Naj­więk­szym ar­ty­stą
Co­dzien­nym ar­ty­stą
Zło­śli­wym ar­ty­stą
Jest przy­pa­dek

Artysta nietuzinkowy - Pamiętacie "Pamiętajcie o ogrodach"? "Radość o poranku", "Jej portret" czy "Wakacje z blondynką"? - Mowa oczywiście o Jonaszu Kofcie. Prywatnie ponoć był trudny i kapryśny. Miał na pewno wiele twarzy, ale również był mężczyzną bardzo błyskotliwym, inteligentnym i takim, który umiał się odnaleźć w wielu sytuacjach, a już na pewno nie warto było z nim iść na słowne utarczki.
Jego ojciec był Żydem, który wraz z żoną w 1939 roku uciekł przed Niemcami na kresy i tam też na Wołyniu urodził się przyszły artysta. Nadano mu polskie imię Janusz. Janusz nigdy nie zmienił swojego imienia formalnie, a Jonasz to jego pseudonim artystyczny. Ksywka nadana mu przez kolegę w szkole. W 1968 roku prowokacja artystyczna zmieniła się w demonstrację tożsamościową. Imię Jonasz postanowił nosić tak długo, dopóki w Polsce będą antysemici. Uwielbiał Imprezki już od liceum, kiedy szkoła wyjechała na obóz do Orłowa, poszedł w takie tango, że prawie go wylali ze szkoły. A on... uważał że jako przyszły artysta, bo już wtedy to czuł, nie musi wcale rozumieć ani umieć matematyki i ma wręcz prawo do ekstrawagancji, i nie bardzo przejmował się tym, co wypadało. W 1965 roku razem z innymi artystami został zaproszony na występy do Związku Radzieckiego. Ale niestety koledzy musieli pojechać sami, śpiewać jego piosenki bez niego, ale to dlatego, że mimo że już dawno powinien mieć, on nie miał dowodu. Dopiero 5 lat później, mając 28 lat gdy w jego życiu pojawiła się ważna kobieta wobec której miał plany, zdecydował się jednak tę sprawę załatwić. Zaraz po uzyskaniu dokumentu tożsamości zadzwonił do swojej dziewczyny i powiedział - Gośka, mam dowód osobisty, możemy się hajtnąć. Oświadczył się bez kwiatów i bez pierścionka, telefonicznie. W zasadzie dużą część dorosłego życia borykał się z chorobą alkoholową. W 1982 roku zdiagnozowano u niego raka. Choroba spustoszyła, jego organizm - mógł jeść tylko płynne rzeczy. 4 lutego 1988 roku był umówiony na wywiad dziennikarski. Stawił się już podpity i choć od terapii miał przepalony przełyk i mógł przełykać zupy i koktajle, wtedy postanowił, że zje w końcu coś na konkretnego. Świadkowie wypadku mówili, że była to golonka. Nagle Kofta zakrztusił się, stracił przytomność i osunął się na podłogę. Goście myśleli, że to jakiś żart. Dopiero po chwili ktoś zauważył, że artysta sinieje i podniosła się wrzawa. Przewieziono go do szpitala na Banacha, ale i tak było już za późno. Miał uszkodzony pień mózgu. Według lekarzy, gdyby się obudził, byłby roślinką.

Był poetą, piosenkarzem, kabareciarzem.

Przypadek
Autorem wiersza jest JONASZ KOFTA

Naj­więk­szym ar­ty­stą
Jest przy­pa­dek
Gdy rze­czy­wi­stość
Bije cię w za­dek
Nim wy­obraź­nia się w for­mę
Przy­oble­cze
Wi­dzisz wy­raź­nie
Jak mało wiesz czło­wie­cze
Fakt taki stwo­rzy
Nie dzie­ło czy eks­po­nat
Bo sztu­ka może
Psu wy­paść spod ogo­na
Gdy bio­rą w łeb
Teo­rie twe naj­rzad­sze
Nie wście­kaj się
Że ży­cie jest bo­gat­sze
Za­ro­zu­mial­cze
Naj­prost­szą dam ci radę:
Naj­więk­szym ar­ty­stą
Co­dzien­nym ar­ty­stą
Zło­śli­wym ar­ty­stą
Jest przy­pa­dek

Ktoś roz­lał atra­ment
To bu­kiet czar­nych róż
Ta na su­fi­cie pla­ma
To mapa cie­płych mórz
Na pia­nę piwa
Opa­da gra­dem
Kwiat z kasz­ta­now­ca
Koło bud­ki
Wiel­kim ar­ty­stą jest przy­pa­dek
Czło­wiek ar­ty­stą jest ma­lut­kim

Two­je pa­let­ko zru­dzia­łe
W je­sień tak póź­ny las
Za oknem tań­czy ga­łąź
Wa­chlarz da­le­kich gwiazd
Two­ja dziew­czy­na
Ma usta bla­de
Jak Pri­ma­ve­ra
Bo­ti­cel­le­go
Wiel­kim ar­ty­stą jest przy­pa­dek
Każe praw­dzi­wym po­wstać pie­gom

Za­ro­zu­mial­cze
Naj­prost­szą dam ci radę:
Naj­więk­szym ar­ty­stą
Co­dzien­nym ar­ty­stą
Zło­śli­wym ar­ty­stą
Jest przy­pa­dek