Chciałem podzielić się z wami krótką refleksją.
Ostatnio zainteresowało mnie kino, którego akcja osadzona jest w realiach drugiej RP i w przededniu drugiej wojny światowej. W końcu trafiła kolej na niskobudżetową produkcję TV "Jutro idziemy do kina" z 2007 roku. Miałem od początku mieszane odczucia, nie spodziewałem się niczego wielkiego, ale w gruncie rzeczy (pomimo takiego sobie poziomu aktorstwa) film mnie specjalnie nie zniesmaczył ani formą, ani treścią, chociaż do zachwytu mi daleko.

Zacząłem czytać komentarze na filmweb.pl i trafiłem na prawdziwą perełkę, będącą rzekomo kopią artykułu z "Gościa Niedzelnego", niestety nie udało mi się tego jednoznacznie zweryfikować.
www.filmwe(*)y do łóżka.html

Zastanawiam się teraz skąd ludzie biorą takie pomysły? Nie tak dawno temu zastanawiałem się tutaj nad tym, kiedy zdaniem polskich katolików istniała owa arkadia, do której się często odwołują. Kiedy wszyscy ludzie żyli moralnie, nikt nie stosował antykoncepcji, małżeństwa się nie rozpadały, żaden mąż nie katował żony, nikt nie współżył przed ślubem oraz nikt nie słyszał o aborcji. Teraz już wiem! Chodzi o dwudziestolecie międzywojenne. Jak się okazuje wówczas młodzi ludzie nigdy, ale to przenigdy nie uprawiali przedślubnego seksu. Jakże naiwnym trzeba być, żeby wyjść (publicznie!) z tego typu twierdzeniem.
Wystarczy przejrzeć źródła statystyczne z tego okresu by przekonać się, że nieślubne dzieci jednak się rodziły. Jedyna różnica polegała na tym, że pewne zjawiska nie były społecznie akceptowane w stopniu takim, jak ma to miejsce dzisiaj. Nie zmienia to faktu, że w czasach młodości naszych dziadków również niejednemu młodemu człowiekowi "tylko jedno było w głowie", chociaż rzecz jasna wówczas nie mógł tego tak otwarcie manifestować.
Kiedy w końcu narodowa martyrologia przestanie przesłaniać rozmaitym publicystom i domorosłym historykom banalną prawdę, że poprzednie pokolenia to też ludzie, a nie pomniki? Skąd to oburzenie? Ja rozumiem, że bohaterowie filmu należą do pokolenia JP2 *tego prawdziwego, czyli jego rówieśników). Ja rozumiem, że należą do pokolenia stawiającego bohaterski odpór hitlerowskiej i bolszewickiej nawałnicy. Niemniej należy pamiętać, że są to żołnierze. Nie sądzę, aby przedwojenny żołnierz zawsze był szarmanckim dżentelmenem i nigdy, przenigdy nie skorzystał ze swego koronnego atutu o nazwie "za mundurem panny sznurem" (opinia poniekąd oparta obserwacjami znajomych żołnierzy, w tym zawodowych).