Oless:
>> Stanowi je [wyzwanie] natomiast niemożność prostego wyjaśnienia bogactwa ludzkiej umysłowości na gruncie materializmu.

ponieważ:

>> .. w takim razie [materializmu redukcyjnego] ludzka umysłowość jest zupełnie zbędna dla kwestii przeżywalności - i nie można odnosić się do argumentu że wzrost bogactwa ludzkiej psychiki niósł jakąkolwiek korzyść ewolucyjną bowiem umysł ludzki pozbawiony samoświadomości wykona dokładnie te same czynności.

Salek:
>Z tym, że samoświadomość moze być związana z pewną, optymalną z ewolucyjnego punktu widzenia konstrukcją układu sterującego.

Załóżmy na chwilę że sam fakt samoświadomości jest przypadkowo wywoływany przez wzrost złożoności mózgu jako układu sterującego. Zobaczmy co dalej:

>I zapewne tak jest - świadomosć, umysłowość są zbędne.[..]
>Układ działa - samoświadomość układu (czyli 'ja') czuje że istnieje. Świadomość czy umysłowość jako taka nie musiała dawać przewagi - przewagę dawała lepsza konstrukcja sterownika. Tyle ze ów lepszy sterownik działał z ani pomagającym, ani szkodzącym bonusem...

Jeżeli zbędne (bonusowe) to mogłoby w ogóle nie być wrażenia podejmowania decyzji, moglibyśmy przyjmować wszystkie decyzje na sucho - niczym rozkazy albo przypatrywać się naszym działaniom niczym obserwator (i tak decyduje mózg). Podobnie z bogatą paletą emocji, moglibyśmy w ogóle nie miec żadnych emocji bo i tak niczemu nie służą. Podobnie zbędny jest nasz zachwyt dla muzyki ( i ogólnie sztuki) umiłowanie w rozwiązywaniu abstrakcyjnych równań matematycznych oraz umiejętność wartościowania (lubię lody, nie wolno kraść).
Zbędne są wszystkie te ideały, ideologie, zainteresowania którym ludzie poświęcają tak wiele czasu (również mózg traci enegię i czas by je wywoływać). Nasze myślenie -jeżeli zbędne - w ogóle mogłoby się ograniczyć do myślenia o różowych słoniach (w tym czasie mózg i tak robiłby swoje - polował, kładł organizm spać etc jak u zwierząt).
Mimo to jesteśmy świadomi tego że nasza umysłowość jest racjonalnie uporządkowana i bogata (z tak wielu znacznie uboższych i mniej racjonalnych możliwości rozwoju mózgu)- co prowadzi do rozsądnego wniosku że ma ona znaczenie dla skuteczności naszych działań oraz że nasze "ja" autentycznie jest panem we własnym domu (a nie jest tylko fenomenem wywoływanym przez stany mózgu). Inaczej po co natura tak by się trudziła by "dogodzić" jakiemuś podmiotowi doznającemu.
Mogę uwierzyć ża sama samoświadomość pojawiła się przypadkiem. Jeżeli jednak ktoś przekonuje mnie że tak samo jest z całą naszą umysłowością, z naszymi emocjami, odczuciami, przekonaniami, poglądami, marzeniami etc to namawia mnie do wiary w to że można wygrać w totolotka kilkanaście razy pod rząd..

I dlatego uważam materializm redukcyjny za błędny.
Jego wyjasnienie nie jest zadowalające bo nieporawdopodobne.

>> Bo nie znam przekonujących argumentów z powodu których miałbym uznać "ja" za pozór wytwarzany przez mózg.
>Chyba czegoś nie rozumiem.. Czy więc 'ja' jest czymś obok mózgu?

Niezupełnie. Zależy od konkretnych definicji.

>Z czego zresztą innego miałaby brać się owa umysłowość?

Z tym pytaniem, pozwolisz, zostawię Cię sam na sam.

>Załóżmy na chwilę że sam fakt samoświadomości jest przypadkowo wywoływany przez wzrost złożoności mózgu jako układu sterującego.

Nie wiem, dlaczego musisz koniecznie nazwać ową abstrakcyjną cechę konstrukcyjną. W dalszej części wywodu nie znalazłem odwołania do powyższego założenia... Ja tam nie wiem co to jest, i wiedzieć nie muszę - wystarczy sam fakt, że jest. IMO bardzo przyzwoite wyjaśnienie mechanizmu generowania świadomości podał Bernard Korzeniewski w "Od neuronu do (samo)świadomości" (choć mam mieszane uczucia co do innych głoszonych w książce tez). Wyjaśnienie to nie ma wiele wspólnego ze złożonością...

Tak na marginesie, twierdzenie że sama złożoność wystarczy jest IMO ewidentnym przejawem kultu cargo. Gdyby tak było, to być może z niektórymi superkomputerami, a na pewno z Internetem dałoby się pogadać o naturze bytu - chociaż diabli wiedzą, może niniejszym postem to robię..

> Jeżeli zbędne (bonusowe) to mogłoby w ogóle nie być wrażenia podejmowania decyzji,
> [...]
> Podobnie zbędny jest nasz zachwyt dla muzyki ( i ogólnie sztuki), umiłowanie w rozwiązywaniu abstrakcyjnych równań matematycznych oraz umiejętność wartościowania (lubię lody, nie wolno kraść).

Ma dziwne wrażenie, iz z całego powyższego kawałka cały czas wyziera jakaś dusza. Generowania wrażeń mogłoby nie być, ale przecie i tak bylibyśmy obserwowali/przyjmowali działanie mózgu 'od środka' - mimo iż na sucho, bez emocji, ideałów, z założonymi rękoma.. Co dowodzić ma, że JA istnieje i jest niezależne od mózgu. Głupiec ze mnie, co dowodzi że ze mnie głupiec? Cóż wart jest dowód, w którym milcząco zakładasz jego prawdziwość jako założenie?
Wrażeń mogłoby nie być, obserwowana z zewnątrz maszyna zapewne działaby podobnie - you are right, my dear Watson. Tyle że JA również by nie było - zatem nie byłoby obserwacji, bo nie byłoby komu obserwować.

Zachwyt i owszem jest zbędny, byłoby to po prostu quale (? - liczba pojedyncza od qualia) będące efektem reakcji mózgu na pewne specyficzne pobudzenie. Pobudzenie - dodajmy zresztą - zupełnie automatycznie klasyfikowane i opracowywane. Odczuwanie byłoby ubocznym efektem owego opracowywania bodźców i wynikałoby z obecności cechy dającej świadomość. Opracowywanie równania, jedzenie lodów czy romantyczna kolacja sprawia przyjemność czy wręcz wprawia w zachwyt (zewnętrznie obserwowalne jako chemia, wzorce aktywności i inne takie) - więc dążymy do tegoż. Odrzucenie przez grupę czy obicie (spowodowane kradzieżą) sprawia przykrość (inna chemia, inne wzorce aktywności) - więc unikamy bicia, a poprzez naukę (choćby banalny 'pies Pawłowa') również pewnych zachowań. Nauczanie i 'pies Pawłowa' zapewne dotyczyłyby również zachowań pozytywnych. Do tego nie potrzeba psychiki.

Natomiast co do drugiej części, bezpodstawnie władowałeś do jednego wora dwie rzeczy. Po pierwsze, do wartościowania nie są potrzebne umysł i psychika - wystarczy tu podzielić, tam pomnożyć, wynikową cyferkę porównać i masz gotową decyzję. Twierdzenie że jest inaczej jest równoważne stwierdzeniu, że komputery i sztuczne sieci neuronowe również dysponują umysłami i psychikami. Po drugie, z 'nie wolno kraść' wiążą się już pewne względy natury przystosowawczej - pewne zachowania lub brak pewnych zachowań dają w efekcie eliminację jednostki z puli, więc pozostałe będą wykazywały cechę odwrotną jako normę (co w efekcie da odczucie takiej 'normy' jako wewnętrzny przymus). Jeżeli twierdzisz że jest inaczej - zmuszony będziesz przyznać, że dusza(e?) towarzyszy(ą) również kolonii bakterii na szalce uodparnianej na antybiotyk, czy sforze psów hodowanej do polowań. Mechanizm jest taki sam. Nie twierdzę, że skłonność do kradzieży się dziedziczy - dziedziczy się skłonność do pewnych abstrakcyjnych zbiorów zachowań, które podparte wychowaniem w konkretnej sytuacji 'skraplają się' na przykład kradzieżą.

Wymyśliłeś świetny model świadomego systemu (układ z lampkami - kiedyś na własny użytek wymyśliłem coś podobnego z piecem, ale ten - przyznaje - jest bardziej intuicyjny). Czym jest układ, diody i informacja wyświetlana przez diody? Jaki wpływ mają poszczególne części tegoż układu na siebie? Acha, spróbuj przeanalizować całość dwa razy - raz definitywnie skreślając założenie o 'podmiocie doznającym'...

> Zbędne są wszystkie te ideały, ideologie, zainteresowania którym ludzie poświęcają tak wiele czasu (również mózg traci energię i czas by je wywoływać).

Zainteresowania - zbiór zachowań sprawiających przyjemność, patrz rozwiązywanie równań przez matematyka.
Ideologia - dowodzi IMO jedynie, że mózg jest tworem potrafiącym planować bardzo strategicznie i długofalowo. Na mniejszą skalę umiejętność planowania obserwowana jest również u zwierząt. Natomiast bierne wyznawanie ideologii dowodzi jedynie obecności instynktu stadnego.
Ideał - pochodna instynktu stadnego (podążamy w stadzie, za wodzem). Dość zdegenerowana pochodna, muszę przyznać..

Do którego pojęcia z tej trójki potrzebujemy psychiki?

> Nasze myślenie - jeżeli zbędne - w ogóle mogłoby się ograniczyć do myślenia o różowych słoniach (w tym czasie mózg i tak robiłby swoje - polował, kładł organizm spać etc jak u zwierząt).

Nie mogłoby, ponieważ do myślenia o różowych słoniach musiałby istnieć osobny ośrodek zajmujący się tylko myśleniem o różowych słoniach, obok podstawowego ośrodka zajmującego się polowaniem, kładzeniem spać i temu podobnymi drobiazgami. Tenże dodatkowy ośrodek musiałby jednak ewolucyjnie szybko zaniknąć - jako nie mający wpływu na przetrwanie, zatem zbędny, a w zamian kosztowny w utrzymaniu.
Stąd zresztą wniosek, że nasza umysłowość jest bardzo bezpośrednio zależna od ośrodka zajmującego się polowaniem i kładzeniem spać. Gdyby moduł generujący świadomość został wydzielony do czegoś osobnego, czemu tylko składałoby się relacje, to ośrodek taki szybko byłby zanikł. Może dlatego w mózgu nie ma ośrodka explicite odpowiedzialnego za świadomość?

Alem się rozpisał...

> Mimo to jesteśmy świadomi tego że nasza umysłowość jest racjonalnie uporządkowana i bogata (z tak wielu znacznie uboższych i mniej racjonalnych możliwości rozwoju mózgu) - co prowadzi do rozsądnego wniosku że ma ona znaczenie dla skuteczności naszych działań oraz że nasze "ja" autentycznie jest panem we własnym domu (a nie jest tylko fenomenem wywoływanym przez stany mózgu).
Z rozsądnym wnioskowaniem nie przesadzałbym. Ludzie w imię wiary w dziwne rzeczy są w stanie 'rozsądnie dowieść' na przykład, jak w imię wiary i miłości bliźniego można spalić bliźniego żywcem. Wiara w wolną wolę, czy w brak wolnej woli to też wiara - nauka używa trochę innych narzędzi. Na przykład stara się nie tworzyć bytów, nie wskazawszy uprzednio przyczynków, wskazujących ich istnienie. Z faktu bogatej umysłowości nie wynika, że umysłowość jest czymś osobnym i niezależnym od mózgu - podobnie jak obrazek 'wygenerowany fraktalowo' nie dowodzi, że nie da się opisać fraktala stosunkowo prostym wzorem. Zauważ, iż moja 'prosta konstrukcja z odpadem' również pasuje do pierwszego Twoich z wniosków - obecność cechy konstrukcji dającej umysł najpewniej ma znaczenie dla skuteczności naszych działań, jeżeli tylko bogatszą umysłowość rozumieć jako umiejętność operowania szerszą i 'głębszą' bazą wiedzy. Tyle tylko, że świadomość w takim układzie to jedynie odpad, którego nie da się uniknąć, nie 'psując' sterownika. Osobnego bytu nie potrzeba.

Natomiast jeżeli chodzi o związek pomiędzy naszą świadomością umysłowości, a relacją pomiędzy 'ja' i mózgiem, to moja skromna osoba - mówiąc kolokwialnie - wymięka. Za dowód podajesz dwie rzeczy IMO bez związku.

> Inaczej po co natura tak by się trudziła by "dogodzić" jakiemuś podmiotowi doznającemu.
Kolego, zapytam jeszcze raz. Dlaczego koło podczas jazdy się nagrzewa? Przecie niczemu i nikomu (!) to nie służy, ba - to ciepło to moje pieniądze, które zatankowałem wcześniej do baku. Koło znamy od tysięcy lat, dlaczego jeszcze tego nie wyeliminowaliśmy? No, chyba że jest ktoś, komu takie ciepło z tarcia służy..

Spisek?
Giant Spaghetti Monster istnieje dzięki tarciu?

Jeżeli chodzi o 'podmiot doznający', to od dualizmów jak na mój gust za bardzo wieje mistyką. Czy umysł da się zamknąć w dowolnej konstrukcji 'butelce'? Jeśli tak, to czemu nie..

> [...] namawia mnie do wiary w to że można wygrać w totolotka kilkanaście razy pod rząd..
Kolego - a nie można? Gdybym powiedział Ci, że trafiłem 'szóstkę' 16x pod rząd - powyższe dowodziłoby że mówię nieprawdę niezależnie od stanu faktycznego? Nawet gdybym przedstawił Ci wyciąg z konta? Cudem toto nie jest - statystyka na to pozwala...

Stosujesz bardzo nieprzemyślane porównania, albo bardzo zgrabnie trolujesz

>>> Bo nie znam przekonujących argumentów z powodu których miałbym uznać "ja" za pozór wytwarzany przez mózg.
>>Chyba czegoś nie rozumiem.. Czy więc 'ja' jest czymś obok mózgu?
>Niezupełnie. Zależy od konkretnych definicji.
Oj, kolego, coś kręcisz... Ja prosty chłop jestem. Więc obok, czy nie obok? Kiedy obok, a kiedy nie obok? Ja tam zawsze czuję, że ja to ja i nie zależy toto od definicji...

Może choć lektura?

Dzień dobry!
Na samym początku chciałbym rzucić trochę światła na stwierdzenie spalenia człowieka (obrócenia go w proch). Otóż nie wydaje mi się, że po takim zabiegu będziemy w stanie pozbierać wszystkie "wcześniej" rozłożone atomy, w tę samą istotę, z której uzyskaliśmy proch. Faktem więc jest, że wszelkie próby odtworzenia ofiary/eksperymentatora zdecydowanie skończyłyby się fiaskiem.
Nie twierdzę jednak, że w "odpowiednich" warunkach nie da się tego zrobić. Wyobraźmy sobie laboratorium i komorę próżniową odizolowaną od wszystkiego co może zakłócić przebieg doświadczenia. Do owej przestrzeni wkładamy nic nie podejrzewającego "królika doświadczalnego". Rozbijamy go na atomy: jak? nad tym zastanowię się później (bo nie o to w tym wszystkim chodzi). Atomy latają gdzieś w tej próżni. Wszystko jest tak jak powinno Czy na pewno? Otóż nie! Materia tworząca próżnię też zawiera atomy! No dobrze, my jesteśmy przygotowani na taką ewentualność i w jakiś sposób wcześniej oznaczyliśmy każdy atom ofiary jakąś zawartością pola statycznego i umiemy je zidentyfikować pośród innych w pomieszczeniu próżniowym. Teraz kierujemy nasze naelektryzowane atomy do ściany bocznej komory i przystępujemy do "składania" albo "odtwarzania" pierwowzoru. Pierwszy problem: struktura początkowego obiektu: nie pasuje, ponieważ same atomy modyfikują się podczas rozkładu, wiemy przeto że każdy atom nie musi być identyczny. Załóżmy, że w dobie współczesnej techniki mamy możliwość dostosowania kształtu atomów. Pojawia się kolejny problem: atomy nie chcą się łączyć ze sobą. Stosujemy polaryzację ciał i jakimś sposobem atomy się scalają na naszą modłę. Nie jest to jednak koniec eksperymentowania, ponieważ pojawia się problem jednolitości struktury podczas ewoluowania, krótko pisząc: nasz pierwowzór to tylko ciało, zupełnie niemyślące... Nasze badania stają na tym stopniu, ponieważ chyba nawet wszczepianie stymulatorów do mózgu wiele nie zdziała: będziemy mieli "zdziecinniałego" androida, podpiętego non-stop pod aparaturę podtrzymującą życie i działanie umysłu.
Wniosek jest jeden: choćbyśmy się bardzo starali to każdy sukces zwieńczony jest stosem problemów i komplikacji, pozostaje nam na razie badanie np. światła, a dopiero po owocnych sukcesach w tychże badaniach (bez końcowych porażek małych i dużych) możemy podjąć się prób rozwikłania ludzkiej zwięzłości.
Tak naprawdę to niepotrzebnie się rozpisywałem, ponieważ to zagadnienie jest... oczywiste! Wystarczy trochę się zastanowić i sami znajdziemy o wiele za dużo spraw, które zdecydowanie popsują obroty wydarzeń doświadczalnych.
Warto przypomnieć, że jeżeli jednak udałoby się nam rozszczepić i przywrócić formę atomów i żywota (rozwojowego) człowieka to możliwość teleportacji byłaby prosta jak skinienie kciukiem.
Na sam koniec chciałbym ustosunkować się do "niepodzielności i niepowtarzalności" jakąż to poruszył autor wątku. Trzeba przyznać, że głupoty jakie poruszane są w harlequinach na temat unikatowości jednego człowieka zdecydowanie przypominają fantastykę. Wiązka DNA człowieka A i B nie różni się znacząco (na tyle jednak, że wiemy kto NIE jest ojcem dziecka Anety K. ). Proszę popatrzeć czasem na ulicy, na ludzi tam przechodzących i z pewnością dostrzeżecie wyraźne podobieństwo między jednymi a drugimi.
Dusza. To zastanawiające, choć sam nie jestem zwolennikiem oznaczania w ten sposób jestestwa osób, więc moja opinia jest stronnicza. Nie wydaje mi się, że cokolwiek oprócz nas samych decyduje o tym co robimy (no chyba, że szprycuje nas środkami odurzającymi). Czemu więc nasza dusza miałaby to robić? Myślę, że samo pojęcie duszy miało ograniczyć pewne ludzkie zachowania, niestety bezskutecznie. Wprowadziło tylko denerwujące przeszkody w rozwoju współczesnej nauki. Zastanówmy się: wszystko o czym myślimy i d czego zmierzamy kształtuje się w naszym mózgu zasilanym przez naturalną energię wytwarzaną poprzez spalanie glukozy i wartości odżywczych (niektórych) w naszym organizmie; co za tym idzie duszą człowieka staje się... jego mózg! Do czego to prowadzi? Do pytań bez odpowiedzi. Pytania o duszę nie ucichają, bo coś skłania nas do myślenia w ten, a nie inny sposób (może środowisko w jakim się wychowujemy, a może... dusza?). To na pewno coś wam przypomina - mnie - zamknięte koło o jednolitym początku i końcu.
Człowiek odkrywa, a tego przerywać nie trzeba. To prowadzi do konkluzji, a z kolei one dają sens myślenia i filozofowania nad doczesnością.

>Weźmy taki przypadek: Jest sobie człowiek ,który jest pewnym >zbiorem atomów i innych mniejszych jeszcze cząstek.To go >definiuje, jaki jest ,jak się postrzega ,itd.Jeżeli teraz go >zabijemy, rozwalimy w proch i z tegoż prochu "ulepimy" odnowa
>zachowując absolutną dokładność w porównaniu z pierwowzorem.
>To co otrzymamy, czy rzeczywistą ofiarę naszego eksperymentu, >czy też innego już człowieka?

Potraktuję ten przykład raczej jako eksperyment myślowy. Szczerze wątpię, że udałoby się z powrotem przywrócić ciało do życia. Nie wydaje mi się, że po spaleniu i 'obróceniu' w proch można by w jakiś sposób ożywić ciało tak, by dalej mogło samo znowu egzystować (może to dziwne określenie, ale nie znam lepszego by to zobrazować). W moim przekonaniu jeśli w mózgu brak jest jakichkolwiek oznak życia (jak ktoś wyżej pisał: przemian elektrycznych i chemicznych) następuje nieodwracalny skutek - śmierć. Chyba, że o czymś nie wiem i zdarzyły się przypadki ożywienia obumarłego mózgu. Co innego jeśli staralibyśmy się (jak to czasem można spotkać takie przypadki w medycynie) przywrócić do życia bądź utrzymać przy życiu człowieka, który zapadł w śpiączkę, doznał jakichś urazów mózgu czy został sparaliżowany. Ale wtedy można raczej mówić o zmianie świadomości niż zmartwychwstaniu czy powieleniu.

>Czy cokolwiek na świecie może być takie samo?

Trudno powiedzieć. Dużo chyba zależy od pamięci, ale też od czynników zewnętrznych. Jakby nie patrzeć świadomość ulega ciągłym przemianom. Ciągły napływ informacji ze świata zewnętrznego powoduje, że świadomość ulega zmianom.

---

"For ever we will be what we want to be" | ośrodek trójmiejski

@@@

Polecam lekturę znakomitej książki Francisa Cricka "Zdumiewająca hipoteza. Czyli nauka w poszukiwaniu duszy" oraz Bernarda Korzeniewskiego "Od neuronu do (samo)świadomości", a najlepiej rozpocząć od zajrzenia do artykułu Andrzeja B. Izdebskiego;
Oryginał: www.racjonalista.pl/kk.php/s,4837

"Kierująca naszymi działaniami dwukilogramowa masa komórek nerwowych i ich wypustek jest najwspanialszym, a zarazem najbardziej tajemniczym wytworem ewolucji. Z organizacji układu nerwowego wyłania się umysł, będący funkcją mózgu. Świadomość jest wytworem materii. Filozoficznie są to różne byty i niemożliwością jest sprowadzenie jednego do drugiego. Powstają pytania: Jak dwie całkowicie różne rzeczy wpływają na siebie. Jak powiązać wewnętrzną konceptualną świadomość z ciałem, w tym z mózgiem? Jak świadomość porusza np. ręką czy nogą?

Umysł i świadomość ludzka są efektem działalności niezwykle złożonego układu, którego istnienie wyjaśnić można cudem lub odwołując się do ewolucyjnego wyjaśniania zjawisk - teorią przyczynowo-skutkową. Pomiędzy sprawnym działaniem organicznej złożoności adaptacyjnej a sposobem jej powstania zachodzi związek przyczynowy. Nie sposób przecenić w nim roli pamięci. Począwszy od przekazu genetycznego, aż po memetyczny jest ona podstawą replikacji, a więc organicznego uporządkowania i rozwoju. Uznając, że człowiek jest częścią świata ożywionego, nie znajdujemy podstaw do wyłączania umysłu z zasad ewolucyjnego wyjaśniania zjawisk. Biologiczny podział na ciało i umysł nie istnieje. Organizmy stanowią jedność.

Pytania o umysł pojawiły się wraz z ludzką samoświadomością. Kto lub co odpowiada za nasze myślenie, reakcje, uczucia, możliwości poznawcze i pamięć? Przez wieki brak zweryfikowanej naukowo wiedzy pozwalał na tworzenie fantastycznych teorii i w żadnej innej gałęzi nie ma tylu dziwacznych poglądów co w filozofii umysłu, a im niższy był poziom wiedzy o budowie i funkcjach mózgu wraz całym układem nerwowym, tym łatwiej było można pozwolić sobie na swobodę intelektualnych spekulacji. Jedną z najbardziej powszechnych i długowiecznych teorii jest wyposażenie nas w duszę. Byt niematerialny odpowiedzialny za funkcjonowanie bytu materialnego. Przez wieki zastanawiano się nad trudnościami w logicznym rozumieniu nieprzestrzennej natury umysłu zlokalizowanej w przestrzennym mózgu. Wyjaśnienie powiązań i odrębności między nimi stanowi problem nawet dla współczesnych. (...)

Jaka wiedza jest potrzebna do zrozumienia procesów przebiegających w mózgu? Neurobiologia, neurochemia? Czy procesy biologiczne można zredukować do chemii i fizyki? Biologia molekularna jest częścią biochemii, ale już modelowanie białek to domena biofizyki. Możliwości naszego umysłu są ograniczone i w istocie nie jesteśmy zdolni w pełni poznać żadnego obiektu fizycznego, nie mówiąc o tak złożonych strukturach jak układy nerwowe. Nie oznacza to jednak, abyśmy nie mogli poznać ich ogólnego planu działania oraz sposobu, w jaki ich funkcjonowanie wiąże się ze stanami mentalnymi. Tylko czy ogólne zasady jego budowy i działania mogą wystarczyć do pełnego zrozumienia umysłu?

Współczesna psychologia ewolucyjna usiłuje połączyć dwie naukowe rewolucje. Jedną jest kognitywizm próbujący wyjaśniać mechanizmy poznawcze (myślenie, tworzenie pojęć, percepcja, wyobraźnia, uczenie języka) w kategoriach informacji i procedur obliczeniowych. Druga to rewolucja ewolucyjna w biologii, wyjaśniająca złożoną konstrukcję adaptacyjną żywych organizmów w kategoriach doboru między replikatorami.

Wiedza ta jest w dużym stopniu komplementarna, gdyż o ile nauki poznawcze pomagają zrozumieć jakiego rodzaju urządzeniem jest umysł i w jakiego rodzaju procedury jest wyposażony, to biologia ewolucyjna pomaga zrozumieć dlaczego ten umysł wyposażony jest w takie a nie inne procedury. Można powiedzieć, że nauki o poznaniu pomagają zrozumieć umysł w aspekcie równoległym, nauki biologiczne pomagają zrozumieć umysł w aspekcie następstwa procesów."

---

Ciekawych refleksji na lekturami życzę.

.

>Jest sobie człowiek ,który jest pewnym zbiorem atomów i
>innych mniejszych jeszcze cząstek.To go definiuje,

dobre sobie......ani w lustrze, ani w introspekcji nie dostrzegam w sobie atomów...
zerknij może do teorii typów lub systemów...

>>Jest sobie człowiek ,który jest pewnym zbiorem atomów i
>>innych mniejszych jeszcze cząstek.To go definiuje,
>dobre sobie......ani w lustrze, ani w introspekcji nie dostrzegam w sobie atomów...
>zerknij może do teorii typów lub systemów...

>introspekcja
>1. Ťobserwowanie i badanie własnych przeżyć psychicznychť
>2. lit. Ťszczegółowy opis stanów wewnętrznych bohatera, >dokonywany z jego perspektywyť

Ciekawe... Przecież wszystko jest z atomów, nawet ośmielę się twierdzić, że same atomy są z atomów. To czyni nasz świat ciekawym i pomocnym przy rozwiązywaniu takich zagadnień. Wydaje mi się, że kiedy rozważaliśmy przypadek "obrócenia" człowieka w proch, nie zakładaliśmy tego że człowiek ma być żywy, aby żywym zmartwychwstać. Myślę, że po zgromadzeniu wszystkich atomów, jakie tworzyły nasz obiekt doświadczalny możemy jednoznacznie stwierdzić, że łącząc je uzyskamy jego samego, aczkolwiek owe fragmenty, które posłużą nam do odtworzenia muszą stanowić obiekt identyczny z oryginałem, czyli musi być takim samym układem jak przed rozpadem (spaleniem).

Niestety mamy tutaj wystarczająco dużo przeciwieństw, by zaniechać wszelkich prób na istotach żyjących. Może warto robić doświadczenia na pozornie mało skomplikowanych przedmiotach, przykładowo na 1 mm^3 helu. Jeżeli przywrócimy jego pierwotną postać (już po rozpadzie na poszczególne atomy, przy spalaniu bądź pochodnych) to mamy szansę na przeniesienie prób na większe obiekty. Wiadomo, że ich składanie pochłaniać będzie o wiele więcej czasu.