Obiecałem, że postaram sie przedstawić w wielkim skrócie zmiany jakie następowały w muzyce poważnej. Krócej już nie dałem rady. Nawet w sieci nie potrafiłem znaleźć tak skrótowego obrazu.
Muzyka klasyczna, choć mocne piętno zaznaczyła, jest tylko krótkim epizodem w ponad tysiącletniej historii muzyki poważnej. Historia muzyki jest w pewien sposób autonomiczna: jest historią techniki kompozytorskiej, stylów, gatunków itp. Jednak zawarta w niej duchowość wiąże muzykę również z ogólnym tłem historii kultury i myśli. Muzyka rozbrzmiewa jako wyraz ducha swojego czasu i tylko jako taka może być w pełni zrozumiana.
Do źródeł muzyki wczesnochrześcijańskiej w Europie w I-VI wieku, zalicza się żydowską muzykę świątynną, przede wszystkim tradycję śpiewów psalmowych, w której dominowały psalmodia, oraz muzyka późnego antyku związanymi z helleńskim obszarem śródziemnomorskim, w której poczesne miejsce zajmowała interpretacja hymnodii.
Przełomowym dla muzyki okresem w Europie jest wiek IX i X z dominującym nurtem muzyki kościelnej charakteryzującym się jednogłosowym śpiewem liturgicznym w kościele rzymskokatolickim zwanym chorałem gregoriańskim
Ważną odmianą w muzyce średniowiecza była liryka sięgająca XI w. i związana z nią działalność trubadurów w pd. Francji, kontynuowaną w następnym stuleciu przez truwerów w pn. Francji oraz minesangerów na obszarze niemieckojęzycznym. Ruch ten osiągnął kulminację ok. 1200 i zanikł wraz ze zmierzchem klasycznego etosu rycerskiego pod koniec XIII w. Określenie trubadurzy i truwerzy (z prowans. trobar, fr. trouver, znajdować) etymologicznie oznacza twórców („wynalazców") tekstu i muzyki (poetów-muzyków). Zaś trobar clus to gruntownie wykształceni w dziedzinie literatury łacińskiej duchowni.
W czasie gdy trubadurzy jeszcze tworzą następuje punkt kulminacyjny w dziejach wielogłosowości, który daje początek epoce Notre Dame Jej nazwa pochodzi od szkoły śpiewaczej katedry Notre Dame w Paryżu. Omawiana epoka czasowo zbiega się z okresem budowy katedry, od 1163 do poł. XIII w. Muzyka tych czasów była ambitną sztuką duchownych.
Po Notre Dame następuje Epoka Ars antiqua, „sztuki dawnej", obejmuje okres od 1240-50 do 1310-20. Termin ten pojawił się ok. 1320 jako przeciwstawienie Ars nova. Oddzielenie Ars antiqua od epoki Notre Dame jest trudne. W obydwu nurtach kultywowano te same gatunki, z drugiej jednak strony w XIII w. nastąpił znaczny rozwój rytmiki i notacji,
Epoka Ars nova obejmuje okres ok. 1320-1380. Jest specyficznie francuska, z centrum w Paryżu. We Włoszech, na gruncie świeckiej sztuki pieśniowej, rozwijała się w XIV w. niezależna wielogłosowość na wysoki głos męski z towarzyszeniem instrumentalnym. Pojawiła się nieco później niż Ars nova, lecz przewyższała ją bogactwem melodycznym. Punkt ciężkości muzyki trecenta przesuwa się geograficznie, z Włoch pn. na południe, do Florencji Medyceuszy, która stała się centrum, ale także do Pizy, Lukki i Perugii
Okres renesansu XV-XVI w. w muzyce nazwano epoką niderlandzkiej polifonii wokalnej, lecz najwięksi mistrzowie tego czasu pochodzili nie tylko z Niderlandów, ale i z terenów obecnej pn. Francji, Henegowii, Belgii itp., stąd bardziej poprawne jest mówienie o muzyce ogólnie , w tym i wokalnej (1420-1620). Gdy mowa o polifonii, to jej szczytowym osiągnięciem jest twórczość Johanna Sebastiana Bacha (1685 -1750)
Początkowe granice czasowe renesansu nie są jasno ustalone, niemniej w czasie jego trwania rodzi się - i znowu we Francji - świecka muzyka wokalna, która następnie witana jest we Włoszech, a potem w Hiszpani i Anglii, oraz muzyka organowa, klawesynowa, lutniowa i smyczkowa (Francja, Hiszpania, Anglia)
Każde dwie epoki rozdziela cezura, czyli przełomowe wydarzenie powodujące dużą zmianę dla ludzkości..
Okres od ok. 1600 do 1750 tworzy w historii muzyki spójną epokę stylistyczną - barok. Najważniejszy barokowy gatunek - opera - pojawia się właśnie ok. 1600 roku i stanowi cezure. Od. 1600 r. silnie odczuwano dokonującą się przemianę stylistyczną; kultywowano dawną polifonię, lecz jednocześnie po raz pierwszy współistniały ze sobą dwa style (stile antico, słile moderno). Renesans miał charakter międzynarodowy, w baroku zaś znaczenie zyskują style narodowe, choć należy pamiętać, że to muzycy włoscy opanowują całą Europę (opera). Na obszarze niemieckojęzycznym dominował renesansowy dramat szkolny z pieśniami i chórami, o charakterze raczej uczonym niż pouczającym, ale i tu przejęto z Włoch nowy gatunek opery. Należy jeszcze wspomnieć o oratoriach. We Włoszech na fali kontrreformacji rozwinął się silny ruch dewocyjny, który wytworzył własny, nieliturgiczny obszar tworząc oratorio latino, a jego historia ogranicza się tylko do XVII w. Podstawę oratorio latino stanowi Stary Testament, choć tekst mocno zmodyfikowany, kompozytorzy dopełniają swobodnymi wstawkami poetyckimi. W oratoriach właściwych kompozytorzy katoliccy zazwyczaj wybierali tematy z życia świętych, natomiast w krajach protestanckich treścią librett oratoriów zazwyczaj były motywy biblijne.
Cezura roku 1750 (śmierć BACHA) jest mniej oczywista. Nowe tendencje stylu prostego, czułego, naturalnego stają się widoczne ok. 1730 i prowadzą już. ok. 1780. do kulminacji klasycyzmu.
Przyjmuje się, że trwał on od roku 1750 – śmierci Johanna Sebastiana Bacha, do roku 1814 – powstanie pieśni romantycznej Franza Schuberta „Małgorzata przy kołowrotku” lub 1827 - śmierć Beethovena, która według wielu otwiera zarazem nową epokę, epokę romantyzmu, w której tworzy Fryderyk Chopin.