O tym że "to nie szkodzi" ateista słyszy nie raz. Od "pomodlę się za ciebie", poprzez "ochrzcij, to nikomu nie zaszkodzi", po "z bogiem, to ci na pewno nie zaszkodzi". Przykłady można mnożyć i każdy ateista żyjący w otoczeniu teistów nasłuchać się tego musi.
Ale.
Pokuśmy się o mały intelektualny eksperyment i zacznijmy stosować "zwrotnie" tę samą taktykę fundując naszym teistom zdania a`la: "Niech Horus ma cię w swojej opiece", "niech krasnoludki opiekują się twoim domostwem", "złoże ofiarę całopalną w twoje intencji" czy (my personal best) "obrzezajmy, to nie zaszkodzi" (do katolika zwłaszcza, ale nie w USA ). Reakcja? Wnioski? Pozostawiam to każdemu we własnym zakresie.
Z mojego doświadczenia wynika że bardzo szybko okaże się iż otoczenie będzie na nasze "wybryki" reagować jeśli nie "dziwnie" to często wrogo.
Dzwonek alarmowy.
W tym momencie - o ile tylko pokusimy się o wyciągnięcie wniosków - zaczyna się okazywać że to magicznie "to nie szkodzi" stanowi coś zupełnie innego niż to na co ma wyglądać (i niejako wygląda).
O ile więc obrzędy/czynności którym ta formuła towarzyszy zazwyczaj bezpośrednio innowiercy/ateiście "nie szkodą" naprawdę - to już dla teisty stanowią zwycięstwo. Poddanie się im legitymizuje dalsze tego typu podchody, a przede wszystkim - daje drugiej stronie sygnał że przyznajemy jej racje, a nawet że zgadzamy się z jej poglądami "tylko nie chcemy się przyznać". (W konsekwencji czego cała rzesza teistów twierdzi że ateiści po prostu z kaprysu, złości czy personalnych niechęci "odrzuca" boga).
Problem w tym że jednostek konsekwentnie nonkonformistycznych jest relatywnie niewiele. Ciężko oprzeć się usilnym namowom, ciągłemu dopominaniu się większości o dostosowanie się do jej widzimisię.
Stąd - stanowczości... Stanowczości i konsekwencji ateiście potrzeba. Taktyka "małych kroczków" często okazuje się bardzo skuteczna i wielu ateistów często zostaje pozbawionych przez to praw do decydowaniu o sobie w ważkich dlań sprawach z powodu "a co to szkodzi"...