Witam serdecznie wszystkich i mam nadzieję, że znajdą się osoby, które udzielą mi w miarę fachowej porady wychowawczej. Ale zacznijmy od początku. Jestem 35 letnią kobietą, z 15 letnim stażem małżeńskim i dorobkiem 2 córek. Cała rodzina, bliższa i dalsza, z dziada pradziada wpajała potomstwu kult chrześcijaństwa, a słowa "pójdziesz do piekła' były na porządku dziennym. Nigdy nie byłam pokornym dzieckiem, ale wiara była dla mnie ważna jeszcze do końca podstawówki. Niepokorne dziecko, przepoczwarzyło się w zbuntowaną nastolatkę. Przestałam chodzić do kościoła, na ślub kościelny zgodziłam się tylko na prośbę męża, a kiedy urodziła się pierworodna odciągaliśmy chrzest do jej czwartych urodzin, wtedy mój ślubny uległ rodzinie. Pierwszy wstręt do kościoła poczułam, kiedy księciunio pokazał nam pięknie powieszony w kancelarii cennik usług. Mój mąż trochę jeszcze porywczy, bo młody, rzekł-" albo ksiądz ochrzci co łaska, albo mamy to w d...", niestety zgodził się. Córka poszła do szkoły, zapisaliśmy na religię (żeby nie robić dziecku krzywdy), bo wszystkie dzieci chodzą. No i z "trendem" jak wszystkie dzieci poszła do komunii, chociaż młodsza, miała już wtedy dwa lata i ochrzczona nie była. Niestety pomimo tego, że do kościoła nie chodziliśmy i nigdy nie uczyliśmy dzieci wiary ani żadnych religijnych guseł, a ja dość otwarcie krytykowałam postępowanie kościoła i jego fanatycznych wyznawców, moja pierworodna trochę nasiąkła tymi głupotami, samym tylko uczęszczaniem na religię i teraz wybiera się do bierzmowania. Dałam jej w tym prawo wyboru pod warunkiem niezaniedbywania nauki( III kl. gimnazjum), a w naszej małej parafii, proboszcz życzy sobie zbierania podpisów w indeksach ze wszystkich różańców, nabożeństw i innych pierdół(chore!). Mój problem wychowawczy dotyczy jednak mojej ośmioletniej córki. W jej przypadku postawiłam na swoim i nie ochrzciłam, co oczywiście wyklucza udział w komunii. Moja matka próbowała w tajemnicy przede mną ochrzcić ją w innej parafii i gdyby nie ojciec pewnie by jej się to udało. Tak więc niechrzczone dziecko, nazywane często "żydówką" (przez teściową) wychowywane przez czarną owce( mnie) w iście katolickiej rodzinie, z kilkoma fanatykami ( jak moja rok młodsza siostra). Jak z nią rozmawiać. Już wie, że nie przystąpi do komunii. Wyjaśniłam, że ja nie mogę podejmować za nią takich decyzji, a ona sama jest jeszcze za mała, że są różne inne religie i poglądy na świat. A ja sama wierzę w żadnego boga, tylko w człowieka. Zapytałam, czy gdyby bóg istniał, pozwoliłby, aby tyle dzieci na świecie cierpiało, aby były wojny i mordercy? Nie wiem na ile mnie zrozumiała, jest bardzo wrażliwa i bardzo skryta i najgorsze nie zadaje pytań. Ja niestety nigdy nie byłam nauczona rozmowy, dlatego uczę się na własnych błędach. Jak wpoić w nią wiarę we własne siły i ciekawość świata, aby nie przeżywała traumy, kiedy ja mówię, że boga nie ma, a np. babcia, że jest. Dodam jeszcze że na religię chodziła już w przedszkolu i nadal jeszcze chodzi, ale nigdy nie mówi,czego "siostra" uczy. Raz przyszła tylko i powiedziała, że pani opowiadała o swoim koledze, który podeptał różaniec i wyrósł mu garb, trochę mnie wtedy poniosło( może nie potrzebnie), bo to stara śpiewka, którą mi również w dzieciństwie wpajano. Chciałabym ją z tej religii wypisać, ale boję się, żeby nie zaczęła być gnębiona przez dzieci, bo wiadomo, dzieci są najgorszymi fanatykami i potrafią być bardziej okrutne niż dorośli. I jak wytłumaczyć dlaczego jako jedyna w całej bardzo zresztą licznej rodzinie jest wychowywana inaczej i jak nią kierować aby była z tego dumna. I aby nie przechodziła "traumy" za każdym razem kiedy słyszy dwie całkiem sprzeczne ideologie. Jest bardzo bystra i zdolna i nie wybaczyłabym sobie gdyby nagle coś ją zahamowało i ze wzorowej i roześmianej dziewczynki stała się zastraszoną, szarą myszką. A u takiego dziecka o to nie trudno.

Wiem, że trochę się rozpisałam i pewnie trochę chaotycznie, ale będę wdzięczna za każdą sugestię. Pozdrawiam.