>Fryderyka II Hohenzollerna można nie cenić jako króla żołdaków, ale trzeba przyznać i oddać mu to,
>że był niezłym kompozytorem oraz flecistą. Znał się dobrze na kontrapunkcie, co można usłyszeć w
>jego licznych sonatach na flet i klawesyn. Mnie szczególnie do gustu przypadły dwie:

Fakt, był wcale niezłym fecistą. Ale królem żołdaków był lepszym. A już genialny był jako organizator i reformator państwa pruskiego. To on położył podwaliny pod potęgę Nimiec.

Humanistą raczej nie był...

>Humanistą raczej nie był...

Raczej był - ale osiągnięcia jego jako króla - reformatora przyćmiewają jego dorobek na polu humanistyki

"Postać Fryderyka Wielkiego jako monarchy jest ewenementem wśród większości znanych władców europejskich. Był chyba jedynym, który pozostawił po sobie tak znaczny dorobek pism, utworów muzycznych, poetyckich, a zwłaszcza prozatorskich i filozoficznych. Szczególnie cenny jest jego dorobek na polu historycznym, na którym ujawnił pełnię kunsztu literackiego. To on jako pierwszy podjął próbę napisania historii Prus. Opisał również m.in. historię wojen śląskich i wojny siedmioletniej, historię dynastii Hohenzollernów (obiektywną, choć w wielu miejscach wyraźnie pozbawioną materiału dowodowego). Był także autorem prac opisujących rozbiory Polski (w przeciwieństwie do wyżej wymienionych jednoznacznie tuszującą faktyczne działania autora na tym polu) oraz licznych pamiętników."

pl.wikipedia.org/wiki/Fryderyk_II_Wielki

Zależy jak rozumiemy termine 'humanizm'.

pl.m.wikipedia.org/wiki/Humanizm

Niech popatrzy Pan na Izrael, którego Pan tak nie lubi. Normalnie Prusy XXI wieku...

Nawet "trybalnym humanistą" bym go nie nazwał przez akcje rekrutacyjne.

Po raz kolejny ujawnia Pan swoją proniemieckość.

>Zależy jak rozumiemy termine 'humanizm'.
>pl.m.wikipedia.org/wiki/Humanizm
>Niech popatrzy Pan na Izrael, którego Pan tak nie lubi. Normalnie Prusy XXI wieku...
>Nawet "trybalnym humanistą" bym go nie nazwał przez akcje rekrutacyjne.


To Pan jest chyba w błędzie. Bo w takim rozumieniu jak wyżej - też był z niego humanista.
Za jego rządów - skutkiem jego reform/polityki (na przykład tolerancja religijna, zniesienie tortur w sądownictwie, system powszechnej edukacji) standard życia przeciętnego Prusaka znacząco się poprawił.

Świnię można nazwać pięknym wierzchowcem, ale to nie sprawi, że nim będzie... Fryderyk Wielki był silnym władcą i nawet tylko to mogłoby wykluczyć jego humanizm. Był utylitarysta, styl rządzenia przejął od swojego ojca Fryderyka Wilhelma I (króla-sierzanta). A tak się buntował! Gdyby był humanistą to Prusy podzieliły los Rzeczpospolitej. Był utylitarysta. Tolerancja religijna wynikała z potrzeby zachęcenia osadników do osiedlenia się w Królestwie. Powszechna edukacja miała za zadanie wykształcenie urzędników, potulnych, karnych obywateli, pracujących za grosze etc. Jakieś plusy się zawsze znajdą, ale przysłaniają je liczniejsze minusy. Nie chciałbym żyć w tak rządzonym państwie, gdzie każdy obywatel jest po pierwsze żołnierzem, a dopiero w dalszej kolejności ojcem, matką, żona, ojcem, szewcem, chłopem... Nie zmienia to faktu, że był Fryderyk skuteczny. Chciałbym go widzieć tylko jako Filozofa z Sanssouci ale się nie da. Prusy były Spartą nowożytności.

>Gdyby był humanistą to Prusy podzieliły los Rzeczpospolitej. Był utylitarysta. Tolerancja >religijna wynikała z potrzeby zachęcenia osadników do osiedlenia się w Królestwie. Powszechna >edukacja miała za zadanie wykształcenie urzędników, potulnych, karnych obywateli, pracujących >za grosze etc.

Fryderyk Wielki to klasyczny przykład władcy absolutnego oświeconego. I ten element "oświeconości" czyni z niego - w jakimś stopniu - także humanistę w rozumieniu o którym dyskutujemy. I owszem, jego polityka wynikała z pragmatyzmu - ale skutki były takie a nie inne. To znaczy zdecydowanie lepszy poziom życia przeciętnego mieszkańca Prus. Nota bene - nie jest wykluczone, iż lepiej jest szerzyć humanizm jak wyżej w oparciu o przesłanki pragmatyczne niż idealistyczne. W przypadku tej ostatniej formuły bardzo często następuje zejście na manowce i fiasko całego przedsięwzięcia bądź też - co najgorsze - osiągnięcie finalnych rezultatów odwrotnych - do pierwotnie zamierzonych.