Znany przypadek syndromu sztokholmskiego.
Ciekawszy jest wg mnie ten:
www.wysoki(*)Bomba_na_tylnym_siedzeniu.html
Została szybko wypuszczona, wróciła do domu. Była wolna, nic nie musiała, mogła pokazać muzułmanom gest Kozakiewicza, w ostateczności nawet przeczytać ten Koran. Znamienne, jak z czasem zmieniała się jej opowieść. Czyżby 10 dni w talibskim więzieniu aż tak przeprało jej mózg?

---

Nie wiadomo, dlaczego wszyscy mówią do kotów "ty", choć jako żywo żaden kot nigdy z nikim nie pił bruderszaftu.

>Została szybko wypuszczona, wróciła do domu. Była wolna, nic nie musiała, mogła pokazać muzułmanom gest Kozakiewicza, w ostateczności nawet przeczytać ten Koran. Znamienne, jak z czasem zmieniała się jej opowieść. Czyżby 10 dni w talibskim więzieniu aż tak przeprało jej mózg?

Ja widzę Meret, dwa rozwiązania, albo się zakochała w którymś z oprawców, albo przeżyła prawdziwą fascynację religią (może ta poprzednia była nieszczera lub płytka.)

>(...) albo przeżyła prawdziwą fascynację religią (może ta poprzednia była nieszczera lub płytka.)

   Tak? Pokaż mi zatem Guzik religię szczerą i niepłytką.

---

"Lunch i obiad można zamieniać nawzajem, jeśli to będzie miało miejsce tego samego dnia".

>>(...) albo przeżyła prawdziwą fascynację religią (może ta poprzednia była nieszczera lub płytka.)
>    Tak? Pokaż mi zatem Guzik religię szczerą i niepłytką.

Chodziło mi o podejście do religii - powierzchowne - takie, a bo inni idą do kościoła... lub trafienie na szczególnie niesympatycznych księży. Ot coś takiego. Nie mam czasu teraz tłumaczyć.

>Wydaje mi się, że przymus częściej powoduje w nas sprzeciw,
Wtedy, gdy mamy jakikolwiek wybór. Jeżeli nie mamy albo boimy się sprzeciwić musimy uzasadnić przed sobą własne postępowanie (zracjonalizować). To zmniejsza frustrację. Z tym, że akurat ta historia to dla mnie przykład znudzonej, rozpieszczonej, bogatej panienki, która liczyła na większy zastrzyk adrenaliny (w zasadzie kortyzolu). Z reguły różnej maści wichrzyciele, rewolucjoniści i inni "autsajderzy", w tym hipisi wywodzili się z zamożnej sfery.

Przedziwne mechanizmy psychiczne są uruchamiane u ludzi bez dystansu do rzeczywistości.
Prawdopodobnie zaprezentowano jej matriksowe odkrycie kart. Miała silne wrażenie oświecenia, pokochała tych terrorystów za to, że otworzyli jej oczy. Uznała ich za nową rodzinę,- pewnie bogaci rodzice nie dali jej tyle uwagi i zrozumienia co SLA.

Jeśli ktoś jest zdystansowany, odporny na stres i ból egzystencjalnej pustki, a zarazem świadomy, że nikt nie może mieć racji od początku do końca, nie będzie łykał frazesów i banałów sekciarskich.

>Miała silne wrażenie oświecenia, pokochała tych terrorystów za to, że otworzyli jej oczy. Uznała ich za nową rodzinę,- pewnie bogaci rodzice nie dali jej tyle uwagi i zrozumienia co SLA.
Czy uważasz, że to nie może być gra pod wpływem strachu, lecz świadomy wybór?

---

*życie to moja pasja - nie boję się żyć*

> czy przymus może przeobrazić się we własny wybór?
Dziewczyna miała wtedy 20 lat i była znudzoną córką magnata prasowego Williama Randolpha Hearsta.
A tu jej się taka gratka trafiła. Porwanie, "ideowa" organizacja, napady, strzelaniny, ukrywanie się ze swoim chłopcem przed "złym" światem, czyli - prawdziwe życie, adrenalina, cel.
A co do tej pory robiła? Zastanawiała się czy kupić kieckę za 1000 dolarów, czy za 10 000.
No to pobawiła się panienka, a przy okazji zginęła matka czworga dzieci.
Ale co tam!
A te wyroki to śmiech na sali. Z 35 do 2 lat , a prezydenci prześcigali się w ułaskawieniach. Pewnikiem tatuś milioner sypnął kasą na kampanie wyborcze.
Dzisiaj jest celebrytką, k***a!
Jak ten japoński kanibal, co zabił i zjadł studentkę w Paryżu czywiesz.p(*)agawa-stal-sie-celebryta-.html
My też mamy trochę podobną historię ( bez porwania) Małgorzaty Rozumeckiej pl.wikipedia.org/wiki/Małgorzata_Rozumecka.
Też zafascynował ją świat gangsterski. Tylko, że nie ma bogatego tatusia i pierdzi w pasiaki z dożywotką na karku.
A syndrom sztokholmski to tak jak pomroczność jasna u synalka Wałęsy.

---

Tak więc trwają wiara, nadzieja, miłość, z nich największa jest miłość.

>Po przeczytaniu
>historii
>młodej kobiety nasuwa mi się pytanie czy przymus może przeobrazić się we własny wybór?

Może. Ale to jest sprint przez bardzo wysokie płotki ...

> Wydaje mi się, że przymus częściej powoduje w nas sprzeciw, ale może to strach ma na nas największy wpływ?

To zależy od cech danej osoby, od cech otoczenia w jakim się jest zanurzonym. Twoje pytania sprowadzają się do pytania o relacje między cechami osobistymi, a otocznia danej osoby.
Jeśli ja mam takie cechy oraz moje otoczenie ma pewne cechy, to jaka jest szansa na to, abym mógł (mogła) oprzeć (przeciwstawić) się indoktrynacji?

Pozdrawiam

>Jeśli ja mam takie cechy oraz moje otoczenie ma pewne cechy, to jaka jest szansa na to, abym mógł (mogła) oprzeć (przeciwstawić) się indoktrynacji?
Wydaje mi się, że jeśli jestem na tyle dorosła, że mogę ugruntować swoje poglądy to indoktrynacja nie wchodzi w rachubę.

---

*życie to moja pasja - nie boję się żyć*