Nigdy nie zastawiałem się nad pożytecznością tej koncepcji. Mam jedynie nieliczne doświadczenia z arystokracją z kilku krajów Europy Zachodniej, w tym z 2 królestw, w których tytuły są rozpoznawane przez państwo i mają konsekwencje prawne. Sam nie traktuję swojej opinii jako trendu ale mimo wszystko podzielę się nią.

Cechą wspólną wszystkich tych osób, które poznałem, jest niska zaradność życiowa. Trwają dzięki majątkowi, którym kupują usługi (służba, niański dla dzieci, własny bankier) mimo tego uważając się czasem za przemęczonych i pokrzywdzonych. We wszystkich poza jednym przypadkiem są to osoby nie posiadające żadnego wykształcenia (w sensie niewiele wiedzą i nie mają żadnego zawodu, choć moga pochwalić się papierem jakiejś uczelni i serią prywatnych, prestiżowych szkół). Ich niezaradność i brak wiedzy, nie bierze się jednak ze złej woli czy lenistwa. Trudno się im dziwić - niewielki sens ma studiowanie 40h w tygodniu przez wiele lat gdy i tak z góry wiadomo, że delikwent będzie zarządzał majątkiem i uczy się tego przez większość życia od rodziców. Lepiej studiować 15h w tygodniu przez 4 lata (UK) i mieć papier by rodzice nie musieli się wstydzić przed sąsiadami. Zarządzanie polega na słuchaniu zatrudnionych doradców/dyrektorów i to oni muszą mieć odpowiednią wiedzę. Opcja nr 2 (zanim rodzice pójdą na emeryturę) to, że mama zadzwoni do kolegi prezesa i chłopak/córka dostanie prestiżowe stanowisko, bez względu na CV. W krajach, w których tytuły arystokratyczne nie obowiązują (ale nie było socjalizmu, który odebrał majątek) arystorkacja to jedynie wspomnienie i ciągle posiadany majątek.

Ci nieliczni arystokraci, z którymi się zetknąłem czują się elitą i czują jakąś odpowiedzialność za warstwy niższe. Mogą udzielać się harytatywnie (nie jest to wielkie poświęcenie a raczej "resztki ze stołu", których i tak by wyrzucili) jednak nie ma mowy o "równości". Nie do pomyślenia byłoby chodzenie do tej samej szkoły co "working class", nie ma szans na przyjaźń. Niższe klasy to takie naiwne dzieci, którymi trzeba pokierować trzeba im zapewnić odpowiednie warunki do życia. "Working class" jest w stanie wytrzymać cięższe warunki życia, nie jest tak wrażliwa jak "my arystorkacja" i jest zbyt głupia by decydować.
Co ciekawe, nawet po upadku finansowym (w wyniku utraty kolonii) osoby takie czują się elitą i ( w jedynym znanym mi takim przypadku!) , nie zmieniły podejścia do edukacji. Przy czym "updaek finansowy" oznacza to, że nie stać arystorkaty na posiadanie wielkiej posiadłości, co nie wyklucza choć 1nej gosposi.

Podsumowując, artystokracja, z którą się zetknąłem, zachowuje się rodząca się klasa polityczna w Polsce. Myśli głównie o rodzinie, dzieciach, w dalszej kolejności o reszczie i czuje się elitą (jakikolwiek intelektualny by nie reprezentowali) trochę ponad prawem czy obowiązującymi resztę realiami. Prezentuje zwykle konserwatywne poglądy typu "kolonie były dobre i w zasadzie pomagaliśmy tym biednym krajom".

Trudno mi wypowiedzieć się o szkodliwości, zwykle takie zachowania nie budzą mojej sympatii - ale to zależy od preferecji. Jeden ze znanych mi artystokratów jest jednak człowiekiem b. dobrze wykształconym, otwartym i sympatycznym. Jego tytuł jest gdzieś schowany i dowiedziałem się o tym przez przypadek. Ekonomicznie zjawiska typu arystorkacja uważam za raczej niekorzystne dla społeczeństwa. Jest to ciekawie opisane, w mało znanej w Polsce książce amerykańskiego ekonomisty (pochodzenia norweskiego) - Thorsteina Veblena: "Teoria klasy próżniaczej".

Jeszcze raz zaznaczam, że moja opinia dotyczy tylko kilku znanych mi osób z 4 krajów. Nie twierdzę, że można to uogólnić na całą arystokrację.

Pozdrawiam
Paolo Monstro

>Mam jedynie nieliczne doświadczenia z arystokracją z kilku krajów Europy Zachodniej, w tym z 2 królestw, w których tytuły są rozpoznawane przez państwo i mają konsekwencje prawne. Sam nie traktuję swojej opinii jako trendu ale mimo wszystko podzielę się nią.
Za co jestem Ci wdzięczna - dziękuję.

>Trudno mi wypowiedzieć się o szkodliwości, zwykle takie zachowania nie budzą mojej sympatii
Co cytuję jako propozycję uwzględnienia w ankiecie opcji "niesympatyczne"...

>Ekonomicznie zjawiska typu arystorkacja uważam za raczej niekorzystne dla społeczeństwa.
...a to jako opcję "niekorzystne dla społeczeństwa".

>Nie twierdzę, że można to uogólnić na całą arystokrację.
Ale można ankietowanym dać szansę na takie uogólnienie.

>Pozdrawiam
I wzajemnie.

---

Wszystko co od tej chwili napiszesz może być wykorzystane przeciwko Tobie.

>>Nie twierdzę, że można to uogólnić na całą arystokrację.
>Ale można ankietowanym dać szansę na takie uogólnienie.

Chciałem przez to powiedzieć, że nie mam wyrobionego, podpartego solidnym doświadczeniem i argumentami zdania. Mam nieliczne doświadczenia i obserwacje. I może być to zupełny przypadek, że akurat na takich ludzi trafiłem.

P.S przepraszam za orta - właśnie przeczytałem: charytatywny.

Pozdrawiam
Paolo Monstro