Niby banalny, ale bardzo ważny tekst skopiowałem jakiś czas temu z Gazety:
„Gorzko o sprawie pisze staalkeer: „Kapitalizm, kiedyś jak się robiło radio , pralkę, lodówkę to projektowało się ją tak aby jak najdłużej wytrzymała. Teraz projektuje się tak aby zepsuła się tuż po gwarancji i żebyś nową kupił. Samochody projektuje się tak, że nie możesz wymienić jednej części tylko cały element. Celowo osłabia się materiały, aby częściej wymieniać, drukarki programują się aby po określonej ilości wydrukowanych stron przestały działać. Wmawia się ludziom, że jak nie kupisz w sezonie 10 par butów to jesteś frajer itd. System zbrodniczy, dla ludzi, zwierząt i planety”.

„Raport jest prawie bezużyteczny, a apele na nic się nie zdadzą. Ludzie nie pozwolą sobie odebrać luksusów w których żyją, sami nie zrezygnują a ludzie żyjący w biedzie tylko czekają, aż sami będą mogli konsumować więcej i więcej.”

My, racjonaliści, często ulegamy złudzeniu, że świadomość w jakiś magiczny sposób wyróżnia nasz gatunek w świecie zwierząt. Gdy słyszymy o autodestrukcyjnych zachowaniach bezmyślnych zwierząt, mówimy sobie, że dzięki świadomości człowiek może tak kierować swoim życiem, aby zapobiegać przewidywanym nieszczęściom, których można uniknąć. Historia rolnictwa udowadnia jednak, że człowiek nie posiada tego rodzaju umiejętności. Twórcy pustyń sprzed tysięcy lat niczym się nie różnili od rolników współczesnych, odpowiedzialnych za wysychanie Morza Aralskiego, Morza Martwego czy jeziora Czad. Konsumenci nowoczesnej technologii niczym się nie różnią od rolników - wolą kupować tanio, niż kierować się rozumem, wolą mieć więcej tanich gadżetów i innych śmieci, niż mieć mniejszą liczbę drogich, ale trwałych produktów wysokiej jakości.

Nietzsche kiedyś napisał, że biedaków nie stać na tanie rzeczy. Zapomniał jednak dodać, że chodzi o biedaków myślących. Był zbyt wielkim optymistą, bo liczył na to, że człowiek może się rozwijać wszechstronnie z pokolenia na pokolenie dzięki świadomym działaniom edukacyjnym. Był jednak w błędzie. Rozwijamy to, co się rozwijało wcześniej – naukę i technologię. Nie rozwijamy jednak tego, co jest tylko złudzeniem i nigdy się nie rozwijało – nie rozwija się świadomość człowieka. Biedak kupujący buble jest takim samym bezmyślnym zwierzakiem, jak zamożny inteligent jedzący więcej mięsa niż owoców, i jak bogacz produkujący buble czy mięso, jak farmer uprawiający zboże na paszę… „system zbrodniczy” obejmuje niemal kompletny obieg materii przetwarzanej przez ludzką kulturę materialną.

Ponad 90% a może nawet 99% ludzi na świecie mogłoby bardzo łatwo, kosztem sporadycznych niewielkich wyrzeczeń, niemal niezauważalnie obniżających bieżący komfort życia, mogłoby w perspektywie 10-20 lat poprawić komfort życia w sposób bardzo mocno odczuwalny, a dodatkowo poprawić zdrowie, zamiast je pogorszyć i się zestarzeć. Niestety, trudno jest kierować się świadomością, jak pokazuje gra zwana „dylematem więźnia”. Zwierzę widzi korzyść dla siebie, widzi zagrożenie ze strony konkurenta, więc reaguje bezmyślnie, w obronie własnej korzyści. Nawet jeśli zwierzę rozumie dowód głupoty takiego postępowania, nawet jeśli ma świadomość poprawnego rozwiązania dylematu więźnia, postępuje głupio, bo świadomość nie ma mocy sprawczej – możemy tylko obserwować nasze głupie postępowanie i wściekać się, rozumiejąc, jak sami pchamy siebie w dół po równi pochyłej zagłady.

Gdy patrzę na tłuściochów, którzy nawet w autobusie obżerają się jakimiś śmieciami, gdy patrzę na tłuściochów w samochodach, którzy wolą kląć, stać i truć się w korkach, niż pojechać autobusem lub pójść na spacer i przyjemnie spędzić czas, wtedy widzę, ile pożytku mogłaby ludziom dać organizacja taka jak PSR. Mogłaby, gdyby udało się, u niektórych chociaż ludzi, świadomość przekształcić z organu czysto poznawczego, na organ poznawczo-sterujący.