>>>Zignoruję uroczystość bez względu na to co się będzie działo, ale może przy okazji rozmów, których nie uniknę, zmuszę mnoją rodzinkę do myślenia.
>>   Do myślenia zmusić nikogo nie można, ale można mieć chęć przestać się samemu oszukiwać.
>>
>rozwiń myśl
   Wszystko co robisz - robisz dla siebie, więc nie udawaj bohatera (przed kim?) "zmuszaniem" innych ludzi do czegokolwiek.
   Jeśli masz ochotę, to sam się "zmuś" do myślenia, bo każdy myśli za siebie i udawanie, że jest inaczej, to krótkowzroczna hipokryzja.
   Choć u sporej liczby osobników działa do śmierci.

P.S. Zalecam funkcję "pogląd".
.

Działaniem można niektórych skłonić do myślenia, ale robienie z siebie męczennika to bezsens, to oczywiste. Nie należy żyć życiem innych (wtedy robimy coś dla kogoś), ale warto być mądrym, ażeby robić rzeczy mające szerszy sens. Odmawianie ceremoni religinych w katolickim kraju ma ów szerszy sens. Zbyt wielu "ateistów" chrzci swoje dzieci. Moim zdaniem to przekreśla ich ateizm, bo cóż to za ateista, który nie potrafi uszanować własnych dzieci.

>Nie należy żyć życiem innych (wtedy robimy coś dla kogoś)...
   Myślę, że u zdrowych osobników homo sapiens nie występuje opcja robienia czegoś "dla kogoś".
   Cudzym życiem żyje się też dla siebie, ale to inny temat.

>... ale warto być mądrym...
   ... młodym i bogatym.

>Odmawianie ceremoni religinych w katolickim kraju ma ów szerszy sens.
   Jeśli ktoś chce - jestem za.

>Zbyt wielu "ateistów" chrzci swoje dzieci.
   Były już dyskusje na ten temat. Tu jest ciekawy post Adama Wojtkiewicza.

>Moim zdaniem to przekreśla ich ateizm, bo cóż to za ateista, który nie potrafi uszanować własnych dzieci.
   Nie widzę związku.

Przecież siłą cię na tę uroczystość nie zaciągną, więc w czym problem?
Masz okazję zobaczenia się z synem, którego praktycznie nie widujesz, więc dlaczego z niej nie skorzystać?

---

Gdyby wybory coś naprawdę mogły zmienić już dawno by ich zakazano. (K. Livingstone)

>Przecież siłą cię na tę uroczystość nie zaciągną, więc w czym problem?
>Masz okazję zobaczenia się z synem, którego praktycznie nie widujesz, więc dlaczego z niej nie skorzystać?
>

---

Gdyby wybory coś naprawdę mogły zmienić już dawno by ich zakazano. (K. Livingstone)

Ponieważ to zły moment i zła uroczystość w trakcie której i tak będzie bardziej zajęty prezentami niż moją obecnością??

>Ponieważ to zły moment i zła uroczystość w trakcie której i tak będzie bardziej zajęty prezentami niż moją obecnością??

Jakoś mi ta odpowiedź nie przystaje do dojrzałej osoby. To będzie dzień Twojego syna, a nie Twój. Nie możesz znieść, że nie będziesz w centrum zainteresowania? Dość to infantylne.

---

Nie zawsze się traci, kiedy się zostaje pozbawionym czegoś. [Goethe]

>>Ponieważ to zły moment i zła uroczystość w trakcie której i tak będzie bardziej zajęty prezentami niż moją obecnością??
>Jakoś mi ta odpowiedź nie przystaje do dojrzałej osoby. To będzie dzień Twojego syna, a nie Twój. Nie możesz znieść, że nie będziesz w centrum zainteresowania? Dość to infantylne.
>

---

Nie zawsze się traci, kiedy się zostaje pozbawionym czegoś. [Goethe]
nie mogę znieść, że ktoś zmusza go do uczestniczenia w ceremoni, której nawet nie rozumie

>>>Ponieważ to zły moment i zła uroczystość w trakcie której i tak będzie bardziej zajęty prezentami niż moją obecnością??
>>Jakoś mi ta odpowiedź nie przystaje do dojrzałej osoby. To będzie dzień Twojego syna, a nie Twój. Nie możesz znieść, że nie będziesz w centrum zainteresowania? Dość to infantylne.
>>

---

Nie zawsze się traci, kiedy się zostaje pozbawionym czegoś. [Goethe]
>nie mogę znieść, że ktoś zmusza go do uczestniczenia w ceremoni, której nawet nie rozumie

Ale jeżeli mały chce pójść do komunii, to za nieobecność na uroczystości, będzie miał do Ciebie żal.

---

Nie zawsze się traci, kiedy się zostaje pozbawionym czegoś. [Goethe]

>>nie mogę znieść, że ktoś zmusza go do uczestniczenia w ceremoni, której nawet nie rozumie
>Ale jeżeli mały chce pójść do komunii, to za nieobecność na uroczystości, będzie miał do Ciebie żal.
   Nie wydaje Ci się, że najzdrowszym wyjściem w takiej sytuacji, jest poinformować dziecko, że tacie wolno wybrać nieuczestniczenie w ceremonii tak, jak synkowi wolno chcieć iść do komunii?
   Oboje są ludźmi i mają własne chęci, niekoniecznie tożsame i to jest dla dziecka cenną, bo obiektywną i prawdziwą informacją.

>>>nie mogę znieść, że ktoś zmusza go do uczestniczenia w ceremoni, której nawet nie rozumie
>>Ale jeżeli mały chce pójść do komunii, to za nieobecność na uroczystości, będzie miał do Ciebie żal.
>   Nie wydaje Ci się, że najzdrowszym wyjściem w takiej sytuacji, jest poinformować dziecko, że tacie wolno wybrać nieuczestniczenie w ceremonii tak, jak synkowi wolno chcieć iść do komunii?
>   Oboje są ludźmi i mają własne chęci, niekoniecznie tożsame i to jest dla dziecka cenną, bo obiektywną i prawdziwą informacją.

Można, oczywiście. Tyle, że Korda prosił o radę. Ja poszłabym na mszę jako obserwator. Myślę też, że nawet dziecku można szczerze przedstawić swój pogląd. Nie chodzę do kościoła, nie wierzę w boga, ale dzisiaj jestem tu z tobą, bo wiem, że to dla ciebie ważne, a ty jesteś ważny dla mnie. To moje zdanie. Twoje jest inne. A Korda i tak sam musi zdecydować. Poza tym, o ile się nie mylę, nie chodziło mu wyłącznie o mszę, ale chyba o całą imprezę.

---

Nie zawsze się traci, kiedy się zostaje pozbawionym czegoś. [Goethe]

>>   Nie wydaje Ci się, że najzdrowszym wyjściem w takiej sytuacji, jest poinformować dziecko, że tacie wolno wybrać nieuczestniczenie w ceremonii tak, jak synkowi wolno chcieć iść do komunii?
>>   Oboje są ludźmi i mają własne chęci, niekoniecznie tożsame i to jest dla dziecka cenną, bo obiektywną i prawdziwą informacją.
>Można, oczywiście.
   Dziękuję.

>Tyle, że Korda prosił o radę.
   Mnie nie nabrał.

>Myślę też, że nawet dziecku można szczerze przedstawić swój pogląd.
   Jakbym siebie czytał.

>To moje zdanie. Twoje jest inne...
   ... ale oboje mamy prawo do swoich poglądów - jakbym siebie czytał.

>A Korda i tak sam musi zdecydować.
   Nie musi - może.

>Poza tym, o ile się nie mylę, nie chodziło mu wyłącznie o mszę, ale chyba o całą imprezę.
   Zupełnie nie - chodziło mu o znalezienie alibi dla swoich krętactw, niskich ambicji w przedmiotowym traktowaniu syna, wyrażanym w egzotycznej chęci wpływu na wychowanie przez 2 spotkania rocznie i bohaterskie opieprzenie rodziny... czyli krótko pisząc: chodziło mu o uspokojenie wyrzutów sumienia, czego mu serdecznie życzę, pytając jednocześnie:

    po jaką cholerę używa do tego celu dziecka...???
.

>    po jaką cholerę używa do tego celu dziecka...???.

Niech pomyślę... pewnie robi to dla siebie. No bo jak inaczej na to spojrzeć?

---

Nie zawsze się traci, kiedy się zostaje pozbawionym czegoś. [Goethe]

>>    po jaką cholerę używa do tego celu dziecka...???.
>Niech pomyślę... pewnie robi to dla siebie. No bo jak inaczej na to spojrzeć?
   Nie lubię przedmiotowego traktowania dzieci, czyli osób z ograniczonymi zdolnościami do czynności prawnymi, przez ich opiekunów i nie tylko.

Nie chodzę do kościoła, nie wierzę w boga, ale dzisiaj jestem tu z tobą, bo wiem, że to dla ciebie ważne, a ty jesteś ważny dla mnie. To moje zdanie. Twoje jest inne. A Korda i tak sam musi zdecydować. Poza tym, o ile się nie mylę, nie chodziło mu wyłącznie o mszę, ale chyba o całą imprezę.

Obecność liczy się bardziej niż słowa. Poza tym co z tego wyniknie? "NIe chodzę do kościoła, ale ty chodzisz". "Nie wierzę w boga, lecz wierzę w ciebie, a ty właśnie jesteś w jego przybytku".

Bez sensu. Przypomina mi się "ciepło rodzinne nade wszystko" z amerykańskich filmów. To wygląda ładnie, miło się o tym mówi, ale tak naprawdę nie ma w tym wiele odpowiedzialności za dziecko.

>Obecność liczy się bardziej niż słowa.

Dlaczego?

>Poza tym co z tego wyniknie? "NIe chodzę do kościoła, ale ty chodzisz". "Nie wierzę w boga, lecz wierzę w ciebie, a ty właśnie jesteś w jego przybytku".
>Bez sensu. Przypomina mi się "ciepło rodzinne nade wszystko" z amerykańskich filmów. To wygląda ładnie, miło się o tym mówi, ale tak naprawdę nie ma w tym wiele odpowiedzialności za dziecko.

Może raczej ciepło (miłość) pomimo wszystko? To jest sygnał dla dziecka, że jakiegokolwiek by nie dokonało w życiu wyboru (nawet gdy ojcu nie będzie się to podobać i będzie miał inne zdanie), to ojciec zawsze "stanie za nim murem".
Pomimo wszystko. Ale pewnie mało w tym odpowiedzialności.

---

Nie zawsze się traci, kiedy się zostaje pozbawionym czegoś. [Goethe]

Sygnał może być wysłany poza murami świątyni. Nikt ojcu nie broni stanąć poza ceremonią z super prezentami i gotową wycieczką do obserwatorium. To dopiero znaczy stanąć murem!

>Nikt ojcu nie broni stanąć poza ceremonią z super prezentami i gotową wycieczką do obserwatorium. To dopiero znaczy stanąć murem!
   To dopiero znaczy demonstracja pogardy dla innych ludzi.
   Oczywisty minus.

>Bez sensu. Przypomina mi się "ciepło rodzinne nade wszystko" z amerykańskich filmów. To wygląda ładnie, miło się o tym mówi, ale tak naprawdę nie ma w tym wiele odpowiedzialności za dziecko.

   Bez sensu to przeginasz w zupełnie drugą stronę, mniej lub bardziej podświadomie traktując dzieci przedmiotowo.

   Sensowne jest przekazywanie maksimum informacji o wszystkich przejawach życia, w tym religijnego, z minimalnym smrodem indoktrynacyjnym w każdą stronę i zostawianie jak najwięcej wyborów dziecku, a nie "ciepełko amerykańskie" czy "jedyna, bo astronomicznie-ateistyczna prawda Tabisza".

Ojciec powinien wybrać alternatywną uroczystość. Na przykład pójść do obserwatorium astronomicznego, dać po tym małemu mapę nieba, książkę o astronomii etc. i powiedzieć, zgodnie z prawdą - "to jest ważniejsza uroczystość, mój synu".

>Ojciec powinien wybrać alternatywną uroczystość.
   Alternatywę to miał tuż po narodzinach syna - teraz ma obowiązek uszanować w nim innego człowieka.

>... powiedzieć, zgodnie z prawdą - "to jest ważniejsza uroczystość, mój synu".
   Zgodnie z czyją prawdą?

Może zła rzecz powinna się dziecku źle kojarzyć? Czy oparzenie się garnek też powinno zostać sowicie nagrodzone?

>Może zła rzecz powinna się dziecku źle kojarzyć? Czy oparzenie się garnek też powinno zostać sowicie nagrodzone?
   Tak, zasmażką.

>nie mogę znieść, że ktoś zmusza go do uczestniczenia w ceremoni, której nawet nie rozumie
   Jasne - najlepiej się znosi ceremonie, lub ich brak, na które samemu się pozwoliło/zabroniło (niepotrzebne skreślić).

A może to właśnie nie powinien być szczególny dzień dla jego syna? Może nie podkreślać jego wagi? Ja proponuję nieobecność i alternatywne święto o czym niżej.

>A może to właśnie nie powinien być szczególny dzień dla jego syna? Może nie podkreślać jego wagi?
   A może spytać się syna?
   Nieee, to strasznie głupi pomysł, jeszcze bachor wymyśli, że chce do komunii.

>>Przecież siłą cię na tę uroczystość nie zaciągną, więc w czym problem?
>>Masz okazję zobaczenia się z synem, którego praktycznie nie widujesz, więc dlaczego z niej nie skorzystać?
>Ponieważ to zły moment i zła uroczystość w trakcie której i tak będzie bardziej zajęty prezentami niż moją obecnością??
Cytat:
Jedyne co osiągniesz, to to, że twój syn zapamięta, że cię przy nim nie było w wyjątkowym dla niego dniu, kiedy reszta rodziny była obecna. Jeśli ludzie, pośród których wychowuje się twój syn, to fanatyczni katolicy, zagorzali przeciwnicy twoich poglądów, to masz jak w banku, że wykorzystają twoją nieobecność przeciwko tobie zwracając uwagę twojego syna na twoją nieobecność. Dzieciak będzie cierpiał przez nich, ale dzięki tobie.

A tak w ogóle, to dlaczego widujesz syna tylko 2,3 razy rocznie? Czy dlatego, że wychowywany jest w rodzinie katolickiej, a ty jesteś fanatycznym przeciwnikiem katolicyzmu?
Uważasz, że swoją antykatolicką nieobecnością nieźle dajesz popalić katolom?

Jestem ateistą i antyklerykałem, ale nie przyszło mi do głowy, żeby nie być obecnym podczas I Komunii mojej córki. Nie wyobrażam sobie jak miałbym jej wytłumaczyć swoją nieobecność w taki sposób, żeby - mając zaledwie 7 lat i niemając pojęcia co to ateizm, co to teizm - zaakceptowała, że mnie nie było w dniu, w którym cała rodzina kierowała ku niej ciepłe słowa.

9 lat później moja córka jest ateistką, bez specjalnego wpływu z mojej strony.

---

Gdyby wybory coś naprawdę mogły zmienić już dawno by ich zakazano. (K. Livingstone)

Jedyne co osiągniesz, to to, że twój syn zapamięta, że cię przy nim nie było w wyjątkowym dla niego dniu,

NIe pójść na komunię, lecz zorganizować dziecku alternatywną ceremonię z prezentami. NIe musi być obserwatorium astronomiczne, może być muzeum przyrodnicze, albo techniki. I po tym atrakcyjny prezent związany z astronomią, biologią, fizyką etc.

> Jedyne co osiągniesz, to to, że twój syn zapamięta, że cię przy nim nie było w wyjątkowym dla niego dniu,
>NIe pójść na komunię, lecz zorganizować dziecku alternatywną ceremonię z prezentami. NIe musi być obserwatorium astronomiczne, może być muzeum przyrodnicze, albo techniki. I po tym atrakcyjny prezent związany z astronomią, biologią, fizyką etc.
Jeśli katolicka rodzina na to pozwoli, bo mam wrażenie, że Korda jest odcięty od swojego dziecka, skoro widuje je 2-3 razy w roku. Swoją drogą nie wiadomo dlaczego tak - mieszka za oceanem, sam nie chce czy rodzina się nie zgadza na częstszy kontakt? Bo od tego zależy zarówno jego obecność na komunii, jak i ewentualna wyprawa do obserwatorium/muzeum.

mając zaledwie 7 lat i niemając pojęcia co to ateizm, co to teizm - zaakceptowała, że mnie nie było w dniu, w którym cała rodzina kierowała ku niej ciepłe słowa.

Niektóre dzieci w tym wieku już coś kojarzą. Twoje podejście nie wydaje mi się właściwe. Ciepła atmosfera, swojskość, arkadnia bez względu na wszystko, to nie są zawsze najlepsze rozwiązania. Dziecko już jako dorosły człowiek pomyśli sobie - "moja matka też uważała się za ateistkę, ale przecież była na komunii, więc cóż mi szkodzi zmienić o 180% swoje przekonania i dołączyć do Klubu Inteligencji Katolickiej". Twoja obecność na komunii dała silny znak do wykorzystania na przyszłość twojemu dziecku. A żyjąc w katolickim kraju nie raz jeszcze będzie indoktrynowane.

>Twoja obecność na komunii dała silny znak do wykorzystania na przyszłość twojemu dziecku. A żyjąc w katolickim kraju nie raz jeszcze będzie indoktrynowane.
Konfabulacje. Zmyślasz sobie scenariusz, którego nijak nie uzasadnisz.

PS Wal sobie minusy do moich wypowiedzi skoro polepsza ci to humor. Ja ci się nie odpłacę tym samym, bo leżącego nie kopię.

---

Gdyby wybory coś naprawdę mogły zmienić już dawno by ich zakazano. (K. Livingstone)

>Jestem ateistą i antyklerykałem, ale nie przyszło mi do głowy, żeby nie być obecnym podczas I Komunii mojej córki. Nie wyobrażam sobie jak miałbym jej wytłumaczyć swoją nieobecność w taki sposób, żeby - mając zaledwie 7 lat i niemając pojęcia co to ateizm, co to teizm - zaakceptowała, że mnie nie było w dniu, w którym cała rodzina kierowała ku niej ciepłe słowa.

Moja córka też idzie do I Komunii w przyszłym roku i myślę dokładnie tak samo. Nie wiem jak to wyglądało u Ciebie ale u nas jest zwyczaj, że rodzice idą z dzieckiem do ołtarza i przyjmują z nim komunię. Z tym, że jeśli jeden z rodziców jest np. niewierzący, a wyraził chęć uczestniczenia w uroczystościach to podchodzi z rodziną ale komunii rzecz jasna nie przyjmuje. Kapłona trzeba oczywiście też wcześniej uprzedzić. No i nastawić się na ciekawskie spojrzenia zgromadzonego w kościele stada. Tym bardziej, że kościół jest dosyć mały i nie ma się gdzie ukryć.

>u nas jest zwyczaj, że rodzice idą z dzieckiem do ołtarza i przyjmują z nim komunię.
Prawdę mówiąc nie mam pojęcia jakie w tym względzie panują zwyczaje w "mojej" parafii.
Ja po prostu moim zwyczajem stałem sobie pod ścianą i obserwowałem co się dzieje.

---

Gdyby wybory coś naprawdę mogły zmienić już dawno by ich zakazano. (K. Livingstone)

>... i mam problem.
   Rozumiem.

>Nie mam wpływu na wychowanie syna, z którym widuję się dwa może trzy razy w
>roku.
   Więc nie rozumiem - w czym masz problem?

>W maju idzie do komuni i juz zaczęła się nagonka mojej rodziny : "no chyba nie zrobisz tego
>dziecku..." itp
   Rozumiem, rodzina chce sobie zrobić prezent, to naturalne u ludzi.

>Uwazam, że ogromnym przejawem mojej dobrej woli jest to, że nikogo nie próbuję nawet
>przekonywać, aby nie wymuszali tego na nim...
   Znaczy manipulujesz sam sobą - udajesz, że robisz rodzinie prezent, ale jak najmniejszym kosztem i udajesz przy tym, że robisz ten prezent sobie.

>Kompletnie nie wiem, jakich argumentów użyć, aby moja nawiedzona, katolicka rodzina pozwoliła mi tej pseudoceremoni nie zauważyć.
   To już automanipulacja tak wielopoziomowa, że tylko Ty wiesz, co jest na dnie.

>POMÓŻCIE.
   Zastanawiające - nawet świetnie udajesz, że potrzebujesz pomocy, a nie pseudo alibi.
   Bo brak uzasadnionego wykrzyknika po "POMÓŻCIE" - też coś znaczy.

   Jest takie eskimoskie przysłowie: help yourself.

>>... i mam problem.
>   Rozumiem.

>>Nie mam wpływu na wychowanie syna, z którym widuję się dwa może trzy razy w
>>roku.
>   Więc nie rozumiem - w czym masz problem?
jedyny wpływ na jego wychowanie mogę mieć przyjmując odpowiednią postawę w takich sytuacjach i być może zmuszając go tym do myślenia. Jeśli nie teraz to może za jakiś czas
>>W maju idzie do komuni i juz zaczęła się nagonka mojej rodziny : "no chyba nie zrobisz tego
>>dziecku..." itp
>   Rozumiem, rodzina chce sobie zrobić prezent, to naturalne u ludzi.
>>Uwazam, że ogromnym przejawem mojej dobrej woli jest to, że nikogo nie próbuję nawet
>>przekonywać, aby nie wymuszali tego na nim...
>   Znaczy manipulujesz sam sobą - udajesz, że robisz rodzinie prezent, ale jak najmniejszym kosztem i udajesz przy tym, że robisz ten prezent sobie.
to nie jest manipulacja. nie ma sensu zadawać ciosów jeśli nie można wygrać walki, szkoda pięści
>>Kompletnie nie wiem, jakich argumentów użyć, aby moja nawiedzona, katolicka rodzina pozwoliła mi tej pseudoceremoni nie zauważyć.
>   To już automanipulacja tak wielopoziomowa, że tylko Ty wiesz, co jest na dnie.
nie szkoda pięści gdy trzeba się bronić
>>POMÓŻCIE.
>   Zastanawiające - nawet świetnie udajesz, że potrzebujesz pomocy, a nie pseudo alibi.
>   Bo brak uzasadnionego wykrzyknika po "POMÓŻCIE" - też coś znaczy.
>   Jest takie eskimoskie przysłowie: help yourself.
miałem tylko nadzieje, że ktoś był w podobnej sytuacji i podzieli się doświadczeniami
>

>jedyny wpływ na jego wychowanie mogę mieć przyjmując odpowiednią postawę w takich sytuacjach
   Rozumiem, więc potrzebne Ci złudzenie, że masz wpływ na jego wychowanie.

>... i być może zmuszając go tym do myślenia.
   Tu pisałeś, że chcesz kogoś innego do myślenia zmuszać, teraz, że syna. Nie wspomnę, że mnie też Ci się udało "zmusić".
   Więc rozumiem, że czujesz misję zmuszania wszystkich do myślenia - a siebie ująłeś w grafiku, czy uważasz, że nie potrzebujesz?
   Właściwie niepotrzebnie pytam - Ty tu nie przyszedłeś myśleć, tylko po radę...

>>>Uwazam, że ogromnym przejawem mojej dobrej woli jest to, że nikogo nie próbuję nawet przekonywać, aby nie wymuszali tego na nim...
>>   Znaczy manipulujesz sam sobą...
>to nie jest manipulacja. nie ma sensu zadawać ciosów jeśli nie można wygrać walki, szkoda pięści
   Masz rację, to nie jest manipulacja, tylko kompletne pomieszanie pojęć.

> nie szkoda pięści gdy trzeba się bronić
   Czasem się rozum przydaje.

>miałem tylko nadzieje, że ktoś był w podobnej sytuacji i podzieli się doświadczeniami
   Nie opuszcza mnie wrażenie, że nie porad szukasz, tylko wspólników w hipokryzji.

P.S. Zalecam funkcję "podgląd".

>miałem tylko nadzieje, że ktoś był w podobnej sytuacji i podzieli się doświadczeniami

Wydaje mi się, że jasno podzieliliśmy się doświadczeniami, tylko Tobie niespecjalnie się one spodobały.

Z własnych doświadczeń rodzica powtórzę więc: zacznij chcieć być dla syna a nie na pokaz i dojrzyj człowieka spod pozorów i rytuałów religii. Zaskakuje mnie, że deklarujesz iż religia jest Ci obca a jednocześnie pozwalasz aby właśnie to obce rytuały przeszkadzały Ci być dobrym ojcem.

To nie takie proste. NIekiedy lepiej być sierotą, niż kompletnie ureligijnionym. Rozumiem decyzję nie pójścia na komunię, choć jest ona dziwnie uzasadniona. I powtórzę po raz trzeci - ojciec powinien zaproponować alternatywną ceremonię, prywatne święto nauki z ładnymi prezentami. Obojętność jest głupia. Lecz zastąpienie gwałtu indoktrynacji religijnej czymś sensownym, pozytywnym świętem, uzasadnia nieobecność ojca na komunii.

>To nie takie proste. NIekiedy lepiej być sierotą, niż kompletnie ureligijnionym.

Możesz rozwinąć tą myśl?
Jakoś nie potrafię się zmierzyć z taką sytuacją, w której życzyłbym komuś raczej sieroctwa niż wiary w boga...

Syn Świadków Jehowy który stracił wiele krwi w wypadku. Dziewczyna z katolickiej rodziny posłana do katolickiej szkoły i spaczona na całe życie. Młody muzułmanin z pistoletem w ręku, albo bombą w plecaku. NIe wszyscy rodzice są idealni, czasem naprawdę jest lepszy dom dziecka. Może brzmi to zupełnie surrealistycznie, ale owszem, tak bywa.

>Syn Świadków Jehowy który stracił wiele krwi w wypadku. Dziewczyna z katolickiej rodziny posłana do katolickiej szkoły i spaczona na całe życie. Młody muzułmanin z pistoletem w ręku, albo bombą w plecaku. NIe wszyscy rodzice są idealni, czasem naprawdę jest lepszy dom dziecka. Może brzmi to zupełnie surrealistycznie, ale owszem, tak bywa.

Postawiłeś tezę, że lepiej być sierotą niż osobą ureligijnioną. Na podstawie przykładów wnoszę, że chyba jakiś błąd logiczny nastąpił i właściwie teza powinna była brzmieć, że lepiej być sierotą niż mieć religijnych rodziców. Bo to religijni rodzice i ich wychowanie winni są powyżej przytoczonych wypadków. Moralnie jednak nawet takich wyborów (sieroctwo vs fanatyzm) nie podjąłbym się oceniać tak lekko jak zrobiłeś to Ty. Dziewczynka zamiast do katolickiej szkoły mogła trafić do irlandzkiego katolickiego sierocińca, muzeumanin na ulice, niedoszły Swiadek Jehowy do rodziny zastępczej, gdzie wykorzystywany byłby przez ojczyma pedofila. Twoja teza mogłaby być uzasadniana tylko post factum i tylko w niektórych wypadkach.

Korda do religijności się jednak nie przyznaje, więc tym bardziej powinien jako ojciec uczestniczyć w życiu syna. Tak przynajmniej rozumiem Twój postulat.

>Może brzmi to zupełnie surrealistycznie...
   No coś ty.

> Lecz zastąpienie gwałtu indoktrynacji religijnej czymś sensownym, pozytywnym świętem, uzasadnia nieobecność ojca na komunii.

To kompletnie bez sensu z punktu widzenia relacji z synem i skuteczności owego gwałtu indoktrynacji.

Do muzeum to sobie może iść z synem w dowolnym czasie i wiele razy, wtedy może mu pokazać "inny świat" i wyjaśniać swoje poglądy. A robienie synowi alternatywnej, jednorazowej imprezy, niezrozumiałej dla niego, zwłaszcza jeśli syn żyje w środowisku katolickim może przynieść więcej szkody niż pożytku. Kluczem do odreligijnienia syna, są dobre z nim relacje, przyjacielskie, częste spotkania i rozmowy, a nie głupia niezrozumiała dla dziecka demonstracja odmienności.

Dla dziecka cały okres przygotowania do komunii i samo to wydarzenie, jest rodzajem święta, tak zapewne jest skoro rodzina katolicka. Komunia to kilka miesięcy przygotowań (wyjaśnienia na religii, spotkania, zakupy, "treningi", etc). To oczekiwanie na duże wydarzenie. W tym całym okresie przygotowań ktoś z dzieckiem jest (matka? ciocia? inne bliskie osoby), tłumaczą mu różne rzeczy, czym jest ten sakrament, chodzą na zakupy, robią atmosferę "wydarzenia". I nagle zjawia się ojciec raz na pół roku i swoją nieobecnością na komunii demonstruje kompletnie olewczy stosunek to wszystkiego co jest dla dziecka ważne! Pięknie!

Uważam, że brak ojca przy dziecku w tym dniu, będzie totalną głupotą!

No chyba, że mu nie zależy na dziecku, to może iść w tym czasie na browara. Poczuje się lepiej.

>>miałem tylko nadzieje, że ktoś był w podobnej sytuacji i podzieli się doświadczeniami
>Wydaje mi się, że jasno podzieliliśmy się doświadczeniami, tylko Tobie niespecjalnie się one spodobały.
>Z własnych doświadczeń rodzica powtórzę więc: zacznij chcieć być dla syna a nie na pokaz i dojrzyj człowieka spod pozorów i rytuałów religii. Zaskakuje mnie, że deklarujesz iż religia jest Ci obca a jednocześnie pozwalasz aby właśnie to obce rytuały przeszkadzały Ci być dobrym ojcem.

nie przyjmuję argumentu, że moja obecność lub jej brak, na ceremoni, którą uważam za idiotyczną, decydują czy jestem dobrym ojcem czy nie

>nie przyjmuję argumentu, że moja obecność lub jej brak, na ceremoni, którą uważam za idiotyczną, decydują czy jestem dobrym ojcem czy nie

A na jaka cholerę założyłeś ten watek? Coś chcesz tu manifestować? Nie idź i już.
Olej syna i to co powie na to katolicka rodzina. Po co klepiesz ten temat?
Masz takie przekonania, to je realizuj. To co tu robisz, to czysty infantylizm. Dziecko jesteś?

>>>nie przyjmuję argumentu, że moja obecność lub jej brak, na ceremoni, którą uważam za idiotyczną, decydują czy jestem dobrym ojcem czy nie
>>A na jaka cholerę założyłeś ten watek?
>Abyś mógł pierdzielić ?

Znowu kwik rozpaczy wydałeś?

Przynudzasz.

>miałem tylko nadzieje, że ktoś był w podobnej sytuacji i podzieli się doświadczeniami
Komunia siostry, sytuacja "po":
A: I jak Kasia, cieszysz się z prezentów?
K: No! Dzisiaj cały dzień będę grać w Simsy!
A: A wiesz w ogóle po co była ta cała komunia?
K: Eeee... nie.
A: Ja w sumie też nie. Ściągaj tą białą kieckę i instalujemy Simsy. Stworzymy postać proboszcza, każemy mu wskoczyć do basenu i skasujemy drabinki...



Grunt to dobra zabawa bez względu na okoliczności i pokazanie, że i tak żadnego boga nigdzie nie ma, a cała uroczystość jest tylko dla szpanu. Można też w sposób humorystyczny powytykać różne bzdety religijne, przykładowo "Ksiądz każe ci wierzyć, że ten chlebek który dostałaś/eś to ludzkie mięsko. Oczywiście nie jest to prawdą, ale jak chcesz to pobawimy się w kanibali".

Uwazam, że ogromnym przejawem mojej dobrej woli jest to, że nikogo nie próbuję nawet
>przekonywać, aby nie wymuszali tego na nim...
Znaczy manipulujesz sam sobą - udajesz, że robisz rodzinie prezent, ale jak najmniejszym kosztem i udajesz przy tym, że robisz ten prezent sobie.

To jest przejaw raczej złej woli.

> Uwazam, że ogromnym przejawem mojej dobrej woli jest to, że nikogo nie próbuję nawet
>>przekonywać, aby nie wymuszali tego na nim...
> Znaczy manipulujesz sam sobą - udajesz, że robisz rodzinie prezent, ale jak najmniejszym kosztem i udajesz przy tym, że robisz ten prezent sobie.
>To jest przejaw raczej złej woli.

   Znaczy, co?
   Możesz jaśniej?

>... i mam problem. Nie mam wpływu na wychowanie syna, z którym widuję się dwa może trzy razy w
>roku. W maju idzie do komunii i juz zaczęła się nagonka mojej rodziny : "no chyba nie zrobisz tego
>dziecku..." itp Uwazam, że ogromnym przejawem mojej dobrej woli jest to, że nikogo nie próbuję nawet
>przekonywać, aby nie wymuszali tego na nim, Kompletnie nie wiem, jakich argumentów użyć, aby moja
>nawiedzona, katolicka rodzina pozwoliła mi tej pseudoceremoni nie zauważyć. POMÓŻCIE.

Myślisz tylko o sobie, wiem że to takie racjonalne, ale może warto pomyśleć o dziecku, które widujesz tak rzadko? Jeśli nie pójdziesz to prawdopodobnie zrobisz dziecku przykrość, pogorszysz relacje z nim, bo prawdopodobnie nasłucha się komentarzy o Twoim "dziwnym" zachowaniu, które wygłosi rodzina. Jeśli Ci na tym nie zależy to nie idź, jeśli zależy to idź.

Pamiętaj tylko że dorosłej, świadomej osobie, takiej jak Ty, nic się nie stanie jak posiedzi 80 minut w kościele, a dla dziecka Twoja nieobecność może mieć ogromne znaczenie.

>... i mam problem. Nie mam wpływu na wychowanie syna, z którym widuję się dwa może trzy razy w
>roku. W maju idzie do komunii i juz zaczęła się nagonka mojej rodziny : "no chyba nie zrobisz tego
>dziecku..." itp Uwazam, że ogromnym przejawem mojej dobrej woli jest to, że nikogo nie próbuję nawet
>przekonywać, aby nie wymuszali tego na nim, Kompletnie nie wiem, jakich argumentów użyć, aby moja
>nawiedzona, katolicka rodzina pozwoliła mi tej pseudoceremoni nie zauważyć. POMÓŻCIE.

Przepraszam nie jest moją intencją obrazić Cię ale odpowiedz sobie na moje pytanie.Jakie możesz budować relacje ze swoim synem jeśli widujesz go 2,3 razy do roku?.Czy istotne jest dla Ciebie to by zmienić ten stan rzeczy?
Czy jesteś w stanie ( w tej sytuacji) pleść nić splatającą Was, która nie przeistoczy się w krępujący sznur a będzie nicią zrozumienia i miłości?
I czy chodzi w tym wszystkim o Twojego syna czy o Ciebie?

ps.I w jaki sposób ktokolwiek miałby Cię zmusić do zauważania czegokolwiek?

>>>POMÓŻCIE.
>Przepraszam nie jest moją intencją obrazić Cię...
   A co za różnica...

>... czy chodzi w tym wszystkim o Twojego syna czy o Ciebie?
   ... czy się prawdą obrazi, czy nie?