Jutro w Kościele jest uroczystość Wszystkich Świętych. Marzę o takim dniu, być może kiedyś, w odległej przyszłości, w której będziemy wspominać wszystkich tych, których uświęciła ludzka wdzięczność, którzy zajęli w pamięci ludzkości godne miejsce tych, dzięki którym nasz świat jest lepszy albo dzięki którym my mamy prawo żądać i oczekiwać tego, by ten świat lepszym się stawał. Wspominam tych wszystkich, niekoniecznie wielkich i genialnych, często anonimowych wyrobników w wielkim gmachu nauki, dzięki którym dziś możemy się cieszyć lepszym zdrowiem, rozleglejszą wiedzą, bardziej kolorowym światem i szerszym horyzontem obejmującym coraz to nowe światy, o których wczoraj jeszcze się "nie śniło filozofom". Uważam, że potrzebny będzie kiedyś taki dzień upamiętnienia poza wszelkimi religiami tych, którzy mając dane tylko swoje władze zmysłowe i rozum zdołali rozjaśnić - choć na chwilę, choć w wąskim zakresie - mrok spowijający naszą egzystencję. Rzeczywiście, tak się godzi: uświęcić ich jako rzeczywistych herosów, zmagających się z hydrą pozoru i niewiedzy, ludzi prawdziwie dzielnych, których nie onieśmieliła świadomość nieuchronnej klęski ich jednostkowego bytu. Uważam, że ponad wszelką wątpliwość należy się tym wszystkim naszym genialnym przodkom choćby chwila wspólnej refleksji, jedyna nagroda, jaką możemy im ufundować, jedyne uświęcenie, jakiego mogą dostąpić wstępując przez bramy naszej pamięci.

   Wspominam dziś Ludwika Pasteura. Dzięki jego szczepionce, wyprodukowanej jeszcze według starej metody hodowli na tkance nerwowej, mój tata został uratowany po pogryzieniu przez wściekłego psa. Moja pamięć polega też na uznaniu, że wielu spośród nas jest potomkami ludzi po mieczu, kądzieli i wiedzy. Pasteur niewątpliwie ma miliony takich swoich potomków, wśród których również jestem i ja.