Kot marnotrawny miał jakieś inne imię, ale na co dzień nazywano go kotem marnotrawnym ponieważ przyjaciele otrzymali go jako małego kociaka, a już po tygodniu wymknął się z domu i zaginął. Powrócił po dwóch dobach, kiedy opłakano go już, w głębokim przekonaniu, iż zginął pod kołami samochodu lub w innych dramatycznych okolicznościach.
Pani domu zabiła na jego cześć trzy białe myszki, czyli wyjęła przeznaczoną na obiad wołową polędwicę i odkroiła mu z niej kawał znacznie przekraczający możliwości małego kotka. Czego nie zjadł kot, zjadła suka, a pan domu otworzył do obiadu butelkę świetnego wina. Uczta pozostała w pamięci na zawsze, a kot nazywany był odtąd kotem marnotrawnym i często można było usłyszeć pytanie: „czy kot marnotrawny dostał mleko” i temu podobne.
Suka też miała jakieś imię, ale kiedyś nazwałem ją Kunegundą i Kunegundą już w mojej pamięci została.
Wniebowzięcie Kunegundy miało miejsce w kilka lat po powrocie kota marnotrawnego, w wigilię Bożego Narodzenia, gdy w domu przyjaciół odbywało się wielkie przyjęcie, goście pili drinki przed kolacją, a pani domu wyszła z kuchni, aby pełnić honory domu. Jeden z gości poszedł do kuchni po popielniczkę, wrócił na palcach i tajemniczo szepnął, żeby wszyscy cicho poszli za nim. Scena w kuchni była rzeczywiście piękna – na brzegu kuchennego stołu stał pięknie pokrojony pieczony indyk, nad indykiem stał kot marnotrawny i wprawnie zrzucał łapką plasterek po plasterku prosto do pyska Kunegundy. Kunegunda była wniebowzięta i do rzeczywistości przywrócił ją dopiero przeraźliwy i niczym nie usprawiedliwiony wrzask pani domu.
W Dobrzyniu dziś festyn, zapewne z okazji wigilii wniebowzięcia NMP i mieszkańcy (przynajmniej ci, którzy przyszli na sąsiadującą z moim sadem łąkę), wydają się być wniebowzięci przy pomocy wstrząsających światem dźwięków. Wniebowzięcie Kunegundy nie miało takiej oprawy muzycznej i muszę przyznać, że wolę te ciche wniebowzięcia.