Święta, święta i po świętach... Jako ateistka oczywiście te dwa dni nie miały dla mnie znaczenia. Ale jako dobra córcia, wnuczka i tak dalej udałam się wczoraj i dziś do kościoła. Po zsumowaniu te dwie godziny mszy skłoniły mnie do pewnej refleksji nad postawą Polaków względem Kościoła. Co było impulsem?? Miła atmosfera, mądre kazania, uprzejme zachowania księży wobec wiernych...
Moja niewiara dotyczy przede wszystkim sprzeciwu wobec teorii stworzenia świata przez Boga, bardziej pokładam wiarę (w sumie wiedzę) w teorię Darwina, Wielkiego Wybuchu itp. Odnośnie Kościoła nie mam za dużo do powiedzenia, oczywiście oprócz pewnych rażących aspektów, z którymi możemy się spotkać na co dzień. Traktuję go neutralnie, mimo że co tydzień w niedziele o siódmej rano budzą mnie dzwony bijące na szczycie tego pokaźnego, bogatego budynku, z automatycznie otwierającą się bramą wjazdową dla pojazdów księży. Ale dobra, pretensje na bok...
Podczas mszy zrozumiałam, dlaczego moja babcia tak lubi tam chodzić, dlaczego miło spędza tam czas (dziwnie to brzmi, ale takie określenie nasuwa mi się na myśl), dlaczego tak dobrze się tam czuje. Wiem, bo sama dobrze się tam poczułam. Szczególnie jak jeden z księży przeszedł z kropidłem po kościele, odnosząc się w delikatny sposób do tradycji dyngusa. Czuło się pewną przynależność do wspólnoty, chyba to odczucie najbardziej było zaakcentowane. Chór cudnie śpiewał, ksiądz (miło się na niego patrzyło...;P) wygłosił bardzo mądre kazanie... No cud, miód i orzeszki. Ale czy tylko taka atmosfera powinna ciągnąć ludzi na msze? Czy księża muszą organizować dla młodych wyjazdy, spotkania integracyjne, aby przekonać ich do czynnego uczestnictwa jako ministranci czy chórzystki? Zdałam sobie sprawę, że mając takie poczucie więzi (przynajmniej podczas mszy, gorzej jest z tym chyba poza kościołem) można być głuchym na argumenty o ewolucjonizmie i racjonalnym podejściu do istnienia niewidzialnego wsparcia, jakim jest Bóg. Postawiłam sobie jednak pytanie czy podobnych odczuć nie możemy przenieść na inną grupę społeczną?
Patrzyłam na księży w czasie komunii, przywołałam sobie w pamięci określenie ich jako wiernych sług, którzy niestrudzenie szerzą dobra nowinę, pomagają bliźnim, są otwarci na cierpienia, dobroduszni, mili a zarazem silni faceci wzbudzają w człowieku poczucie bezpieczeństwa i spokoju... Ale czy takich odczuć nie ma się do żołnierza, wyswobodzajacego nas z rąk terrorystów, lekarza, który ratuje życie bliskiej nam osobie, policjanta, łapiącego złodzieja, który ukradł nam portfel czy strażaka, ratującego nas z płomieni????