Witam Wszystkich,

Od jakiegoś czasu czytam informacje na tym portalu i na forum. Wiem już, że bez codziennej porcji lektury nie mogłabym dalej żyć.

Ale mam takie zmartwienie: pochodzę z dużego miasta, ale od 7 lat mieszkam w małym mieście (60 tys. mieszk.). Pochodzę z rodziny katolickiej, ale od trzech lat wiem, że nie jestem już osobą wierzącą. Jeszcze nie jestem ateistką, gdyż moja wiara na obecnym etapie to raczej panteizm, ale w każdym razie bardzo racjonalnie podchodzę do wszystkich zagadnień związanych z wiarą. No i gdzie ten problem? Otóż w mieście, w którym mieszkam, katolicyzm rozwinięty jest do granic niemożliwości. Codziennie spotykam się z sytuacjami, że ktoś manifestuje swoją wiarę, a ja nie wiem, co robić. Mam grono znajomych, którym powiedziałam o moim podejściu do tematu i na szczęście mnie zaakceptowali. Ale na co dzień na ulicy, w sklepie, w szkole moich dzieci cały czas spotykam się z sytuacjami, z którymi nie wiem, co robić. Na przykład: moja córka nie bardzo radzi sobie z pewnym przedmiotem. Poszłam na rozmowę do nauczycielki, a ta mi mówi, że powinnam w najbliższy czwartek pójść z córką na mszę błagalną o pomoc boską w nauce. Drugi przykład: zaczęłam pracę w pewnej firmie, a na Wielkanoc mój szef przysyła mi smsem wiadomość, że Dziś Cudowny Dzień, bo Chrystus Zmartwychwstał. Następnie: wypisałam w tym roku mojego syna z lekcji religii w szkole. Sytuacja jest taka, że w trakcie religii był w świetlicy, ale później spóźnił się na następną lekcję i już w zeszłym tygodniu jego nauczycielka rzuciła się na mnie, że uważa, że syn jest za mały, że nie poradził sobie z sytuacją, że lepiej, żeby na religię chodził, bo przecież "krzywda mu się tam nie dzieje".

Oczywiście nie jestem bierna w tych wszystkich momentach, walczę o swoje przekonania, ale jestem już strasznie tym zmęczona. Co mam robić?
Z góry dziękuję za wszelkie rady.