Ponieważ kiedyś byłem nauczycielem, a od kilkunastu lat aktywnie działam w pewnym stowarzyszeniu, które pozwoliło mi nabyć dużego doświadczenia praktycznego w pewnych kwestiach organizacyjnych i dydaktycznych, pozwolę sobie przedstawić koncepcję idealnej szkoły. Koncepcja ta opiera się na trzech filarach:

1. zakaz repetowania;

2. mieszane grupy, zarówno wiekowo jak też pod względem wiedzy i umiejętności;

3. pomaganie słabszym przez najlepszych uczniów, połączone z zaleceniem, że im uczeń ma większe trudności w nauce, tym lepiej jest dla niego przejść do klasy wyższej, gdyż tam otrzyma pomoc wyższej jakości.

Taki system wymaga oczywiście lepiej przygotowanych nauczycieli i lepszych programów nauczania, niż obecnie, co streszczę w postaci czterech zasad:

1. Na jednej lekcji nauczyciel musi umieć łączyć treści proste i zaawansowane z jednego tematu , tak aby ani najmłodsi ani najstarsi nie nudzili się na lekcjach, ale uczyli się czegoś dla siebie wartościowego na swoim poziomie.

2. Każde zadanie lub praca domowa musi zawierać wiele podzadań składowych różnej trudności. Uczeń sam wybiera, co z tego i ile rozwiąże (wykona). Prac różnych uczniów nie porównuje się między sobą. Nie formułuje się żadnych wymagań wobec uczniów z jednym wyjątkiem.

3. Tylko najlepsi uczniowie mają prawo pomagać słabszym - na ten zaszczyt trzeba zasłużyć i nie można za to przyjmować żadnych korzyści (np. uczeń pomagający nie może przyjąć poczęstunku od "swojego" ucznia, nawet jeśli ten częstuje innych uczniów niepomagających - dopiero jeśli poczęstunek jest dla całej grupy, to uczniowie pomagający mogą na końcu się poczęstować), przeciwnie, powinien czasem przygotować jakiś poczęstunek dla młodszych uczniów. Nauczyciel stale kontroluje postępy uczniów pomagających i ma prawo stawiać im określone wymagania (a także pośrednio wobec tych, którym oni pomagają). Status ucznia pomagającego jest statusem oficjalnym, ma swoją datę rozpoczęcia pomagania i datę ewentualnej rezygnacji lub utraty tego przywileju.

4. Nie ściga się ściągania, ale przeciwnie, zachęca się uczniów do pracy zespołowej, a szczególnie do tego, żeby młodsi naśladowali starszych, ściągali od nich i uczyli się od nich.

Aby to mogło funkcjonować szkoły powinny być inaczej organizowane, np.:

1. Uczniowie nie są numerowani, to nauczyciele mają numery.

2. Najlepszy na początek wydaje się system niemal najprostszy - dwupoziomowy (tylko dwa numery): nauczyciel pierwszej klasy i nauczyciel drugiej klasy - używam słowa "klasa", żeby zachować szkolną terminologię, ale słowo to nie podoba mi się (może ktoś zaproponuje lepsze). Nauka u nauczyciela pierwszej klasy trwałyby dla uczniów najwyżej rok, a potem minimum trzy lata u nauczyciela drugiej klasy. Jeżeli uczeń słabo się uczy u pierwszoklasisty, zostaje niezwłocznie oddany pod opiekę drugoklasisty.

3. Program nauczania klasy drugiej obejmuje całość programu klasy pierwszej plus rozwinięcie tej wiedzy. Program klasy pierwszej jest elastyczny i nauczyciel ma prawo uczyć najzdolniejszych uczniów niektórych treści, które są nauczane przez klasę drugą.

4. Najlepsi uczniowie klasy drugiej mają prawo chodzić na lekcje klasy pierwszej tylko pod warunkiem, że będą pomagać młodszym. Każdy uczeń klasy pierwszej ma prawo chodzić na lekcje klasy drugiej.

5. Świadectwo ukończenia szkoły nie zawiera żadnej oceny wiedzy ani umiejętności ucznia. Na prośbę ucznia nauczyciel może zamieścić w świadectwie ukończenia informację o tym, że uczeń pomagał słabszym uczniom - w takim przypadku ma też obowiązek dołączyć pełną dokumentację stawianych mu wymagań i tego, jak uczeń spełniał te wymagania oraz jak ich nie spełniał.

Na razie kończę skromnie, bez prezentowania zalet takiego systemu, żeby nikt mi nie mógł zarzucić, że jestem megalomanem - robię to zgodnie z sugestią Koleżanki Szulc, dzięki której zrozumiałem, że moja sympatyczna maniera pewności siebie, niektórym wcale nie wydaje się sympatyczna. Zalety mojego pomysłu przedstawię więc tylko na specjalną prośbę.

Żeby zakończyć jeszcze skromniej, przyznam, że zdaję sobie sprawę z tego, że prawdopodobnie koncepcja ta ma wiele wad. Proszę więc Was o życzliwe krytyczne uwagi, aby mogło powstać coś, co być może natchnie jakoś przyszłych reformatorów systemu polskiego szkolnictwa. Wiem oczywiście, że to, co zaprezentowałem na razie pewnie nikogo nie jest w stanie natchnąć, że są to brednie w opinii wielu moich czytelników na tym forum, ale mam nadzieję, że może, gdyby tak dobrze wycisnąć, to może jakaś kropla się da z tego utoczyć. Oczywiście wcale nie liczę ma to, że komukolwiek zechce się cokolwiek próbować wycisnąć z pomysłu tak marnego - wcale się nie zdziwię, jeśli nikt nawet nie przeczyta postu takiego marnego robaka jak ja.

PS (do koleżanki Szulc) czy taka maniera jest sympatyczniejsza? (to śmieszne, że tuszę, iż ktokolwiek doczyta tak marny post do końca)