.
Wątek raczyliście Państwo rozwinąć w nowych kierunkach, w tym (niestety) niemerytorycznych - pokuśmy się jednak o podsumowania

> A względność ruchu?

1. Należy rozpatrywać ruch względem stałych płaszczyzn obrotu a nie osi, które (osie) choć bezwzględnie zachowane, między sobą są zmienne. Dla uniknięcia zbędnych nieporozumień przyjmijmy może opis oparty na stałości płaszczyzn poszczególnych "żyroskopów":
- płaszczyzna równika Ziemi
- płaszczyzna układu Ziemia-Księżyc
- płaszczyzna ekliptyki (tu są niejasne definicje encyklopedyczne - może chodzi o układ Słońce-Ziemia, może Słońce-(Ziemia-Księżyc), a może należy przyjąć średnią ważoną o wagach proporcjonalnych do m/r² poszczególnych planet)..

.
2. Próba sprowadzenia pojęcia masy/bezwładności do oddziaływań elektromagnetycznych jest może kusząca, lecz bez potwierdzenia eksperymentem (czy np. pociąg o temperaturze poniżej/powyżej punktu Curie łatwiej/trudniej wyhamować) nie zasługuje na miano poważnej
.
3. Geometryzację opisu grawitacji i unikanie w nim subiektywnych pojęć siły, mocy czy sensu (za to z korzyścią dla logiki) należy uznać za zaletę, co zauważył już Newton tłumacząc "w jaki sposób" zamiast "dlaczego" - wszak planety czy słońca wcale się nie "wysilają"

.

> Należy rozpatrywać ruch względem stałych płaszczyzn obrotu a nie osi, które (osie) choć bezwzględnie zachowane, między sobą są zmienne. Dla uniknięcia zbędnych nieporozumień przyjmijmy może opis oparty na stałości płaszczyzn poszczególnych "żyroskopów":
>- płaszczyzna równika Ziemi
>- płaszczyzna układu Ziemia-Księżyc
>- płaszczyzna ekliptyki (tu są niejasne definicje encyklopedyczne - może chodzi o układ Słońce-Ziemia, może Słońce-(Ziemia-Księżyc), a może należy przyjąć średnią ważoną o wagach proporcjonalnych do m/r² poszczególnych planet)..
>.

Sposób opisu może rzeczywiście lepszy, ale wnioski raczej te same co przy analizowaniu osi obrotu. Dlaczego?
Bo przecież:
-oś obrotu Ziemi jest prostopadła do płaszczyzny równikowej.
-oś obiegu Księżyca wokół Ziemi jest prostopadła do płaszczyzny układu Ziemia-Księżyc
- płaszczyzna ekliptyki to płaszczyzna układu Słońce-Ziemia. W tej płaszczyźnie zawiera się orbita Ziemi.

Co z tego wynika? To, że kąt między płaszczyzną wyznaczoną przez orbitę Księżyca i płaszczyzną równikową Ziemi zmienia się w czasie tak samo jak kąty między odpowiednimi osiami (przedział 18 ^o-28 ^o)

Tak więc logiczne wydaje mi się, że gdyby to pływy były główną przyczyną ziemskiego pola magnetycznego, to bieguny magnetyczne byłby położone gdzieś między 62 ^o-72 ^o szerokości geograficznej, a leży na 79 ^o

Być może w moim rozumowaniu jest jakiś błąd (n.p. błędnie obliczone kąty albo mimo wszystko bieguny mogą leżeć poza przedziałem).
Jeśli tak to wdzięczny będę za jego wykazanie.
Pozdrawiam

Za tematy poboczne przepraszam. Nie wiedziałem jeszcze kim jest pan pluto-kombi i dałem się sprowokować.

>Co z tego wynika? To, że kąt między płaszczyzną wyznaczoną przez orbitę Księżyca i płaszczyzną równikową Ziemi zmienia się w czasie tak samo jak kąty między odpowiednimi osiami (przedział 18 ^o-28 ^o)
>Tak więc logiczne wydaje mi się, że gdyby to pływy były główną przyczyną ziemskiego pola magnetycznego, to bieguny magnetyczne byłby położone gdzieś między 62 ^o-72 ^o szerokości geograficznej, a leży na 79 ^oByć może w moim rozumowaniu jest jakiś błąd (n.p. błędnie obliczone kąty albo mimo wszystko bieguny mogą leżeć poza przedziałem).

.
Przyznaję rację co do Twoich wyliczeń - z samych wartości kątów między płaszczyzną równika a ekliptyką i płaszczyzną orbity Księżyca nie wynika położenie biegunów magnetycznych - jeśli twierdziłem co innego, myliłem się

Nadal jednak przypuszczam, że niewielkie kąty pomiędzy wymienionymi płaszczyznami pozwalają wnioskować o niewielkim oddaleniu bieguna magnetycznego od geograficznego
Być może pływy magmy ułożyły się w strumienie podobne do prądów morskich, może dlatego i przez ich bezwładność strumień wypadkowy (globalny moment przepływu) zachowuje jakąś stałość zamiast krążyć i oscylować w pobliżu 67-ego równoleżnika - bardzo to rozległy a płynny temat

Proponuję jednak jeszcze pewien eksperyment myślowy - czy gdyby do Marsa przybliżyć jego księżyce i połączyć je w jeden większy, i jeszcze dokleić mu "garść" planetoid, to czy Mars uległby rozgrzaniu po takiej operacji a jego lody stopieniu

>Proponuję jednak jeszcze pewien eksperyment myślowy - czy gdyby do Marsa przybliżyć jego księżyce i połączyć je w jeden większy, i jeszcze dokleić mu "garść" planetoid, to czy Mars uległby rozgrzaniu po takiej operacji a jego lody stopieniu

Widzisz, ja nie twierdzę, że Księżyc nie ma wpływu na Ziemski magnetyzm.
Ja tylko polemizowałem ze zdaniem:
>prawdopodobnie magnetyzm Ziemi to efekt pływów magmy

Ktoś założył bezpośredni wpływ i pomijał inne możliwe czynniki.
Jest coś takiego jak teoria dynama:

Obecnie uważa się, że siłą napędową geodynama są prądy konwekcyjne w płynnym jądrze Ziemi. W prądach tych, ruch obrotowy Ziemi poprzez efekt Coriolisa, wywołuje wiry działające jak jednobiegunowy generator Faradaya, wytwarzając prąd elektryczny, który wytwarza pole magnetyczne.

pl.wikipedia.org/wiki/Ziemskie_pole_magnetyczne

Niestety, możliwości zbadania jądra Ziemi wielkich nie mamy więc i pewności przez czas dłuższy mieć nie będziemy.

A co do Księżyca i Twojego eksperymentu z Marsem, to co najmniej częściowo masz racje.
Jest możliwe, że gdyby nie Księżyc, to jądro Ziemi już by sobie zastygło a wtedy o jakimkolwiek dynamie moglibyśmy sobie pomarzyć. Chociaż w sumie nie moglibyśmy, bo bez pola magnetycznego życie takie jakie znamy by nie istniało

Co do plaży na Marsie
Temperaturę Ziemi podtrzymują reakcje jądrowe w jej wnętrzu zachodzące. Nie wiem jak jest z Marsem w tym zakresie. Posiadamy atmosferę, która pozwala utrzymać wyższą temperaturę. Atmosfera Marsa jest szczątkowa.
No i nie da się ukryć, że leżymy w lepszej "strefie klimatycznej"

Ale rozumiem, że nie chodziło o samego Marsa, tylko o to czy satelita ma wpływ na utrzymanie płynnego jądra przez planetę.
Krótko:
Najprawdopodobniej ma.

>Jest coś takiego jak teoria dynama:
> Obecnie uważa się, że siłą napędową geodynama są prądy konwekcyjne w płynnym jądrze Ziemi. W prądach tych, ruch obrotowy Ziemi poprzez efekt Coriolisa, wywołuje wiry działające jak jednobiegunowy generator Faradaya, wytwarzając prąd elektryczny, który wytwarza pole magnetyczne.pl.wikipedia.org/wiki/Ziemskie_pole_magnetyczne

   Ciekawi mnie, kiedy powstała teoria pana Edwarda Bullarda, czy aby na pewno już po lotach sond kosmicznych pokazujących wyraźnie, że istnieje związek między indukcją pola magnetycznego planet, bo w teorii, jaką obmyślił brak odniesienia do faktu, że im planeta ma więcej i większych księżyców, tym ma silniejsze pole magnetyczne.

> Temperaturę Ziemi podtrzymują reakcje jądrowe w jej wnętrzu zachodzące

   Czyżby? We wnętrzu Słońca jego jądro jest źródłem energii, co powoduje wielki gradient temperatury między jądrem, a powierzchnią Słońca i w konsekwencji ruchy konwekcyjne plazmy słonecznej. Z Ziemią jest inaczej -- izotopy promieniotwórcze, których rozpady powodują podtrzymywanie temperatury wnętrza Ziemi są rozłożone równomiernie w tym wnętrzu, tam nie ma gradientu temperatur jądra i reszty materii wnętrza Ziemi, skąd więc miałyby się wziąć ruchy konwekcyjne?
   Ciśnienie panujące w jądrze wewnętrznym Ziemi przekracza 320 GPa. Czy przy tak wysokim ciśnieniu może istnieć ciekła magma, czy jądro nie jest stałe? A czy w stałym jądrze może zachodzić konwekcja?
   Płaszcz Ziemi złożony jest głównie ze związków krzemu. Czy przewodzą one tak dobrze prąd elektryczny, aby wywołać prądy o których mówi teoria Bullarda?
   Czy nie warto byłoby przyjrzeć się takiej hipotezie:

   Jądro Ziemi jest stałe z uwagi na gigantyczne ciśnienie tam panujące. Oddziaływanie grawitacyjne owego jądra z Księżycem powoduje, że środek masy jądra Ziemi nie pokrywa się ze środkiem Ziemi. Ruch obrotowy Ziemi powoduje, że jądro stanowi coś w rodzaju 'mieszadła', że odcinek środek jądra -- środek Ziemi obraca się w czasie zbliżonym do doby.
   Mieszanie jądra zewnętrznego i płaszcza powoduje skutki, które Bullard przypisywał ruchom konwekcyjnym, a na dodatek jest drugim, obok rozpadów jądrowych źródłem energii podtrzymującej temperaturę wnętrza Ziemi.
   Co Ty na to?

>>Jest coś takiego jak teoria dynama:

>   Ciekawi mnie, kiedy powstała teoria pana Edwarda Bullarda, czy aby na pewno już po lotach sond kosmicznych pokazujących wyraźnie, że istnieje związek między indukcją pola magnetycznego planet, bo w teorii, jaką obmyślił brak odniesienia do faktu, że im planeta ma więcej i większych księżyców, tym ma silniejsze pole magnetyczne.

Nie wiem kiedy ta teoria powstała. Nie wiem też czy są jakieś lepsze. Podałem ją jako przykład teorii innej niż bezpośrednia zależność od księżyca.
Powiedziałem, że wydaje mi się, że jeżeli pływy miałyby być głównym źródłem pola magnetycznego to moim zdaniem powinna zachodzić korelacja między osią obrotu księżyca, a położeniem biegunów magnetycznych. Próbowałem sprawdzić i tej korelacji nie zauważyłem. Może źle sprawdzałem, a może jej po prostu nie ma.
Może zresztą wcale nie jest potrzebna? Może księżyc wpływa w jakiś sposób na pole magnetyczne, a nie wpływa na położenie biegunów magnetycznych? Jeżeli mi ktoś to rozsądnie wytłumaczy z chęcią przyznam mu rację.

>> Temperaturę Ziemi podtrzymują reakcje jądrowe w jej wnętrzu zachodzące
>   Czyżby? We wnętrzu Słońca jego jądro jest źródłem energii, co powoduje wielki gradient temperatury między jądrem, a powierzchnią Słońca i w konsekwencji ruchy konwekcyjne plazmy słonecznej. Z Ziemią jest inaczej -- izotopy promieniotwórcze, których rozpady powodują podtrzymywanie temperatury wnętrza Ziemi są rozłożone równomiernie w tym wnętrzu, tam nie ma gradientu temperatur jądra i reszty materii wnętrza Ziemi, skąd więc miałyby się wziąć ruchy konwekcyjne?

    Połączyłeś (niepotrzebnie) dwie sprawy. Nie mówię o reakcjach jądrowych w powiązaniu do pola magnetycznego. Wiem że była teoria, że jądro to reaktor jądrowy, ale upadła. Ja mówiłem tylko, że wpływają one na bilans energetyczny Ziemi i tym samym podnoszą jej temperaturę. Mówiłem o tym w odpowiedzi na rozważania o możliwości słonecznych plaż na Marsie.

>   Ciśnienie panujące w jądrze wewnętrznym Ziemi przekracza 320 GPa. Czy przy tak wysokim ciśnieniu może istnieć ciekła magma, czy jądro nie jest stałe? A czy w stałym jądrze może zachodzić konwekcja?

   Nie mam niestety pod ręką lepszych źródeł, więc znowu wikipedia:
Jądro podzielone jest na dwie części: stałe jądro wewnętrzne o promieniu ok. 1215 km i płynne jądro zewnętrzne wokół niego, o grubości 2270 km. Przyjmuje się, że jądra mają taki sam skład chemiczny, choć w innych stanach skupienia. Konwekcja jądra zewnętrznego połączona z ruchem rotacyjnym Ziemi (efekt Coriolisa) wytwarza ziemskie pole magnetyczne przez proces znany jako efekt dynama. Stałe jądro wewnętrzne jest zbyt gorące aby utrzymać stałe pole magnetyczne (temperatura Curie) ale prawdopodobnie działa stabilizująco na pole magnetyczne wytwarzane przez ciekłe jądro zewnętrzne.

    Jeżeli masz inne źródła, proszę o linka.

>   Płaszcz Ziemi złożony jest głównie ze związków krzemu. Czy przewodzą one tak dobrze prąd elektryczny, aby wywołać prądy o których mówi teoria Bullarda?
   Nikt nie mówi, że pole powstało w płaszczu.

>   Czy nie warto byłoby przyjrzeć się takiej hipotezie:
>   Jądro Ziemi jest stałe z uwagi na gigantyczne ciśnienie tam panujące.
> Oddziaływanie grawitacyjne owego jądra z Księżycem powoduje, że środek masy jądra Ziemi nie pokrywa się ze środkiem Ziemi. Ruch obrotowy Ziemi powoduje, że jądro stanowi coś w rodzaju 'mieszadła', że odcinek środek jądra -- środek Ziemi obraca się w czasie zbliżonym do doby.
Niestety nie bardzo mogę sie z tym zgodzić. Nie musimy nawet zastanawiać się czy całe jądro jest stałe, czy jednak częściowo płynne. Jeżeli jądro byłoby przesunięte względem środka Ziemi, przesunięty byłby środek masy. W takim wypadku oś obrotu Ziemi nie pokrywałaby się z dzisiejszymi biegunami. Więcej - nie przechodziłaby w ogóle przez geometryczny środek Ziemi, a przez Twój hipotetycznie przesunięty środek masy.
>   Co Ty na to?
   Cieszę się, że zmusiłeś mnie do myślenia, ale nie trafia do mnie Twoja koncepcja.
Korelacja między ilością i masą księżyców, a polem magnetycznym niewątpliwie jest zastanawiająca, ale biorąc pod uwagę wielkość próby możliwa jest przypadkowa zbieżność. Możliwe też że istnieje jakiś czynnik przez nas nie uwzględniony, który wpływa zarówno na posiadanie satelity jak i na moc pola magnetycznego.
Przyznaje się do niewiedzy w tym zakresie, ale będę myślał nad takim czynnikiem i jeżeli coś wymyślę przedstawię do dyskusji.
Pozdrawiam

>2. Próba sprowadzenia pojęcia masy/bezwładności do oddziaływań elektromagnetycznych jest może kusząca, lecz bez potwierdzenia eksperymentem (czy np. pociąg o temperaturze poniżej/powyżej punktu Curie łatwiej/trudniej wyhamować) nie zasługuje na miano poważnej.

Z samych klasycznych wyliczeń masy elektromagnetycznej (elektronu i innych cząstek) być może wiele nie wynika (mc^2 i inne puste banały rozdymane przez dziennikarzy, albo raczej przez tajne służby wojskowe).

Jednak gdy to powiązać jeszcze z grawitacją, wtedy już można to spokojnie testować - na orbitach planet oraz na tych cyklach słonecznych albo podczas zaćmienia Słońca lub innych przypadkach koniunkcji (najlepiej na wielokrotnej koniunkcji).
Podwójne tranzyty Wenus: prawdopodobnie występuje tu powiązanie z trzęsieniami ziemi.
Drugi tranzyt Wenus, z tej ostatniej pary, ma być w czerwcu 2012r.

>3. Geometryzację opisu grawitacji i unikanie w nim subiektywnych pojęć siły, mocy czy sensu (za to z korzyścią dla logiki) należy uznać za zaletę, co zauważył już Newton tłumacząc "w jaki sposób" zamiast "dlaczego" - wszak planety czy słońca wcale się nie "wysilają".

Newton opisał geometrycznie efekty grawitacyjne, i to jest już perfekt - bardziej ogólnie nie można.

Planety jednak się 'wysilają' - widać wyraźnie cykle aktywności Słońca, czyli występują tam zmiany lokalnej energii, i to dość istotne.

>Czy (i ew. dlaczego) układ dwu ciał wzajemnie się okrążających dąży do pozycji "twarzą w twarz"?
>Czy wtedy energia jest najmniejsza?

Tak. Energia będzie najmniejsza - mierzymy względem jednego z tych ciał.
B---> v
|
x
|
A

W układzie A, ciało B porusza się z prędkością v i wiruje z prędkością 'w':
Ek = mv^2/2 + Iw^2/2,
minimum będzie dla w = 0, czyli synchronizacja 1:1.

W układzie środka masy też musi być minimum, ale trzeba uwzględnić energię potencjalną wynikającą z naprężeń rotującej bryły.

Oceniam, że wpływ grawitacji na mniej lub bardziej sztywne obiekty został "z grubsza" wyjaśniony - sąsiednie ciała wpływają na strukturę obiektu (a nie bez wzajemności))
.
Ciekawe czy czarne dziury (o ile istnieją) też podlegają pływom

>Ciekawe czy czarne dziury (o ile istnieją) też podlegają pływom

Punkty nie podlegają pływom - takie mają zerową grawitację.

>>Ciekawe czy czarne dziury (o ile istnieją) też podlegają pływom
>Punkty nie podlegają pływom - takie mają zerową grawitację.

   Czarne dziury ani nie są punktami, ani nie mają zerowej grawitacji.
   Sądzę, że przy tak olbrzymiej gęstości, jaką posiadają czarne dziury, mieszanie się materii, jaką widać w cieczach, występować nie może, zatem nie może też być pływów. Inaczej można by powiedzieć, że są one za twarde.

>   Sądzę, że przy tak olbrzymiej gęstości, jaką posiadają czarne dziury, mieszanie się materii, jaką widać w cieczach, występować nie może, zatem nie może też być pływów. Inaczej można by powiedzieć, że są one za twarde.

Gęstość czarnych dziur choć duża jest jednak skończona i niestała bo zależna od masy (masy mniemanej, bo ich materii zbadać nie sposób). Zastanawia mnie tylko czy się zmienią granice czarnej dziury określone przez promień Schwarzschilda pod wpływem sąsiedztwa innego masywnego obiektu (np. drugiej czarnej dziury)
.

>>   Sądzę, że przy tak olbrzymiej gęstości, jaką posiadają czarne dziury, mieszanie się materii, jaką widać w cieczach, występować nie może, zatem nie może też być pływów. Inaczej można by powiedzieć, że są one za twarde.
>Gęstość czarnych dziur choć duża jest jednak skończona i niestała bo zależna od masy (masy mniemanej, bo ich materii zbadać nie sposób). Zastanawia mnie tylko czy się zmienią granice czarnej dziury określone przez promień Schwarzschilda pod wpływem sąsiedztwa innego masywnego obiektu (np. drugiej czarnej dziury)
>.
   Siły spajające czarną dziurę są prawdopodobnie tej samej natury, co siły spajające kwarki w cząstki elementarne. Siły te i gęstości, które powodują są potwornie wielkie, ale zasięgi tych sił małe, porównywalne z rozmiarami cząstek elementarnych. Siły grawitacji sąsiedniej czarnej dziury to mniej, niż mały pikuś i zmiany promienia Schwarzschilda bym się po nich nie spodziewał.
   Interesuje mnie jednak, co sądzisz o moim przypuszczeniu, że ruchy magmy wewnątrz Ziemi, które warunkują powstawanie pola magnetycznego Ziemi nie są ruchami konwekcyjnymi, lecz wynikają z dekoncentryczności obrotów jądra ziemskiego, co spowodowane jest oddziaływaniem grawitacyjnym Księżyc-jądro Ziemi.

>   Czarne dziury ani nie są punktami, ani nie mają zerowej grawitacji.
>   Sądzę, że przy tak olbrzymiej gęstości, jaką posiadają czarne dziury, mieszanie się materii, jaką widać w cieczach, występować nie może, zatem nie może też być pływów. Inaczej można by powiedzieć, że są one za twarde.

Czarne dziury są punktami matematycznymi, czyli niczym.

Promień krzywizny (Schwarzschilda): Rg = 2m,
gdy promień masy (kuli): R -> Rg(r = 0) = 2m, to wtedy:
Rg -> 0, czyli: m -> 0.
gdy masa zapada się grawitacyjnie, wtedy zwyczajne się rozprasza: promieniowanie gwiazd, wiatr słoneczny, strumienie masy, błyski, dzety gamma, supernowe, itp.

Siły wewnętrzne nie mogą skompresować ciała do zera - rzecz oczywista.

>Czarne dziury są punktami matematycznymi, czyli niczym.
>Siły wewnętrzne nie mogą skompresować ciała do zera - rzecz oczywista.
>
   Przeczytałem te dwa zdania kilka razy i furt mi się widzi, że są one ze sobą sprzeczne.

>>Czarne dziury są punktami matematycznymi, czyli niczym.
>>Siły wewnętrzne nie mogą skompresować ciała do zera - rzecz oczywista.
>>
>   Przeczytałem te dwa zdania kilka razy i furt mi się widzi, że są one ze sobą sprzeczne.
>

Ja z panem kombi miałem okazję rozmawiać. Miał książkę od fizyki w ręku bo słownictwem odpowiednim operuje. Niestety nie wiele z tego wynika. Polecam przeczytać parę jego postów, żeby później nie tracić czasu na dyskusje o bzdurach prowadzące donikąd.

Pozdrawiam

P.S. W starszych postach kombi jako pluto występuje, ale podobnie bez sensu gada.

Lepiej idź zmierzyć odległość do perygeum Księżyca... z precyzją do 0,2468mm.

>>Czarne dziury są punktami matematycznymi, czyli niczym.
>>Siły wewnętrzne nie mogą skompresować ciała do zera - rzecz oczywista.
>>
>   Przeczytałem te dwa zdania kilka razy i furt mi się widzi, że są one ze sobą sprzeczne.

Matematycznie możesz sobie założyć punktową masę,
i wtedy w geometrii OTW będzie to czarna dziura,
czyli punkt o niezerowym promieniu krzywizny.

Ale to jest czysta fikcja, którą badają różne półgłówki matematyczni od 1915r.
Niektórzy wchodzą nawet za ten horyzont zdarzeń, czyli do środa punktu matematycznego i odnajdują tam inne światy!

>Matematycznie możesz sobie założyć punktową masę,
>i wtedy w geometrii OTW będzie to czarna dziura,
>czyli punkt o niezerowym promieniu krzywizny.
>Ale to jest czysta fikcja, którą badają różne półgłówki matematyczni od 1915r.
>Niektórzy wchodzą nawet za ten horyzont zdarzeń, czyli do środa punktu matematycznego >i odnajdują tam inne światy!

.

Chodzi Ci może o sytuację podobną do tej, w jakiej żyłyby "płaszczaki" na powierzchni jabłka z dziurką wzdłuż osi? Wtedy ta dziura nie istniałaby dla nich (tylko w 3D), obserwowaliby może dziwne skupienie gwiazd w tamtej okolicy, a będąc na ściankach dziurki mogliby najsilniejszym teleskopem zobaczyć nawet własne plecy..
.
Może podobny sposób nieistnienia czarnych dziur masz Waść na myśli?

>Chodzi Ci może o sytuację podobną do tej, w jakiej żyłyby "płaszczaki" na powierzchni jabłka z dziurką wzdłuż osi? Wtedy ta dziura nie istniałaby dla nich (tylko w 3D), obserwowaliby może dziwne skupienie gwiazd w tamtej okolicy, a będąc na ściankach dziurki mogliby najsilniejszym teleskopem zobaczyć nawet własne plecy..

Widzieliby całe jabłko.
My też żyjemy na powierzchni kuli i dlatego widzimy, że Ziemia jest kulą.
Gdybyśmy żyli na płaszczyźnie wtedy nie słyszałbyś o kulach, bryłach.

Ale ta matematyczna czarna dziura nie jest przecież dziurawa - tam jest pełna symetria sferyczna, oraz ciągłość, gładkość i spójność.

>Może podobny sposób nieistnienia czarnych dziur masz Waść na myśli?

pl.wikipedia.org/wiki/Gromada_kulista
Tam stoją czarne dziury?