Zawsze czułem, że cos jest na tym świecie nienaturalnego albo niepierwotnego co ogranicza nas.
Dziś wiem już, że jedną z tych rzeczy jest czas. Jest on głównym winowajcą moich frustracji i ogólnego zniechęcenia. Powoduje iż wszystko co odlegle(a jest odlegle tylko na jego osi) jest nieosiągalne. Nie chce czekać na to wszystko, co mógłbym mieć już teraz bo myślę o tym.
Czas to bez wątpienia ludzki wymysł ku ułatwieniu pojmowania świata wokół nas. To machina napędzająca ludzkość, jak na ironie ograniczająca nas absolutnie. Czy jednak w tym całym rozpędzie naszego ,jakże kreatywnego gatunku nie jest tak, że ograniczenia są lub stały się domeną. Ograniczamy się prawami ku poczuciu większej wolności. Ograniczamy się murami ku poczuciu większego bezpieczeństwa. Ograniczamy swe myśli by się w nich nie pogubić. I robimy to pomimo wiary w nieograniczony ludzki umysł.
Czy w dobie tak dalekiego uzależnienia od czasu, gdyż stał się on prawem, murem i strachem przed nieograniczona myślą, bylibyśmy wstanie żyć bez niego?
Czy zatem wszystko co się już stało i co się dzieje teraz to zbiór jakże zawiłych zależności na łańcuchach reakcji, których nie da się odwrócić.. Szczerze wątpię. Bo jeśli by tak było, to czas byłby jedynym nieodwracalny zjawiskiem we wszechświecie. To niemożliwe. Nie ma takich wyjątków. To zwyczajnie nasz błędny sposób postrzegania. Jak zmierzylibyśmy czas ,czy ułożyli kalendarz gdyby w naszym układzie słonecznym były dwie gwiazdy..? Doszliśmy już do wiedzy, ze prędkość może być nieograniczona ,ze cząstkę można dzielić w nieskończoność, ze materie można dematerializować i materializować na nowo. Czas to tylko punkt z perspektywy którego oglądaliśmy nasze istnienie. Dziś stal się dla mnie zbędny. Dziś naszym wrogiem i hamulcem rozwoju jest zwyczajne przyzwyczajenie.


A.L.