²/2, A reakcja mirror wynosi E=m c²
Czyli po wykonaniu 1 taktu w ruchu prostoliniowym otrzymujemy reakcje zwrotną z obrotem na tle mirror.
Równanie pierwszego oscylatora wszechświata ? , również przejścia stanu skupienia:
{I p} + v² = 2 (Π r )²
Dalej to wszyscy wiedzą, energia i częstotliwość oraz czym jesteśmy. Niestety wynika też, że z niczego jest tylko nic. Więc, aby było to co jest, musiało być najpierw coś - co miało świadomość i mogło myśleć. Można też, odnieś wrażenie; istnienie czegokolwiek może być iluzoryczne.