>.>(...) W historii kościoła katolickiego zawarte jest śmiertelne dla niego niebezpieczeństwo, prawie
>wcale nie wykorzystywane przez przeciwników.
> Dlaczego?

Dziękuję za tekst. Nie miałem możliwości odpowiedzieć

Dlaczego? Jak pisałem już kiedyś, problem należy odnieść do znaczeń, a Kościół ma ich wiele. Historia KK jest znana i wykorzystywana przez przeciwników, Ty tego przykładem. Jeżeli zastanawiasz się, dlaczego nie trafia do jego uczestników, to odpowiedź jest jedna. KK to nie tylko instytucja kościelna z jej niechlubną historią, przede wszystkim to setki milionów wyznawców tej religii. I z tego punktu, KK ze znaną (lepiej lub gorzej)jej historią jest im potrzebny. Jednym często, innym raz na dwadzieścia lat innym raz w życiu.

Pozwolę sobie nieco z innej, niż przedmówców, beczki.
Jeśli zachcemy zgodzić się, że aby wyjaśnić określone zjawisko w ramach określonego systemu, należy posłużyć się w jak największym stopniu jego wewnętrznymi zasadami, należałoby wyjaśnić poruszoną przez ciebie kwestię nieco inaczej niż analfabetyzmem czy wypieraniem.
Według co niektórych religioznawców, do specyfiki religijności należy nieco inne traktowanie czasu i historii. Nie mają one charakteru liniowego. Wydarzenia nie dzieli się po prostu na przeszłe, teraźniejsze i przyszłe. Wszystkie wydarzenia święte, tj te o których np. mowa w dogmatach, wszelkie ważne zwroty w doktrynie, zdarzają się raz ale są bezustannie obecne. Takie pojmowanie czasu jest obecne w katolicyzmie ale już nie w protestantyzmie. Każdy pewnie był z raz na mszy w kościele. Ksiądz w trakcie rytuału wraz z wiernymi dokonuje przeniesienia w czas święty i to kilkakrotnie. Mistycznie sprawę ujmując, nie jest to wspomnienie przeszłości tylko jej uobecnienie. Nie chodzi mi oczywiście o wyliczenie kto ile dał na kolędzie.
Sądzę, że takie podejście do czasu w jakiś sposób usprawiedliwia przykładanie wagi do jednych zdarzeń z historii kościoła a do drugich nie. I bardzo proszę o powstrzymanie się od wniosku - dobre są ważne, a haniebne idą w zapomnienie. Ważne i ciągle obecne są wydarzenia czysto sakralne, których przyczyną są siły nadnaturalne - stworzenie świata, przymierze, ofiarowanie itp. Te, których autorem jest człowiek, z mistycznego punktu widzenia właściwie nie istnieją - inkwizycja, palenie czarownic itd.
Człowiek religijny, chce swoim życiem naśladować życie bogów i świętych. Robi to aby znaleźć się w czasie wiecznym, który nie zna liniowości świeckiej historii. Ważne jest to, że naśladownictwo nie ma być moim własnym powieleniem cudzych dzieł, ale uobecnienie wieczności poprzez wcielenie się. Tutaj też teza o bogu w każdym z nas. Znacie - znajdź Jezusa w sobie i wszystko stanie się proste.
Człowiek religijny wie to wszystko poprzez czucie. Nie musi znać wyżej opisanej teorii, co więcej nawet przeczytawszy ten teks może po prostu go nie zrozumieć. Jednocześnie będzie stosował się do tych zasad nieświadomie.

No, ciekawa jestem jak będzie z rozumieniem tego tekstu.

>   Jest to coś, o czym katolicy nie tylko wiedzą znacznie mniej, aniżeli o duchu świętym - oni po
>prostu nie chcą niczego na ten temat wiedzieć.
Nie potrzebują. Duch święty należy do religijnej wieczności, inkwizycja do historii ludzkich błędów i wypaczeń.
>   Powód jest równie oczywisty. Sądzę bowiem, iż nie ma człowieka na tyle pozbawionego rozsądku i
>przyzwoitości, który znając historię katolicyzmu, byłby w stanie obdarzać to zjawisko choćby
>szczątkowym zaufaniem.
Nie jestem szczególnym znawcą, ale wiem nieco więcej o historii kościoła niż przeciętny katolik. Obdarzam to zjawisko: podziwem - ze względu na trwałość; ciekawością - ze względu na mistykę; zaufaniem - w niektórych kwestiach tak, w innych nie. Nie ufam księdzu z parafii za to że jest księdzem. Doktryny wiary to już co innego, tutaj w wielu przypadkach mogę powiedzieć tylko - nie wiem.
>   W historii kościoła katolickiego zawarte jest śmiertelne dla niego niebezpieczeństwo, prawie
>wcale nie wykorzystywane przez przeciwników.
Tam gdzie kończy się rozum, rozum nie może zagrażać. Żaden z niego oręż wobec niepojmowalnego.

Pozdrawiam, jak zawsze z sympatią

>Pozwolę sobie nieco z innej, niż przedmówców, beczki.

   Muszę przyznać, że bardzo ciekawa ta beczka, ściślej zaś, jej zawartość. Nowotworek (nie potworek) "uobecnienie" - także.

   Na tyle to ciekawe, bym się zdecydował dokładnie przeżuć jaźniowo wszelakie implikacje. Może ktoś jeszcze to uczyni?

   Tak na szybko: wyjaśnienie wraz z motywacją wydają mi się przekonywującymi. Czas jako wartość specyficzna pasowałby nawet świętemu Augustynowi.

   Pozdrawiam.
.
   PS. Zdaje się, że Augustyn był także beatus?
.

Cieszę się, że mimo dalekich od religijności poglądów podjąłeś się próby "przeżucia" (i + za otwartość), chociaż tak naprawdę, na ile znam twoje wypowiedzi, spodziewałam się takiej postawy. Nie należysz do typowych krzykaczy tupiących nogą.
>   Na tyle to ciekawe, bym się zdecydował dokładnie przeżuć jaźniowo wszelakie implikacje. Może ktoś jeszcze to uczyni?
Mało prawdopodobne, ponieważ to tematyka trudna i mało zrozumiała dla materialistów, empiryków itp.
Moim zdaniem, bardzo często popełniamy błąd próbując tłumaczyć napotkane zjawisko w ramach własnej wiedzy i przekonań. Wtłoczyć je na siłę w tę pętle, w której sami trzymamy głowę.

>   Tak na szybko: wyjaśnienie wraz z motywacją wydają mi się przekonywującymi. Czas jako wartość specyficzna pasowałby nawet świętemu Augustynowi.
Powinno się dać go przekonać, chociaż teoria jest współczesna.
Jeśli ta teoria jest prawdziwa, to faktycznie człowiek religijny, ale tak autentycznie, nie czuje związku między swoim wyznaniem a historią kościoła jako instytucji. Może wiedzieć, może znać, ale nie będzie czuł. W żaden sposób nie podważy to jego wiary, tej mistycznej, dalekiej od księżowskich wybryków, RM i takich potworków.

>   PS. Zdaje się, że Augustyn był także beatus?
Skoro jest świętym, to pewnie był i błogosławiony, taka kolej awansu.