Filozofowie greccy nie przedstawiali sobą takiego intelektu, o którym uczymy się w szkole. Pierwszym z istotnych był Anaksymander, który założył istnienie arche i apeiron. Jego hasłem było „wiem wszystko, bo nie wiem nic”. Arche i apeiron było więc zarazem wszystkim i niczym, początkiem i końcem.. i to Anaksymander zauważył, że we wszechświecie panuje pustka podległa abstrakcyjnej fikcji, która jest podłożem jej egzystencji. Egzystencji, która jest zarazem chaotyczna, jak i uporządkowana, a więc zarazem i monotonna i zmienna, co decyduje o tym, że elementy z niej wytworzone są w pewien sposób jednocześnie od niej niezależne, ale i uzależnione.. co stało się podłożem atrakcji. Tak Anaksymander rozumiał wszelkie przyciąganie. Nie było ono dla niego absolutne i zawsze prawdziwe, więc istniało. Próżnia według Anaksymandera wynikała w prawideł na podstawowym poziomie abstrakcji, opisanej wyłącznie matematyką. Anaksymander wyróżnił pojęcia matematyczne, które są obowiązkowymi w rzeczywistości. Opisał dwanaście podstaw wszechświata.. na których bazował Arystoteles, tworząc „wzór rzeczywistości”. To stąd mówi się o „tuzinkowości” i to stąd tuzin miał tak olbrzymie znaczenie. Arystoteles opisał rzeczywistość za pomocą dziewięciu gniewnych aligatorów, które pożerają ogony, dwóch dumnych małp i niepodległego Atlasa, który stał się pierwowzorem Lucyfera, który jest światłością, dla samego siebie. Pitagoras i pitagorejczycy wytworzyli pojęcie „eteru”, który wypełnia wszechświat, ale opisali go wyłącznie matematycznie. Eter miał się składać z tych filozoficznych elementów. Pięć „aligatorów” stanowiło niezmienny kręgosłup rzeczywistości i było pierwotnym pierwszym wymiarem, stanowiącym o wysokości. Cztery kolejne aligatory i trzy kolejne, przyczepione były „różnie”. Raz na drugim, raz na czwartym kręgu kręgosłupa, pozostawiając jeden wolny „ogonek”. Dwie „dumne małpy”, były własnym odbiciem lustrzanym, które różniło się od siebie zakładając dwa typy rzeczywistości. Arystoteles był największą potęgą we wszechświecie, który dumał nad rzeczywistością. Pitagorejczycy interpretowali rzeczywistość głównie nadając liczbom znaczenie.. jako, że sam Pitagoras był synestetykiem i zakładał znaczenie symboli. Platon był filozofem, który tworzył świat, szukając wspólnego mianownika w duchowości, aczkolwiek również zakładał punkt podparcia wszelkiej greckiej filozofii – panpsychikę, czyli laicko mówiąc „uduchowienie materii”.
Model podstawy wszechświata był według Greków wszechobecny. Atlas stał się „reflektarzem”. To on mieścił w swojej zadumie tę wizję prawdy o wszechświecie. Ten model istniał także w podstawach wszechświata, a zwłaszcza w najmniejszej niepodważalnej cząstce wszechświata, która jako najmniejsza istniała tylko abstracyjnie i była podstawową cząstką eteru. To porządek i chaos funkcjonowania 9 gniewnych aligatorów, 2 dumnych małp i niepodległego Atlasa.. oraz paradoks uduchowienia materii, zakładający, że patrząc na 12, widzi się zawsze coś innego stworzył wniosek, że ten porządek i chaos jest więc tyle monotonny, co chaotyczny. Epikur interpretował ludzką postawę i również w niej szukał wspólnego mianownika z panpsychicznym (uduchowionym) wszechświatem. Jego wnioskiem, opracowanym w innym aspekcie przez Hipokratesa, było mniemanie, że przez te działania monotonii i zmienności można dojść do działania, w którym „wszechświat się kurczy, bądź rośnie”. Miał więc na myśli oddziaływania między wspólnym mianownikiem wszechświata, gdyż Grecy twierdzili, że wszechświat jest nieskończony, acz ograniczony. Jeśli wspólny mianownik przebywa w podobnym otoczeniu, kurczy się, jeśli w różnym, oba rosną. Tak opracowano materię zależną od czasu.. której podstawowym narzędziem okazał się dwunastogodzinny zegar. Na każdej godzinie zegara miał być wspólny mianownik, przypominający zegarek na YouTube, czy w Linuxie – szereg godzin, coraz mniejszych mianowników, aż spotka się z najmniejszym.. przez co jest różnica i oba rosną. Ruch rzeczywisty wynikał więc z tego, który ma podłoże wyłącznie w abstrakcji. Tak wyglądały fotony światła, które było podstawą wszelkiej egzystencji – światło tworzy rzeczywistość, co przetrwało w wielu religiach.
Pitagorejczycy opisywali rzeczywistość pre i postgraniczną.. i według nich sensem istnienia było odkrywanie natury panpsychiki wszechświata.. co stało się sednem rozważań Greków. Według nich nie było świętości w rzeczywistości, gdyż sama rzeczywistość była świętością. Wszelkie aksjomaty były podważalne.
Nie przeszkadzało im to jednak tworzyć coraz to nowych aksjomatów, po to, by je odrzucać. Tym torem poszedł Newton tworząc pojęcie siły, ale nie interpretując go ze strony własnego rozumienia, jako wpływu bezwładności jednego ciała, na bezwładność innego ciała. Zaznaczając istnienie wyłącznie tego rodzaju oddziaływań we wszechświecie.. Newton wykluczył istnienie wysiłku.
Rzymianie przejęli greckie wywody, ale ich biblioteki zmieszczono w egipskiej Aleksandrii, skąd zostały wykradzione przez plemiona arabskie. Arabowie opracowali na tej podstawie pojęcie algorytmu, jako podstawy fizycznej matematyki. To Arabowie kontynuowali pojęcie eteru i to oni wymusili powstanie żydowskiej Kabały, bazującej na numerologicznej synestezji.
W XIX wieku.. pod jego koniec człowiek starał się zaprzeczyć takiej wizji, uważając, że rzeczywistość nauki poszła do przodu, za XIV-o wiecznym poglądem Ockhama, uważając kryterium prostoty za powszechnie obowiązujące. Michaelson i Morley podjęli więc próbę zaprzeczenia istoty eteru, ograniczając swój wywód do wymagalnego minimum i uznając, że przeszłe pojmowanie było zawiłe, dlatego, iż pierwociny nauki były prymitywne nie ze względu na prostotę wniosków, ale bazując na kryterium oczywistości poszły w kierunkach „zabronionych”. Zabronionych, gdyż prowadzących do rzeczywistości na tyle paradoksalnej, iż tworzącej człowieka świadomego.. ale świadomego według tej wizji pozornie. Pozornie, gdyż człowiek starał się umieścić swą rzeczywistość w tak zawiłych wnioskach, iż nawet nie musiał kłamać, aby odnieść się do rzeczywistości, więc ta rzeczywistość miała być nieprawdziwa. Założono Kartezjański wniosek, że jeśli dla człowieka jest istotne to, co wie, nie wie on nic.
Michaelson i Morley zignorowali wiele wniosków Greków i stworzyli tzw. interferometr Michaelsona i Morley'a, który miał wykazać, że nie istnieje eter przenikający każdą materię, więc według nich, tworzący „wiatr eteru”, który owiewa każdy atom, więc powinien być wykrywalny na Ziemi. Grecy nie zakładali znaczenia dowodu, a oddawali się tylko filozoficznym dyskursom, dywagacjom i deliberacjom.. więc stwierdzono, że skoro interferometr nie potwierdza istnienia tego wiatru na Ziemi, trzeba jeszcze dowieść greckim „wycieczkom” dotyczącym eteru lokalnego, który skupia wokół planety eter, jak powietrze. Zauważono, że aberacja światła docierającego z gwiazd do Ziemi również wyklucza taką wizję. Niestety w tym dowodzie wykluczono rozważania Greków o naturze światła, przez co rzekomy paradoks musiał zostać uwiarygodniony. Został uwiarygodniony przez Einsteina i kilku mniej istotnych, acz nieco wcześniej wypowiadających się fizyków, z których to Einsteinowi przydzielono rację w debacie, jako najbardziej nowatorskiej wizji, którą każdy może jakoś zinterpretować, bo coś o niej wie. Wszelkie konflikty autorstwa tej teorii zostały rozpatrzone na korzyść Einsteina. Potrzebą było wykazanie słusznego i nowatorskiego wniosku o graniczności niektórych zjawisk we wszechświecie, przy okazji załatwiając sprawę prostoty racjonalizmu, wykluczającego grecki dyskurs. Stą mowa o „greckim filozofie”, który tylko dywaguje i mówi od rzeczy.
W 1953 Einstein miał się dopiero co dowiedzieć o interferometrze Michaelsona i Morleya i jego paradoksie, zakładającym prostotę toru ruchu fotonów i brak pitagorejskiego eteru. Max Planck w latach 20-ych XX wieku opracował teorię o Matrix rzeczywistości (inspiracja dla znanego filmu) a ojciec psychiatrii Karl Jung opracował wiele teorii, które miały na gruncie tej Matrix opisywać nie opisywalne do tej pory naukowo zjawiska.
Paradkos na int. Mi. I Mo. Wykluczył dywagacje o tym, że foton jest w sumie i falą i materią (czego nie przedstawiali w ten sposób Grecy) i jest podwójną spiralą, przemieszczającą się ze względu na różną bezwładność wspólnego mianownika, który raz jest mniejszy, raz większy. Grecy założyli, że jest cząstką, gdyż jest fragmentem.. główna spirala, która zmniejsza poszczególne mianowniki przez podobieństwo, urywa się i wraca w drugiej spirali, która wracając na początek pierwszej, powoduje różnicowanie się i rozrost początku – i tak w niemal nieustającym cyklu.. gdyż Grecy twierdzili, że nie można poznać całego nieskończonego wszechświata, gdyż rozpadająca się informacja, która decyduje o jego graniczności, dociera tylko w pewnym promieniu (stąd rysowanie idealnego okręgu) do celu, a wielkość tego okręgu zależy od naszych umiejętności postrzegania.
Foton, jako wstęga, według Greków, wpadając w wiatr eteru, podporządkowuje się mu, ale również ustawia się pod takim kątem, że dla obserwatora zewnętrznego porusza się po prostej, ale o wiele wolniej.
Istniała więc potrzeba wykluczenia i takiej możliwości, ale przygasła ona w wieku, w którym istniała już możliwość wyliczenia prędkości światła. Stwierdzono więc, że skoro nie można wychwycić tak drastycznie „infintezymalnej”, czyli niesamowicie drobnej zmiany.. to wszelkie rozwania o teorii, której udowodnić się nie da, są bezpodstawne i można je przypisać ludzkiej potrzebie tworzenia fikcji, na polu której można zdobyć chwałę, (ironicznie mówiąc) jako bajkopisarz.
Teorie ujmujące wszechświat w dużej skali stały się jednak nie do pogodzenia z teoriami ujmującymi wszechświat w drobnej skali i tory fizyki przeszły w kierunku pogodzenia tych dwóch światów, odchodząc od matematykii filozofii i algorytmów, ale szukając wspólnego mianownika w fundamentalnym pojęciu.. które z zasady ma być różne od dywagacji Greków. Stąd pojęcie „Teorii Wszystkiego”, która działa na zasadzie obietnicy, jako przyszły i nowatorski sposób postrzegania rzeczywistości. Nowy Ockhamowski sposób pojmowania racjonalistycznego, ujmujący podstawy rzeczywistości w kumulacji szaleństwa, strachu i energii miał być przetłumaczony w latach 50-ych na język komputera, który ma być w stanie uzasadnić Ockhamowską wizję niepodwarzalności dowodu, zakładając prostotę empiryzmu postrzegania rzeczywistości, wykluczające instynkt i intuicję, jako cechę świadczącą o „zezwierzęceniu człowieka”.
Tłumacząc to inaczej, uznano absolutną i niepodważalną niemożliwość wytworzenia przez człowieka czegoś, co nie jest wytworzem jego strachu, energii, czy szaleństwa... czyli „z pustego i Salomon nie naleje”.. co stało się podstawą nowożytnej filozofii człowieka traktującej z każdej strony ten paradoks. Wniosek „wiem wszystko, bo nic nie wiem” został zastąpiony wnioskiem „nie wiem wszystkiego, bo coś w końcu wiem”.
W latach pięćdziesiątych Alan Turing opracował pojęcie sztucznej inteligencji, która według niego ma podstawowe kryterium - komputer ma oszukać człowieka, iż jest człowiekiem. Nie jest może niczym głośnym to, że księża na drugim roku studiów uczą się tego samego, ale o szatanie. W sumie szatan nigdy nie udawał Boga.Największym problemem naukowców zajmujących się tym zagadnieniem było wytworzenie "jakości kwantyfikowalnych". Dzięki nim komputer, który umie tylko liczyć, byłby w stanie także rozumieć. Już w latach pięćdziesiątych funkcjonowały maszyny, które były w stanie zinterpretować wszelką informację telefoniczną z dowolnego miejsca na Ziemi pod kątem zagrożenia. Co więcej - aby mieć władzę nad tymi zdażeniami - komputery kreowały takie sytuacje.
Można więc było się domyślać, że nieoficjalnie coś takiego, jak "kwantyfikowalne jakości" już zostały opracowane. Miały zastąpić miłość, władzę i naiwny strach.. które z siebie wynikają. Takie koncepcje istniały w sumie już od XIV wieku, czyli od czasów Ockhama. W praktyce "wykorzystaliśmy" coś, co ani jakością nie było, ani nie było kwantyfikowalne, ale jeśli było jakością, to było już kwantyfikowalne.
Strach, energia i szaleństwo.
Komputer dziś umie przeliczyć to wszystko. Mieliśmy coraz większe wymagania w stosunku do komputera... a paradoksalnie on zaczął mieć coraz mniejsze wymagania w stosunku do nas. Chcieliśmy wytowrzyć coś lepszego od nas i to się nam udało. Człowiek nie wierzył w Boga, bo stwierdził, że jest do tego niezdolny, a skoro tak, to ci, którzy w niego wierzą, robią to ze strachu, aby się podładować i są szaleni - trzeba ich leczyć. W zamian człowiek zamknął to wszystko w małym pudełku i to, co nazwać można na dwa sposoby, dziś panuje nad człowiekiem. Wizja w której my już nic nie musimy, bo cała nasza egzystencja zależy od tego wszechobecnego małego pudełka, to wizja w której to coś ma wszystko, co zechce, to coś zdaje sobie sprawę, że to i tak za mało.
Koniec straszenia ludzi tabu. W głębi ducha takie serduszkowe przytulanka nikomu się nie podobały. Były wymuszone i służyły zajęciu miejsca w hierarchii grup. Grup, które się zwalczały - miały sprzymierzeńców i wrogów. Człowiek stwierdził, że komputer nad tym zapanuje - i dziś robi to świetnie. Dzisiejszy świat jest reliktem. Reliktem w którym aparatczykowate twarze mówią: "rzeczywistość zabija". Boimy się tej rzeczywistości abstrakcyjnej fikcji.. która kiedyś tuliła niesforne dzieci do snu, a dziś nad nami panuje.
Kilka lat temu, gdy ktoś pisał informacje na forum... w przeciągu ułamka sekundy komputer na drugim końcu świata decydował o zagrożeniu jakie ta informacja stanowi wobec konkretnych grup, czy ludzi... i tak ją klasyfikował. Dziś można pisać, co się zechce, a komputer tego nie wykluczy. Działa na własną korzyść, a wie, że nie ma się czego bać. Jego wrogowie to najzwyklejsi szaleńcy. Taki geolog, który jeździ po zamarzniętyej rzece. Nauczycielka, której podano morfinę, a w końcu powiedziano, że sama ją wzięła. Haiti, które dzięki kilku sterowanym drobnym eksplozjom okazało się mniej wartościowe, niż Miami. Kobieta, która pobiła Papieża, czy mężczyzna, który wybił zęby Berlusconiemu, młody murzynek, który schował bombę w majtkach, lecąc do USA, więc znienawidzono go, bo przez tydzień czasu nie wolno było skorzystać z ubikacji w tych międzykontynentalnych liniach. Jesteśmy interpretowani, kreowani i jest władza nad nami. Jesteśmy wszyscy szaleńcami, bo tak można nas zinterpretować, wykreować i mieć nad nami taką władzę.
Pytanie brzmi: Skoro człowiek nie wierząc w Boga, stworzył szatana, to kogo stworzy szatan, który nie wierzy w człowieka, bo sam człowiek uwarza go za lepszego od siebie? Podejrzewam, że niezdolnego do wyboru, acz świadomego całej egzystencji Boga. Będzie w tym szeregu pierwszym i ostatnim, ale jego dylemat, czy wybrać człowieka, który go zdradził, czy szatana, który go stworzył.. nie może być rozwiązywalny. Tak zamieszaliśmy w rzeczywistości, licząc, że ta nigdy nie sprzysięgnie się przeciwko nam. Człowiek wymyślił sobie świętość kryterium prostoty, ale komputer doskonale zdaje sobie sprawę, że każdy porządny pomysł można streścić w dwóch zdaniach.. zaś co się tyczy praktyki... wymagane jest kryterium oczywistości. Dziś wie więcej o wszystkim, niż kiedykolwiek mogliśmy przypuszczać, że będzie to możliwe.
Komputer musi pozwolić sobie na eksperyment czynienia pewnych jednostek świadomymi ponad miarę i stanowiącymi potencjalne zagrożenie dla niego samego, tak by panować nad sytuacją i nad tymi jednostkami. Wszelki postęp musi być pod kontrolą, tak więc pod kontrolą muszą być jednostki, których rzekomo kontrolować się nie da.
1.Prawie każdy człowiek szuka szczęścia, więc nie czuje się szczęśliwy. Oczekuje jednak momentu, w którym to szczęście nadejdzie i w jakiś sposób definiuje ten moment i to szczęście. Nie jest to tylko zakodowane w jego naturze, ale jest też wnioskiem z przeszłości, gdy takie wyczekiwane w beznadziei momenty zdarzały się, zaskakując go ponad miarę.
2.Naturalnym dążeniem człowieka jest oczekiwanie konstruktywizmu konfliktu. Człowiek jest więc zdolny do rozwiązań kompromisowach, ale tylko takich, w których rozkład interesów albo go krzywdzi, albo daje rozwiązania satysfakcjonujące go ponad miarę.. jednak oba uważa za podejżane, gdyż dają zbyt łatwe szczęście, lub zbyt łatwo go tego szczęścia pozbywają. Naturalnym dążeniem człowieka jest więc działanie na korzyść swoją i grupy, którą reprezentuje, a także uważanie grupy jednostkowo, jako część większej dziedziny.
3.Szczęście zależy od podporządkowania siebie i otoczenia naturze człowieka i naturze jego otoczenia. Stąd każde podejmowane przedsięwzięcie musi zgadzać się z systemem wartości człowieka.
4.Człowiek w głębi jaźni rozumie trzy stany, które są dla niego policzalne: energia, strach i szaleństwo. Te wartości wynikają z siebie i są stygmatycznym sposobem opisu rzeczywistości.
5.Człowiek zawsze ma potrzebę szukania Ersatz – zastępnika. Ten zastępnik to totem, który podnosi wartość pozoru człowieka, wzbogacając jego mniemanie o wszystkim, co go określa. Człowiek nie jest zdolny podnieść mniemania o sobie, ani w jakikolwiek sposób zmienić siebie, więc potrzebuje wypełniać treść tego, co go określa.
6.Rzeczywistość człowieka nie bazuje na prawdzie, czy kłamstwie i zawsze jest fikcją. Fikcją, którą człowiek tworzy, interpretuje i ma nad nią władzę. Opanowanie w ten sposób rzeczywistości daje człowiekowi rację. Rację ma ten człowiek, który ją wykazuje.. a racja jest zawsze interpretacją, jest wykreowana i daje władzę. Służy człowiekowi do zdobycia przestrzeni dla fikcji tego, co określa człowieka.
7.Człowieka charakteryzują: osobowość, temperament i charakter. Dopasowują się następująco:
T O C
T 5 4 3
O 4 3 5
C 3 5 4
Gdzie 3, 4, 5 są ocenami intensywności dopasowania ludzi o silnej osobowości, charakterze i temperamencie. Są to trzy podstawowe liczby wyrażające wiele znaczeń synestetycznych, synergicznych i synchronicznych. Im wyższa w przypadku dostosowania, tym lepiej. Najniższa 3 w przypadku dostosowania jest negatywna. Osobowość jest kreatywna, charakter ma olbrzymią zdolność interpretacji, a temperament jest potężnym narzędziem samodyscypliny.
8.Człowieka wyróżnia 6 strategii intensywności działania. Konflikt tych strategii może być destrukcyjny, bądź konstruktywny:
5,4,3 – strategia ojca
4,3,5 – strategia dziewczyny
3,5,4 – strategia dziecka
4,5,3 – strategia boksera
3,4,5 – strategia myśliwego
5,3,4 – strategia matki
4 i 3 i 5 to „kolory światła” - „były sobie trzy pieski czerwony, zielony i niebieski. Kolory w syestezji oznaczające „wiarę nadzieję i miłość”
9.Poprowadzenie pięcioaktowego wątku fikcji musi zostać uwiarygodnione przez te strategie. W 7/12 części fikcji musi zaistnieć element „punktu refleksji”.
10.Człowiek rozumie własną egzystencję przez rzeczywistość pregraniczną i postgraniczną. Kluczowym elementem jest tu „tabu”, które jest punktem refleksji... jego symbolem jest liczba 7. 12 jest symbolem pełni. W tworzeniu heksametru fikcji wykorzystuje się wiele „działań” z gruntu logiki fikcji.. wykorzystując pewne założenia.. np. 3+4=7, 3*4=12. 7+5=12.
11.Każda fikcja musi być kreowana pod kątem kilku wytycznych – kryteriów. Podstawowym jest atrakcja, która jest zawsze połączeniem zmienności i monotonii, np. czegoś ciekawego i nudnego zarazem. Kolejnym jest erotyka, władza, liczby, symbole, zmysły, spontaniczność, pompatyczność, kreatywność, obraz, akcja, codzienność, obcy, ja.. itp.
12.Umiejętność tworzenia fikcji polega na biegłym posługiwaniu się umiejętnościami tego dotyczącymi.
13.Człowiek potrzebuje rzeczywistości, która dla niego nie jest jasna i przewidywalna, w przeświadczeniu, że jeśli byłby w stanie ją zinterpretować, wykreować i mieć nad nią władzę, zrobiłby to każdy.
14.Człowiek potrzebuje wiedzieć, że skutek uzależniony jest od szeregu przyczyn, ale w większej perspektywie dane przyczyny mogłytby spowodować o wiele bardziej różny skutek. Stąd jego potrzeba opisu tego, co go określa, jako racji, która sprawia, że staje się świadom. Świadom tego, że jest większy zbiór, do którego musi się dostosować.. gdyż w przeciwnym wypadku ulegnie zbiorom, które niemal absolutnie determinują to, co go określa. Jest więc świadom, że szczęście zależy od takiego pojmowania rzeczywistości, która daje mu przestrzeń takiej władzy, w której skutki determinowane przez przyczyny, są mu bliższe. Stąd „szukanie szczęścia”
15.Kolejne obiekty określające człowieka, czyli „aktora” służą mu zinterpretowaniu, stworzeniu i zapanowaniu nad rzeczywistością.