Do tego wątku zainspirowało mnie zdanie michiko: Problem wg mnie leży w tym, że do końca nie wiadomo, jak traktować wypowiedzi Miłującego. .

   Otóż ja uważam, że problem jest tylko pozorny, bo większość uczestników doskonale sobie z nim radzi, chociaż większość uważająca się za dorosłą robi to z delikatną nutką dwuznaczności.

   Posty, a więc i sposób myślenia Miłującego, postrzegam jak rzekę, która konsekwentnie, obojętnie i beznamiętnie toczy swe rzadkie walory, nie zważając na wrzucane do jej nurtu kamienie.
   Rzadkie nie z powodu swej wyjątkowej oryginalności, ma się rozumieć, lecz nadzwyczaj rozwodnionej konsystencji.

   Forumowicze jak dzieci stają na moście, patrzą na niezłomną rzekę płynącą dołem i gnani nieodpartym pragnieniem bycia pierwszym, który jej nurt konsekwentny zakłóci, wrzucają kamienie-tamy-pociski przeróżnego kalibru.

   Czasami tylko rzeka traci swą opokową niewzruszoność, przy okazji większego głazu-kontrargumentu, przytachanemu przez bardziej upartego usera i wrzuconego ze wstydliwą satysfakcją w nurty beznamiętnej litanii. Wówczas rzeka na chwilę opluje miotacza jedną czy dwiema kroplami swej bezkompromisowej zawartości i wraca do koryta w którym czuje się naturalnie najlepiej.

   Poczytując z rzadka, bo przy okazji śledzenia wypowiedzi subskrybowanych userów, jego posty, przychodzi mi do głowy taka refleksja, że myśl ludzka jest piątym- łączącym pozostałe cztery- żywiołem Planety wg kultury helleńskiej.
   Jest owym eterem, kwintesencją podstawowych czterech, czyli ziemi, powietrza, ognia i wody.

   Myśli ludzkie są więc zróżnicowane w zależności od proporcji czynników składowych zawartych w produkcie finalnym: bywają myśli szare i ociężałe, jak ziemia w swej niewzruszoności; ulotne, jak wiotkie obłoki zachwycające zwiewnie-aluzyjną delikatnością; są też, jak płomyki zmieniające się w mniej, lub bardziej niechętną pożogę, ale nie brak wśród nich myśli wodnych - czasem niby zwykła woda, lecz saturator ekscentrycznego mózgu czyni z nich rześkie fontanny, ożywczo rozświetlające bury anturaż.

   Więc naturalną koleją rzeczy zdarzyć się też muszą cieki wodne, co to na elektrownię się nie zdają, bo nurt za leniwie po dnie się ślimaczy; do picia niezdatne, bo zdechłe ryby powierzchnię ścielą; kąpiel niebezpieczna, bo płycizna, a w głębszych miejscach dno skorupami wraków pokryte.
   Czyli ogólnie mówiąc: dno.

   Więc Miłujących traktujemy trochę tak wstydliwie, jak rzeczkę-ściek w slumsach rozumu, który jest bardzo przydatny kanalizując żrące wątpliwości egzystencji, ale śmierdzi sama o nim rozmowa.
   Bo jedynym problemem, jaki ja dostrzegam, to fakt, że ten ściek jest w dzielnicy uważanej za elegancką, by nie powiedzieć ekskluzywną i stąd ten wstyd.

   Problem zniknie, jeśli przestaniemy traktować teksty Miłujących jak treść rynsztokową , a zaczniemy, jak osiedlowy potok.
   Jak nadającą się tylko do ciskania w nią bezkarnie kamieniami rzeczkę - reminiscencję szczenięcych lat.

   Bo w rzeczce kamyki topić, to i wstydu nie ma, i poudawać w razie draki można, że kaczki se puszczamy.
.