Niedziela w całkiem małym miasteczku.

„ Zacząłbym wierzyć w Boga, ale odstrasza mnie ogromna ilość pośredników.”
J. Sztaudynger

Niedziela – dla katolików pierwszy dzień tygodnia. Dla zwolenników ancienne regime czyli tak zwanej „komuny” – dzień akurat ostatni. Dla pierwszych czas uporczywej demonstracji „jedynie słusznej” obyczajowości, moralności i wiary, dla drugich – czas na użytek prywatny, wymykający się jakimkolwiek formułom, rygorom, czas odnajdywany i odnaleziony gdzieś w sobie, w przyrodzie, w krajobrazie.
Niedzielne przedpołudnie. Plac przed kościołem Św. Antoniego w Pile, zwanego pieszczotliwie „Antoszkiem”. Dwa czarne samochody udekorowane sztucznymi kwiatami. Gdyby nie wstążki, baloniki, dźwięk klaksonów – skojarzenie z pogrzebem byłoby jedyne. A tak – wielka i patetyczna feta. Ślub katolicki w majestacie prawa (efekt uboczny polskiej przypadłości narodowej - swoistego curiosum – Concordatu). Kondukt weselników, panna młoda w koronkach i tiulach , groteskowy pogrzeb marzeń lub jak kto woli (trawestując mistrza dziewiętnastowiecznej powieści) stracone na wieki złudzenia. Świątecznie odziany tłum, sztywne, zbyt ciasne ubrania, twarze czyste, nieskażone cieniem myśli, gładkie jak kamień polny.
Architektura „świątyni” z okresu dwudziestolecia międzywojennego, obyczaje rodem z epoki znacznie wcześniejszej, tak wczesnej że chciałoby się powtórzyć przekornie za Nikołajem Bierdiajewem przeciwnikiem wszelkiego racjonalizmu, którego profetyczne wizje mają szanse się spełnić – to „nowe średniowiecze”.
Wewnątrz budowli wielka figura ukrzyżowanego, ciężka, masywna, największa ponoć taka w Europie, na zewnątrz – figura patrona, kilka zapalonych zniczy, kilku przechodniów zwyczajowo skłaniających głowy, całujących z fanatyzmem godnym lepszej sprawy odlew dłoni świętego z brązu.
Jutro poniedziałek i to wydaje się piękne...