ciag dalszy...

Te twierdzenia powinny już dawno zaprowadzić go nie na jeden, a na dziesięć stosów, a jednak w lutym 1599 roku sędziowie Świętej Inkwizycji poczuli się bezradni i zmęczeni.
Do rozpalenia stosu wystarczyło drobne choćby przyznanie się więźnia do winy i cień skruchy (tego wymagało prawo), ale on trwał w grzechu i ani myślał przepraszać za cokolwiek.

Poprosili więc o pomoc papieża Klemensa VIII (Bruno nazwał go wcześniej wikariuszem diabła), a ten instruował sędziów w liście:
Cytat:
Odpowiedź od trybunału nadeszła wkrótce i doprowadziła „diabelskiego wikariusza” do szału. Sędziowie donosili bowiem, że „Giordano Bruno oświadczył, że nie ma się z czego kajać, niczego nie żałuje i nie ma powodu do odwoływania czegokolwiek. Daleki jest też od jakiejkolwiek skruchy”.

Wobec takiego stanu rzeczy poddano skazańca jeszcze bardziej wyrafinowanemu przesłuchaniu, łamiąc mu po kolei palce dłoni, a później kości przedramienia.
Skatowany, obleczony w strój pokutny, klęcząc, a właściwie półleżąc, wysłuchał w końcu wyroku:
Cytat:
Wszyscy bez wyjątku sędziowie przekonani byli, że skazaniec – niemal nieprzytomny – nie słyszał orzeczenia albo nie rozumie, co ono oznacza, a jednak z ust Bruna wydobyły się słowa, które zapisały się w pamięci przyszłych pokoleń dłużej niż nazwiska oprawców: „Powiadam wam, że z większą trwogą wygłaszacie przeciwko mnie ten wyrok, aniżeli ja go wysłuchuję”.

Papież niezwłocznie zatwierdził egzekucję, surowo przy tym nakazując, aby usta heretyka zakneblować drewnianym kołkiem, „tak aby przybyła pod stos gawiedź nie usłyszała jakiś bluźnierstw czy niebezpiecznych, bezbożnych nauk”. Nie zgodził się też na wcześniejsze podduszenie skazańca (co wówczas było powszechnie stosowane), aby zmniejszyć mu męki.

17 lutego 1600 roku w drodze na Campo di Fiori Giordanowi Brunowi towarzyszyła procesja jego oprawców i sędziów. Podążali za terkoczącym wózkiem, skrywając swoje twarze pod szpiczastymi kapturami z otworami na oczy. Po trzech minutach od chwili podpalenia stosu ciało skazańca zamieniło się w żywą pochodnię.

Następnego dnia – z rozkazu papieża – Rzym oblepiono obwieszczeniami takiej treści: „W czwartek rano spalony został żywcem ów zbrodniczy brat zakonu z Noli. Był to niezwykle uparty heretyk, który według swojej fantazji układał różne twierdzenia przeciwko naszej wierze, a zwłaszcza Najświętszej Panience (…. Mówił, że chętnie umiera jako męczennik i że dusza jego pójdzie wraz z dymem do raju. Teraz dowie się, czy mówił prawdę!”.

Przez 408 lat od wydarzeń na Campo di Fiori Kościół katolicki kategorycznie odmawiał i nadal odmawia przyznania się do błędu, przeproszenia za morderstwo, czy choćby namiastki rehabilitacji Giordana Bruna. Kategoryczne „nie” wyraził w tej kwestii Jan Paweł II, mimo że o złagodzenie stanowiska prosili go uczeni z największych światowych uniwersytetów – w tym ponad setka noblistów.

Wcześniej, 9 czerwca 1889 roku, Watykan próbował wszelkimi siłami – posuwając się do groźby i przekupstwa – storpedować odsłonięcie rzymskiego pomnika Bruna na Campo do Fiori, czynił też usilne zabiegi dyplomatyczne, aby jeden z kraterów na księżycu nie został nazwany imieniem tego jednego z pierwszych nowoczesnych myślicieli Europy.