W zabieganiu dnia codziennego pochłonięci jesteśmy bieżącymi troskami, problemami ale też i małymi lub większymi radościami życia rodzinnego, towarzyskiego czy zawodowego. Snujemy małe i duże plany na najbliższy czas jak i ten bardziej odległy. Zżymamy się jak nam coś nie wychodzi lub burzy nasze plany. Szukamy wówczas winnych naszych niepowodzeń, rzadko kiedy w sobie. Nie lubimy za bardzo przyznawać się do własnych błędów. Gdy niema już na kogo, nasze niepowodzenia w ostateczności składamy na karby losu lub mamy pretensje do Boga(wierzący). Mało się jednak zastanawiamy po co żyjemy i dokąd zmierzamy, jaki finał będzie naszego żywota, co po sobie zostawimy.Są to jednak trudne pytania na które ciężko znaleźć jest szybkie i trafne odpowiedzi, a na dodatek takie które by nas satysfakcjonowały. Gdy znajdziemy na te rozważania chwilę czasu to z uwagi na trudności w znalezieniu odpowiedzi odkładamy je na bliżej nieokreślony czas , na chwile gdy znowu dopadną nas wątpliwości lub wydarzy się w naszym życiu coś nowego niekoniecznie przyjemnego lub oczekiwanego.Największą trudność w odpowiedzi większości z nas sprawia pytanie "Jaki jest sen życia człowieka i czy kończy się ono z chwilą śmierci fizycznej i czy trwać będzie dalej?" Filozofowie , uczeni od tysięcy lat próbują znaleźć na to pytanie odpowiedź, niestety z miernym skutkiem. Ateiści z tym pytaniem mają najmniejsze problemy gdyż przyjmują obecny byt w sensie stricte biologicznym, choć i u nich pod koniec życia pojawiają się wątpliwości(znałem i znam takich wielu). Gorzej jest z osobami urodzonymi w religii i niema tu znaczenia jakiej i nie mam tu na myśli fundamentalistów religijnych ani tych którzy nie poszukują prawdy.Większość ludzi myślących ma jednak wątpliwości i pytania jak wyżej.
Sam będąc osoba z bagażem ponad półwiecza na karku wielokrotnie zadawałem sobie te pytania i szukałem odpowiedzi i szukam dalej.Paradoksem jest to że będąc wychowany w religii chrześcijańskiej gloszonej przez Kościół katolicki w swych poszukiwaniach dotarłem do jeszcze jednego i chyba najtrudniejszego pytania - jest Bóg czy go niema?.Paradoks polega na tym że do tego pytania doprowadzili mnie tzw. "Pasterze" kościoła głoszonymi doktrynami niezgodnymi lub interpretowanymi w wygodny dla siebie sposób a zawartymi w Piśmie Świętym(stanowiącym podstawy wiary, jako jedyny i niepodważalny zapis wiedzy jaką Bóg chciał przekazać człowiekowi) i zakłamaniem w postępowaniu niezgodnym nawet z tym co głoszą.Większość członków kościoła katolickiego posiada wiarę z religii i kościoła który im tę wiarę przekazał(udostepnił) w sposób szczątkowy i wygodny dla siebie. Co prawda kazdy ma dostep obecnie do Pisma Świetego, ale mało go kto poznaje je dogłebnie i w ten sposób poznaje prawdy wiary. Wynika to w głównej mierze z lenistwa wiekszości do zapoznawania się z całym tekstem , gdy ma się podstawiony pod nos bryk w postaci katechizmu. Wcześniej kapłanom było jeszcze łatwiej sterować "ludem bożym", gdyż mało kto umiał czytać. W ten oto sposób kapłani kościoła wypracowali i utrwalili wokół siebie mit nieomylnych w sprawach wiary.Na przestrzeni wieków zmieniając się z pasterzy (przewodników) głosicieli słowa bozego w namiestników i pośredników Boga na ziemi. Przy okazji nie zapominając o budowaniu potęgi ekonomicznej i władzy w wymiarze świeckim. Pismo Święte w żadnej z ksiąg nie wspomina aby Bóg ustanawiał swoich namiestników na ziemi ani też nie potrzebuje pośredników w rozmowie ze swoim ludem.Już samo to pokazuje obłudę tych niby "pasterzy" owieczek bożych.
Aby znaleźć inne przykłady nie trzeba dużo szukać wystarczy skonfrontować zapisy (oryginalne) dekalogu ogłoszone w Księdze Wyjścia czy też Księdze Powtórzonego Prawa z rzeczywistością .
W drugim przykazaniu "Nie będziesz miał bogów cudzych przede mną.Nie uczynisz sobie obrazu rytego ani żadnej podobizny tego, co jest na niebie w górze i co na ziemi nisko, ani z tych rzeczy, które są w wodach pod ziemią.Nie będziesz się im kłaniał ani służył. Ja jestem Pan, Bóg twój, mocny, zawistny, karzący nieprawość ojców na synach do trzeciego i czwartego pokolenia tych, którzy mnie nienawidzą; a czyniący miłosierdzie tysiącom tych, którzy mię miłują i strzegą przykazań moich." widzimy że Bóg nie życzy sobie żadnych swoich podobizn i nie dopuszcza innych bożków a tym bardziej oddawania im cześć. Wystarczy wejść obojętnie do jakiejkolwiek świątyni katolickiej a ujrzymy mnóstwo obrazów, figur i figurek(świętych rożnego autoramentu i od rożnych rzeczy), elementów wyposażenia(tabernakulum) którym oddaje się cześć przed którymi się klęka do których się modli. Bóg żadnym zapisem nie dał prawa nikomu do ustalania świętych w niebie a tym bardziej przypisywania im jakiś ról do spełnienia. Szczególnie jest to śmieszne że Bóg nie obiecuje nikomu nieba nawet tym najbardziej sprawiedliwym Każdy człowiek po śmierci oczekuje na sąd ostateczny w niebycie(niema żadnego nieba, piekła czy też czyśćca)Jest to jaskrawy przykład bałwochwalstwa i obrażania Boga.
W trzecim przykazaniu "Nie będziesz używał imienia Pana, Boga twego, nadaremnie, bo nie ujdzie karania, kto by dla próżnej rzeczy użył imienia jego" Czyż z imieniem Boga na ustach i w imieniu Boga nie mordowano ludzi w czasie wypraw krzyżowych czy nawracaniu w kolonizowanych krainach. Samo ustanowienie sakramentów świętych komunia,chrzest , bierzmowanie czy też spowiedź i pokuta w imieniu Boga i z jego imieniem służą do budowania majątku materialnego kościoła, na pewno nie służą Bogu bo jeśli istnieje to żyje w nas i wie wszystko bez potrzeby zasięgania opinii i wstawiennictwa pośredników(kapłanów).
Podobnie jest z liturgią mszy świętej która jest jednym wielkim teatrem. W czasie ostatniej wieczerzy Jezus Chrystus mówił aby go wspominać gdy będziemy spożywać chleb i pić wino przy każdym posiłku (chleb i wino to podstawowe pokarmy w tamtym czasie). Będąc jeszcze dzieckiem przed I komunia nie mogłem zrozumieć dlaczego mam spożywać krew i ciało tego który dla dobra człowieka oddał swe życie.Komunia to tylko swiadectwo w żjednoczeniu w wierze a nie przeistaczanie chleba i iwina w ciało i krew Zbawiciela. Podobnie jest z chrztem to jest przystapieniem do wiary. Przystąpienie do wiary powinno odbyć się w sposób świadomy a nie w okresie niemowlęcym gdy nic nierozumiemy.
To tylko kilka przykładów jakie mi się nasunęły aby poprzeć tezę o obłudzie i wyrachowaniu kościoła. Najgorsze jest to że w Piśmie Świętym Bóg nie zwalnia nas z odpowiedzialności za niewiedze w myśl zasady "Nieznajomość prawa nie zwalnia od odpowiedzialności"
Jeśli wierzymy że Bóg istnieje a Pismo Święte jest prawem Jego, to wszyscy Ci nawet najgorliwsi w "wierze z religii i kościoła" łamią to prawo będąc zwiedzonymi przez "urzędników" kościoła. Jeśli wierzymy w Boga to też musimy uwierzyć w istnienie Szatana. Idąc dalej można dojść do wniosku że kościołem rządzi szatan, gdyż tylko jemu zależy na tym aby ludzi odsunąć od Boga.
Jak widać na powyższym przykładzie (tekście) przy rozważaniach takich można dojść do dziwnych i zaskakujących wniosków.
Dla mnie pozostaje dalej pytanie-Czy istnieje Bóg?
Mam nadzieje że jeszcze zdążę poznać prawdę zanim zniknę w niebycie.