> jeśli zaczniemy na siłę wtłaczać wszelkie zachowania człowieka (bardzo zawiłego przecież systemu) w jedno prawidło, czy będzie ono biologiczne, filozoficzne, religijne czy jakiekolwiek inne, zawsze odkryjemy, że docieramy do granicy na której sztuka staje się sztuką dla samej siebie.

Dokładnie tak. Taki błąd popełniała socjobiologia, taki błąd popełniała i wciąż popełnia socjologia i psychologia (klasyczna). Tego błędu nie popełnia już psychologia ewolucyjna, która jest pierwszą prawdziwą nauką o człowieku.

>Kobiety tej tendencji nie posiadają. Łatwo im myśleć w sposób równoległy. Konsekwencja - umysł typowo kobiecy nie widzi nic złego w uznaniu większej liczby czynników jako wpływających równorzędnie

Kobiety powinny być więc lepsze w rozumieniu kwantowych praw fizyki niż mężczyźni: dulizm korpuskularno-falowy, Zasada Komplementarnoci Bohra, chromodynamika (odziaływania trójbiegunowe), wielokrotne stany splątane...

>widzę sporą grupę kobiet, ładnych, mądrych, zaradnych, czułych, miłych itd. Doprawdy nie brak im niczego, a jednak żyją samotnie.

Z dziećmi czy bez? Oszacuj, proszę, z grubsza swoją ocenę ich odsetka w populacji. Jeśli są bezdzietne, to w jakim są wieku?

---

doku

>Dokładnie tak. Taki błąd popełniała socjobiologia, taki błąd popełniała i wciąż popełnia socjologia i psychologia (klasyczna). Tego błędu nie popełnia już psychologia ewolucyjna, która jest pierwszą prawdziwą nauką o człowieku.
Nie sądzę, sądzę, że jest jedną z propozycji, której braki wyjdą z czasem. Przecież jest jeszcze młodziutka. A priori zakładam, że jedna nauka czy jeden system nie mogą wyjaśnić wszystkiego. Teoria Wielkiej Unifikacji jest śliczna, ale to wszystko co o niej mogę powiedzieć dobrego. Każdy system, musi określić przedmiot swych zainteresowań, pole działania, adekwatną metodologię i przyjąć jakieś aksjomaty w punkcie wyjścia. To, że w punkcie dojścia, wiele systemów stawia sobie - wyjaśnienie świata i całej reszty - jest uzasadnione psychologicznie i tylko tak.
>Kobiety powinny być więc lepsze w rozumieniu kwantowych praw fizyki niż mężczyźni: dulizm korpuskularno-falowy, Zasada Komplementarnoci Bohra, chromodynamika (oddziaływania trójbiegunowe), wielokrotne stany splątane...
Może? Z czasem. Mamy nadal problem kulturowy, kobiety są przekonywane od maleńkości, że nauki ścisłe nie są dla nich. Co gorsza wiele z nich w to wierzy i nie kształcą się w w.w. kierunkach. Z moich doświadczeń wynika, że kobiety są znacznie lepszymi i skuteczniejszymi projektantkami relacyjnych baz danych. Ich bazy lepiej działają, to tak z własnego zawodowego gruntu.
>>widzę sporą grupę kobiet, ładnych, mądrych, zaradnych, czułych, miłych itd. Doprawdy nie brak im niczego, a jednak żyją samotnie.
>Z dziećmi czy bez? Oszacuj, proszę, z grubsza swoją ocenę ich odsetka w populacji. Jeśli są bezdzietne, to w jakim są wieku?
Bez dzieci. Wiek 30-40 lat. W populacji? Nie wiem. W moim otoczeniu ze 30%. Sporo jak dla mnie. Tyle, że żyję w dużym mieście, a większość mego otoczenia stanowią ludzie z wyższym wykształceniem, aktywni zawodowo. Sądzę, że na wsi, gdzie presja społeczna jest mocna, taka kobietka weźmie tego męża - choćby pił, choćby bił, byleby mąż być - i urodzi jakieś dziecko, aby nie było, że bezpłodna pewnie w młodości się puszczała i miała skrobankę. Tyle, że ponoć mamy coraz bliżej do globalnej wioski i dążymy do stania się społeczeństwem informacyjnym. Jeśli więc występuje zależność między "singlizmem" a wskazanymi przede mnie czynnikami, zjawisko będzie się nasilać.
Pozdrawiam

>>pierwszą prawdziwą nauką o człowieku.
>Nie sądzę, sądzę, że jest jedną z propozycji, której braki wyjdą z czasem. Przecież jest jeszcze młodziutka.

Dlatego nie twierdzę, że jest ostatnia

>Z czasem. Mamy nadal problem kulturowy, kobiety są przekonywane od maleńkości, że nauki ścisłe nie są dla nich.

A ja rozumiem, skąd ten błąd. Opiera się prawdziwej obserwacji, że nauki techniczne są dla mężczyzn. Naukowo potwierdzono eksperymentując na noworodkach, że dziewczynki mają wrodzoną skłonność patrzenia i sięgania ku lalkom, a chłopcy - ku traktorom (zabawkom).

Dawniej fizyka kojarzyła się naukami technicznymi, z geniuszami pokroju Tesli, którzy jak Chrystus własnoręcznie potrafili zrobić cud ze śmieci. Teoretyczne podstawy fizyki w czasach rewolucji naukowo-technicznej były wręcz prostackie: jakieś kartezjańskie proste, być albo nie być, tędy albo tamtędy, albo cząstka albo fala, przyczyna ma swój skutek, co ma wisieć nie utonie, wyżej siebie nie podskoczysz...

Współczesna fizyka ma więcej poezji w sobie niż cała liryka. Być może niemożność skwantowania grawitacji wynika z braku kobiet w tych pracach, może umysł męski nie jest w stanie wpaść na właściwy pomysł.

>Bez dzieci. Wiek 30-40 lat. W populacji? Nie wiem. W moim otoczeniu ze 30%.

To zbyt wiele na wyjaśnienie genetyczne - kilka tys. lat temu tego chyba być nie mogło

---

doku

>>>pierwszą prawdziwą nauką o człowieku.
>>Nie sądzę, sądzę, że jest jedną z propozycji, której braki wyjdą z czasem. Przecież jest jeszcze młodziutka.
>Dlatego nie twierdzę, że jest ostatnia
Uff, nie cierpię głosicieli jednej prawdy nad prawdami.
>>Z czasem. Mamy nadal problem kulturowy, kobiety są przekonywane od maleńkości, że nauki ścisłe nie są dla nich.
>A ja rozumiem, skąd ten błąd. Opiera się prawdziwej obserwacji, że nauki techniczne są dla mężczyzn. Naukowo potwierdzono eksperymentując na noworodkach, że dziewczynki mają wrodzoną skłonność patrzenia i sięgania ku lalkom, a chłopcy - ku traktorom (zabawkom).
Dowiedz mi tylko jak traktorki mają się do nauk ścisłych, a jak lalki im zaprzeczają.
Z moich obserwacji dziewczynki lubią bawić się samochodzikami i te małe i te większe. Chłopcy też chętnie bawią się lalkami - warunek nikt im nie powiedział - chłopcy nie bawią się lalkami.
Noworodki bawią się grzechotkami - unisex. Sięgają po to co wydaje dźwięki, jest interesujące w dotyku i da się wepchnąć do buzi. Nie czynią na tym etapie rozróżnić lalka-traktor.
>>Bez dzieci. Wiek 30-40 lat. W populacji? Nie wiem. W moim otoczeniu ze 30%.
>To zbyt wiele na wyjaśnienie genetyczne - kilka tys. lat temu tego chyba być nie mogło
Rozumiem wyjaśnienia brak. ok
Pozdrawiam

>Dowiedz mi tylko jak traktorki mają się do nauk ścisłych, a jak lalki im zaprzeczają.

Nijak, dlatego piszę że to błędne skojarzenie.

Z faktu, że dziewczynki mają genetyczne skłonności do lalek, a chłopcy do maszyn, wcale nie wynika, że fizyka teoretyczna jest dla chłopców.

>Z moich obserwacji dziewczynki lubią bawić się samochodzikami i te małe i te większe.

To bez znaczenia. Biologia już opisała ten aspekt natury ludzkiej na tyle precyzyjnie, że możemy tę wiedzę po prostu przyswoić, bez konieczności zastanawiania się, jakie są nasze doświadczenia osobiste i czy są one reprezentatywne. To coś jak złudzenie ze Słońcem - z moich obserwacji wynika, że to Słońce krąży, ale wiem, że to oprowadzi do błędnego rozumienia świata. Na tym m.in. polega mój racjonalizm, że mam naukowy obraz świata i nie burzy go widok dziewczynki bawiącej się samochodzikiem, bo wiem, że naukowcy obserwowali tyle tysięcy noworodków, niemowląt i dzieci, że ich uogólnienia są prawdziwe, a moje obserwacje nic w tym wypadku nie znaczą.

Z tego punktu widzenia już Oscar Wilde był racjonalistą, bo twierdził że: "osobiste doświadczenie jest najbardziej błędnym i ograniczonym kołem"

---

doku

>" Autor tekstu: Michał Woźniak; Oryginał: www.racjonalista.pl/kk.php/s,6065
>naprawdę czysty altruizm zawsze jest szkodliwy. Wbrew powszechnemu przekonaniu, >poświęcanie czegokolwiek na rzecz innego osobnika ze stratą dla siebie samego jest >pozbawione logiki, a prawdziwa mądrość polega na maksymalizowaniu za wszelką cenę >własnego, egoistycznego dobra

Takie teksty mnie skręcają. Podstawowy błąd tkwi tu w nieznajomości definicji altruizmu biologicznego lub plątaniu pojęć z różnych dziedzin (biologia-nauki społeczne-humanistyczne). Takie poplątanie niestety spotyka się też w tesktach naukowych i pewnie stamtąd przedostaje się do tekstów popularnych.
Altruizm biologiczny dotyczy tylko takich zachowań na rzecz innych osobników, które zmniejszają własne szanse rozrodcze. Tylko takie! Istnieje całe mnóstwo zachowań altruistycznopodobnych, które podnosząc szanse rozrodcze "obdarowanego" w żaden sposób nie zmniejszają szans "dobroczyńcy".

W przypadku organizmów rozmnażających sie płciowo jest jeszcze inna kwestia ograniczająca sensowność nieskończonego egoizmu: trzeba mieć się z kim rozmnażać. I najlepiej, jeśli partnerzy nie są blisko spokrewnieni.

---

Nie stosuję emoticonów

>Altruizm biologiczny dotyczy tylko takich zachowań na rzecz innych osobników, które zmniejszają własne szanse rozrodcze. Tylko takie! Istnieje całe mnóstwo zachowań altruistycznopodobnych, które podnosząc szanse rozrodcze "obdarowanego" w żaden sposób nie zmniejszają szans "dobroczyńcy".

Taka definicja altruizmu wydaje się już przestarzała i to z perspektywy dwóch modeli: fenotypu rozszerzonego i doboru płciowego.

Model fenotypu rozszerzonego mówi m.in. o zachowaniach wymuszonych przez pasożyty - nawet gdyby zachowania te wyglądały na "na rzecz innych", to trudno by mi je było nazwać "altruizmem". A gdyby Twoją definicję uzupełnić wykluczeniem tego przypadku to zaraz kłania się Lynn Margulis ze swoją teorią symbiogenezy - jak odróżnić pasożyta od symbionta, przecież każdy organizm jest organizmem symbiotycznych, więc sterowanie przez "nasze" geny jądrowe jest tak samo nasze jak to sterowanie przez geny naszych symbiontów.

Z przeciwnej strony tę definicję atakuje teoria dobioru płciowego. Wykształca ona zachowania tak bardzo szczerze altruistyczne, że wręcz obelgą byłoby odmówienie nazywania ich altruistycznymi. A mówiąc poważniej, Twoja definicja sama się obala jak jakiś paradoks - wystarczy, że jakieś zachowanie, ktore spełni Twoje warunki "altruistyczności", zostanie docenione przez płeć przeciwną, a już wg Ciebie musi być mu odebrane określenie "altruistyczne". Można oczywiście i tutaj poprawić Twoją definicję, ale wówczas znów musielibyśmy użyć słowa altruizm sprzecznie z jego potocznym rozumieniem, gdyż musielibyśmy nazwać altruistą świadomego uwodziciela, który zostaje odrzucony z powodu fałszywości intencji - wolontariusz, który co tydzień zmienia organizację charytatywną, bo demaskują go jako uwodziciela.

Moim zdaniem, próby formułowania biologicznej definicji altruizmu są niewarte zachodu. Musielibyśmy altruizmem nazwać każdą przegrywającą strategię genów zmutowanych, recesywnych lub rzadką "błędną" kombinację alleli (jak np. homoseksualizm). Ale wtedy jaki sens biologiczny miałoby wyróżnianie takiego pojęcia? Co za różnica, czy mutacja powoduje dysfunkcję, która wygląda na altruizm, czy zwyczajną patologię?

Moim zdaniem, altruizm warto definiować tylko na poziomie klasycznej psychologii: działanie na rzecz innych bez intencji osiągnięcia korzyści czy sławy. Taka definicja ma też tę zaletę, że może być elementem opisu fenotypu, może być włąćzona do kategorii emocji czy popędów - tak "niebiologicznie" zdefiniowany altruizm staje się naturalnym obiektem badań biologów, Twoja "biologiczna" definicja nie ma tej zalety.

---

doku

>Może jednak ktoś ma mniej trywialny pomysł?

Samobójstwo-spowodowane niechęcią do życia. Jednostka likwiduje siebie gdyż nie ma celów (sensu) do osiągnięcia. Można powiedzieć ze stan osoby przed swoją eksterminacją to jak "żywy trup". Eksterminacja ma jedynie pozytywny skutek na przetrwanie pozostałych osobników, a więc poświecenie na rzecz ogółu, poświęcenie bez wyrzeczeń gdyż osobnik nic nie traci bo już mu wszystko jedno. Stan osoby przed samobójstwem nie pozwala na wydajne funkcjonowanie w celu reprodukcyjnym, wychowawczym czy też pełnienia jakiejś funkcji społecznej, kreacyjnej. Ogółem w tym stanie osobnik podtrzymuje sie na zyciu tym samym czerpiac zasoby energetyczne. Dlatego też niewiele wnosząc jego eksterminacja pozostawia pozytywne skutki jego "nie bycia" zasoby które mógłby potencjalnie wykorzystać, wykorzysta inny osobnik bardziej wydajniej przekładając na cele.

Moim zdaniem głównym celem ewolucji jest ogólne przetrwanie gatunku. Podstawowym priorytetem jednostki jest założenie bycia najważniejszym i udowodnienie tego. W ten sposób przetrwają najlepsze jednostki udoskonalając gatunek zasilając go swoją dawką genów i doświadczenia zyciowego.

Interesujące podejście. Logiczne. Nasuwa mi się jednak kilka wątpliwości.
Czy przyjęcie tych racji powinno skutkować pozostawieniem samobójców samym sobie? Z jednej strony tak - jak piszesz, zabierają przestrzeń i dobra tym, którzy działają na rzecz społeczności i przyszłości.
Z drugiej strony - my społeczność wydajemy społeczne pieniądze na terapie, szpitale, innego rodzaju pomoc osobom, które zbliżają się do decyzji o samobójstwie, lub tym którzy próbowali targnąć się na własne życie. Czy więc działamy w ten sposób przeciw społeczeństwu? Takie dwie przeciwstawne siły?
Jeszcze inna sprawa. W twojej teorii jest błąd. Błąd ten polega na założeniu, że stan wywołujący decyzję o samobójstwie jest czymś stałym dla samobójcy. Decyzja o samobójstwie jest podejmowana przez człowieka w określonym stanie psychiki. Stan ten może być spowodowany rozmaitymi okolicznościami wewnętrznymi (np. młodzieńcza burza hormonów) lub zewnętrznymi (np. tragedia rodzinna). Stany te raczej nie mają charakteru stałego. Jeśli więc taka osoba wspomagana przez społeczność przetrwa niekorzystny czas, może okazać się bardzo potrzebnym elementem społeczności.
Jeszcze w sprawie szaleńców i geniuszy, jak wiadomo od jednego do drugiego jest bardzo blisko. Osoby niestabilne emocjonalnie mają większe szanse na popadnięcie w jakąś depresję o takiej sile, iż podejmą decyzję, że chcą przerwać swoje męki. Jednocześnie osoby takie z racji własnej niestabilności mają nieco inne spojrzenie na świat. Dzięki temu wpadną na rozwiązania i nowelizacje, których dostrzeżenie przez osobowości psychopatyczne będzie znikoma. Są więc dobrem społecznym.
Pozdrawiam

Stan psychiki jest zmienny i kształtuje go w znacznym stopniu środowisko. Depresja jest chorobą toteż się ją leczy. Pomoc społeczna jest po prostu zabezpieczeniem przed takimi chorobami. Społeczeństwo nie rozstrzyga czy należy pomóc, ono jest zobowiązane, gdyż obywatel ma prawo skorzystać z opieki medycznej.
Cytat:
może bardziej sprostuje. Wszelkie czynniki powodujące stan depresyjny w swoim maximum mogą spowodować iż zwykła osoba moze stać sie w owym maximum samobójcą. Wszyscy jestesmy potencjalnymi samobójcami jednak aby dojśc do takiego stanu potrzebujemy czynników które to spowodują. Załamanie może przychodzić różnie dla każdego. Dlatego warto pamiętać iż stany psychiczne są zmienne i należy zmieniać środowisko na bardziej sprzyjające euforii życia.

Witaj po przerwie,
troszkę nie rozumiem, jakie jest twoje stanowisko. Najpierw pisałeś mi, że przyzwolenie na samobójstwo jest nad wyraz korzystną okolicznością dla wszystkich zainteresowanych - samobójcy i tak wszystko jedno tylko się męczy, społeczeństwo może wchłonąć jego dobra i zużytkować.
Potem, gdy odpisałam ci, że to nie do końca tak, właściwie się ze mną zgodziłeś.

O co chodzi? Eksperyment myślowy czy opinia?

każdy człowiek potencjalnie jest samobójcą, należy tylko zaprewnić mu odpowiednie warunki aby nim się stał. Właśnie w tym sęk iż warunki są zmienne, pożytecznym jest przywracanie jednostki do stanu jego naturalnej wydajności. To z perspektywy obserwatora, społeczności.
Z perspektywy samobójcy, jest tak iż patrzy on przez pryzmat bezsensu . Jego stan, sytuacja stresowa może nie pozwalać mu na dostrzeżenie korzeni jego choroby. Gdyby ją posiadał w dość łatwy sposób by stwierdził ze jego stan jest przelotny.

a) opisałem jakby działanie mechanizmu samodestrukcji w sytuacji krytycznej, z perspektywy osoby dotkniętej nią. Gdy psychika ludzka jakoby nie dostrzega swojej zmienności na przestrzeni czasu i działa na stan czasu rzeczywistego, podejmując takie a nie inne decyzje.
b) jako obserwator zauważam zmienność psychiki, stanu na przestrzeni czasu. Więc pozytecznie dla społeczeństwa jest leczenie jednostki w celu przywrócenia jej normalnej wydajności w społeczeństwie. Z perspektywy etycznej również empatycznośc w danej sytuacji.

ważne jest przyjęcie tu zmienności psychiki, nastrojów.
Jak wiadomo po kazdej burzy przychodzi czas na słońce.

troche namieszałem, nie rozdzieliłem perspektyw, stąd te zamieszanie. Choć przyznam iż w pierwszej wypowiedzi nie wziąłem pod uwage zmienności, i jako by opisałem wszystko z perspektywy samobójcy, wiecznego samobójcy.
W drugiej wypowiedzi natomiast przyszło mi to do głowy stąd rozbieżność.

Zaledwie przejrzałam artykuł pana Woźniaka, ale od razu przypomniało mi się pewne spostrzeżenie- "zachowania altruistyczne" są już widoczne na poziomie Procariontów. W koloniach bakteryjnych można doszukać się działania na rzecz grupy. Podobnych mechanizmów jest wiele- np. transformacja i sekwencje chi (pobierane są te sekwencje DNA, które są bardziej spokrewnione z komórkowymi). Jesteśmy "zaledwie" takim wielkim rozwinięciem podstawowego świata jednej komórki. Jej podstawy są widoczne w każdym naszym zachowaniu.

Nie jestem biologiem, więc z tej perspektywy trudno mi coś bronić lub udowadniać. Mam jednak wrażenie, że to co napisałeś jest taką dość zgrabną hipotezą, której powstanie jest mniej związane z poziomem jasności przyczyn i skutków zachowań rozmaitych organizmów w zmiennych warunkach, a bardziej z leżącym u podłoża poglądów autora przekonaniem że:
- wszystko podlega tym samym naczelnym prawom
- mechnicystyczne ujęcie człowieka jest podejściem prawidłowym.

Do obu poglądów mam szereg zastrzeżeń, konsekwentnie nie przyjmuję wynikających z nich prawd.

Pozdrawiam

Wiesz, ja nadal nie przeczytałam tego artykułu, więc trudno jest mi się odnieść do twojej wypowiedzi. Mogę powiedzieć, że to co napisałam jest tylko takim moim spojrzeniem na świat. Nawet trudno jest to nazwać hipotezą. To jest sposób, w który ja to pojmuję od kilkunastu lat i... nic więcej. Po prostu dla mnie biologia jest niesamowicie zróżnicowana, kolorowa, ale zarazem w swych podstawach tak prosta, w swych ogólnych mechanizmach. Można odnaleźć naprawdę wiele analogii (nie mówię tu o naukowych analogiach teraz), że to silniejsze ode mnie i czasami lubię sobie na świat spojrzeć tak z góry, dla samego odstresowania się. To, co napisałam do nauki ma się nijak, bo nauką nie jest, bardziej filozofią, poglądem być może. Postaram się przeczytać dany artykuł i coś więcej wydumać na ten temat.

1. Wybrałam parę cytatów z artykułu, do których nawiążę. Pozwoliłam sobie trochę pobredzić, tzn. pobrodzić w temacie. To, co teraz wkleję będzie z worda i czasami pojawią się jakieś błędy więc z góry przepraszam.

"Jednak wbrew twierdzeniom wielu popularyzatorów psychologii ewolucyjnej, geny czystego altruizmu mogą egzystować w populacji i wcale nie muszą zostać wyeliminowane przez dobór naturalny."- a co to takiego czysty altruizm? W jaki sposób dałoby się udowodnić czysty altruizm, który dla mnie jest pojęciem utopijnym? Badania wykazują, że altruiści są postrzegani jako seksowni a więc ZACHOWANIE altruistyczne (wcale nie znaczy, że ktoś JEST altruistą) podnosi wartość naszych genów- a w biologii tylko to się liczy. Teraz pytanie- gdzie jest granica między grą a czystą, utopijną chyba, formą altruizmu? To pytanie filozoficzne. Nauka na nie raczej nie odpowie.

"Altruizm na poziomie osobniczym stanowi więc po prostu emergentną własność genetycznego egoizmu i wyewoluował tylko dlatego, że umożliwia sprawniejszą konkurencję pomiędzy podstawowymi jednostkami życia, które podlegają doborowi naturalnemu, czyli genami."- ja bym nadal obstawała przy zachowaniu altruistycznym, gdyż słownikowa definicja altruizmu nie pasuje po prostu do życia.

P"rzypadki altruizmu na poziomie organizmów są więc w naturze bardzo częste i nawet pomaganie własnym krewnym stanowi przejaw prawdziwie czystego altruizmu."- absolutnie się z tym nie zgadzam, ponieważ jest to dowód na egoizm genetyczny. Pomagając swoim krewnym zwiększam prawdopodobieństwo zachowania i przekazania dalej do populacji części mojej puli genowej. Jest to zupełnie naturalne i chyba dla większości z nas zrozumiałe. Nie trzeba się tu nawet odwoływać do genetyki. To się rozumie samo przez się. Prędzej dam cukierka siostrze niż obcemu na ulicy, no chyba że... widzę w tym jakiś interes.

"Taka jest struktura przyrody, która przejawia się w różny sposób na różnych poziomach złożoności, a zachowania, które na jednym poziomie wydają nam się "złe", na innym mogą być "dobre" (i na odwrót)."- dla mnie mówienie o rzeczach złych i dobrych w przyrodzie jest ułomne a to z tego względu, że my na to tak patrzymy. Jak lew zje gazelę to to jest złe, większość rodziców powie swojemu dziecku "zły lew", ale już nie zastanowi się nad tym, że ten lew, czy z reguły lwica, zabiła gazelę po to, aby przeżyć i np. nakarmić młode. W taki sposób nie można patrzeć na naturę. Nie można patrzeć na mechanizmy genetyczne przez pryzmat naszego "ja", że jak ktoś mi zrobi przykrość to to jest złe. Złe, bo mi jest smutno? Ale jakie ma to znaczenie dla przyrody? Absolutnie żadne. Mechanizmy genetyczne po prostu są a jakie są to już inna kwestia. Nie powinniśmy jednak w ich opisie odwoływać się do sfery uczuć, bo zaburzamy ich naturę swoją ułomnością.

"To właściwa tylko człowiekowi skłonność do wartościowania otaczającej go rzeczywistości sprawia, że od wieków wikła się on w tego rodzaju, wydawać by się mogło nierozstrzygalne, dylematy."- tu już powiało... Ja tekst ten także odbieram emocjonalnie, dlatego, że nie jest naukowym. W jaki sposób jesteśmy w stanie ocenić, że tylko my umiemy wartościować otaczający nas świat? Przecież równie świetnie robią to i inne zwierzęta- szympans doskonale wie, że winogrono jest cenniejsze od kamyka (w jego świecie, w jego układzie zdarzeń) i jak wsadzi się takie dwa osobniki do klatki i jednemu w nagrodę za tę samą czynność da się kamyczek a drugiemu winogrono to ten od kamyczka wkurza się tym bardziej im mniej spokrewniony jest z nim osobnik, który dostał winogrono. Czy to nie jest wartościowanie? Dowiedziono naukowo, że szczury są w stanie odczuwać empatię. Na zdrowy rozum każdy organizm musi wartościować świat. Nawet bakteria poprzez swoje receptory "uzna" glukozę za smakowity kąsek a inny związek za mniej.

"Najlepszą strategią życiową jest natomiast udawanie altruisty, będąc faktycznie egoistą (...)"- to jest to, o czym mówiłam.

"Świętość jest nie tyle hipertrofią ludzkiego altruizmu, ile jego skostnieniem. Gorliwie podporządkowuje się biologicznym imperatywom, nad które miała się wznosić" - to jest dobre; kiedyś jak prowadziłam wykład na temat altruizmu w biologii, to podałam boga i samo wierzenie w niego, jako przykład właśnie egoizmu, nawet ze strony samego boga... Bo czemuż to niby bogu tak bardzo zależy, żebyśmy działali wedle jego widzimisię i przyszli do nieba? Jaka z tego płynie dla niego korzyść? Oczywiście przy założeniu, że za słowami boga nie stoimy my sami. Dla mnie właśnie ten boski egoizm jest niejako dowodem na to, że nikt inny jak my sami stworzyliśmy boga, bo jest to obraz boga ułomnego, wydaje się zależnego od swojego cyklu hormonalnego, mściwego, ale zarazem strzelającego miłością- jest tak bardzo ludzki, że aż niemożliwe, że został sam z siebie stworzony.

2. " Można więc uznać za prawdę stwierdzenie, że prawdziwa mądrość polega na maksymalizowaniu swojego własnego, egoistycznego dobra, zaś nawet najdrobniejsze przejawy prawdziwego altruizmu są zwyczajną głupotą ."- e tam, prawdziwą mądrością jest po prostu żyć i umieć się w tym życiu odnaleźć, w swej zwykłej ludzkiej roli. Umieć cieszyć się sobą i tym, co dookoła, bez odwoływania się do metafizyki, bez doszukiwania się sensu życia, misji, choć dobrze jeżeli komuś takie koła ratunkowe pomogą utrzymać się na powierzchni. Czasami zastanawiam się czym moje życie różni się od życia, nawet nie bakterii, tylko od życia jednej z moich własnych komórek. Zostałyśmy obie stworzone, pełnimy swoją biologiczną funkcję, czyli żyjemy a potem umieramy. Obie możemy zostawić, o ile nie zostaniemy przedwcześnie unicestwione, potomstwo. Potrafimy tak samo stworzyć własną linię, której historia może potoczyć się bardzo różnie. Być może linia moich następców wygaśnie szybko a być może niczym komórki linii nowotworowej w organizmie będą plenić się po świecie. Podstawową różnicą wydaje się być to, że ja mam świadomość obu żyć, świadomość samej siebie, mojego przebiegu życia i świadomość, że moje komórki żyją razem ze mną a ja razem z nimi. To jest niewielka różnica, bo komórka podobno nie wie o samej sobie, ale pełni wszystkie funkcje biologiczne jakie i ja pełnię. Ja tylko pewnie bardziej przeżywam tą moją ontogenezę niż moje komórki, choć jak są poddawane różnorakim stresom to wcale im nie zazdroszczę.

" osoba odczuwa wobec drugiej znaczną dozę empatii wtedy, gdy postrzega ją jako podobną do siebie. W takich przypadkach "prawdziwy" altruizm sprowadza się więc do altruizmu krewniaczego, a więc zwykłego genetycznego egoizmu, a hipoteza empatii-altruizmu przestaje nam mówić cokolwiek więcej niż to, co wykazali wcześniej socjobiolodzy."- zgadzam się.

" Teoria ta, dowodząc, że wszystkie zachowania człowieka są uwarunkowane pobudkami egoistycznymi, jest zbieżna z podejściem socjobiologicznym, różni się jednak od niego tym, że uznaje, iż jednostką odnoszącą korzyści są nie geny, a poszczególni osobnicy."- a czy wraz z osobą nie odnoszą korzyści i geny?

"Humanistom wciąż jednak trudno zrozumieć, że człowiek stanowi integralną część świata żywego i musi podlegać tym samym prawom biologii, co inne zwierzęta, podobnie jak nie może funkcjonować wbrew prawom fizyki."- tego nie może pojąć wielu ludzi a jest kluczem do zrozumienia, dlaczego jesteśmy tak różni i tak podobni w swych zachowaniach do "całych" zwierząt i ich pojedynczych komórek (tak wiem, mówienie o zachowaniu komórki nie jest trafione, ale powiedzmy, że jest to nawiązanie do mechanizmów nią rządzących).

"Gdyby można było dokonać redukcji ludzkiego zachowania się i sprowadzić je do praw biologii (...)"- bylibyśmy pojedynczą komórką. Zresztą my i tak jesteśmy sprowadzeni (?), jesteśmy pod prawami biologii, bo inaczej być nie może skoro jesteśmy żywi.

"Biologia stanowi klucz do zrozumienia ludzkiej natury i przedstawiciele nauk społecznych nie mogą sobie pozwolić na ignorowanie jej zasad, które uściślają się w szybkim tempie"- chwała temu, kto to napisał, bo ja to głoszę od 15 roku życia i wreszcie nie jestem sama. Cieszę się, że jest ktoś, kto myśli podobnie a więc będę w stanie prędzej i lepiej odczuwać empatię w stosunku do niego, chętniej też ujawni się mój nieskrywany i tak, altruizm, kiedy osoba ta będzie potrzebować mojej pomocnej dłoni.

>niektóre fakty i czy takie wytłumaczenie w ogóle jest możliwe. Chodzi mi o celibat, taki ideowy, a
>nie w sytuacji gdy plemię może poradzić sobie z wychowaniem tylko określonej liczby dzieci.

Z tego, co wiem, pierwszym człowiekiem, który wpadł na pomysł celibatu, jak to nazywasz 'ideowego' był reformator religijny Mani działający w imperium perskim, w Babilonii w III w.
Dominującą przedtem religię zoroastryjską uznał za skostniałą, a jej kler za chciwy i bezbożny. W herezji swego pomysłu zwanej manicheizmem rolę kleru przejęli tzw. doskonali.
Mani uważał, że człowiek jest w równej mierze owocem świata jasności co świata ciemności, dlatego też istnienie człowieka nie jest korzystne dla ostatecznego zwycięstwa świata jasności. Tak więc człowiek nie powinien się mnożyć.
Doskonałych obowiązywała pieczęć czoła -- nie powinni mieć grzesznych myśli, pieczęć ust -- nie powinni mówić plugawie, ani bezbożnie, a także pieczęć łona -- nie powinni uprawiać seksu pod żadną postacią.
Niedoskonali wierni mogą uprawiać seks tylko w taki sposób, aby to nie prowadziło do prokreacji. Mogą uprawiać homoseksualizm obu płci, a w seksie heteroseksualnym preferowane są stosunki analne i oralne.
Zanim w Rzymie zwyciężyło chrześcijaństwo, manicheizm był religią bodaj najbardziej rozpowszechnioną. Paweł z Tarsu zakazał żenić się chrześcijanom, ale zezwolił pozostawać w związku małżeńskim tym, którzy ożenili się przed chrztem. W prawosławiu odniesiono to tylko do duchownych (odna u popa żena), a w katolicyzmie zaostrzono to do zupełnego celibatu.
Idee manicheizmu przedostały się do chrześcijaństwa, najpierw do Bizancjum -- bogomilcy, a potem do południowej Francji -- katarowie.

>istnienie człowieka nie jest korzystne dla ostatecznego zwycięstwa świata jasności.
Też mam takie przeczucie, że świat sporo ryzykuje pozwalając nam żyć. No ale, ponoć nie ma ryzyka, nie ma przyjemności.
Celibat, czy rozmaite ograniczenia w tym względzie spotyka się w wielu kulturach. O czym to świadczy? Może jest to jakiś wentyl bezpieczeństwa przed przeludnieniem? Jak na razie jego wpływ nie był na tyle znaczący aby zaniepokoić się o przetrwanie gatunku, ale czy może takim się stać?
Jeśli ciągoty celibatowe mają podłoże biologiczne, coś tam w nas jest, co w określonych warunkach powoduje, ze nie chcemy się rozmnażać, to czy:
- z racji tego, że prawa przyrody są ślepe, może nam to coś uaktywnić się w zgubnym dla gatunku momencie?
- czy może jest to zabezpieczenie wszechświata przed nami, nigdy nas nie będzie tyle abyśmy zrujnowali więcej niż jedną planetę?
No do czegoś ten celibat musi być, skoro taka żywotna bestia.

Pozdrawiam