Jak to możliwe, że całe to piękno, złożoność, mózg, mechanizmy doskonale
ze sobą współpracujące, powstały całkiem nieświadomie, bez udziału istoty
myślącej? Niemożliwe, chyba nigdy na to się nie zgodzę. Nie jest to
zupełnie zgodne z tym co doświadczam i obserwuje całe swoje życie.
Możliwe, że nie jest dokładnie tak jak to twierdzą religie. To tylko
różnego rodzaju wyobrażenia, wizje, słowa, pojęcia które z czasem ulegają
redefinicji. Obraz Słońca nie jest Słońcem. Kiedyś Słońce było jedynie
oślepiającą tarczą przesuwającą się po niebie. Dzisiejsze obrazy
uzyskiwane z najnowszych teleskopów były by zapewne czymś niewyobrażalnym
dla ludzi z przeszłości. Tak jak dziś jest niewyobrażalny obraz Słońca,
który będzie oglądany w przyszłości. Wyobrażanie jest niezbędnym procesem,
by w ogóle cokolwiek móc zrozumieć. Kiedyś ludzie słysząc słowo Bóg,
wyobrażali sobie dziadka z brodą. Dzisiejszy rozum trudno pogodzić z takim
obrazem, ale z czasem obraz ten się zmieni. Przyszły obraz może być
całkiem zgodny z przyszłą nauką. Dziś, jak napisałem, jest to
niewyobrażalne. Uważam ateizm za porażkę rozumu dlatego, że jest zamknięty
na te nowe obrazy, nowe wyobrażenia. Wytwarza nieuzasadnione urojenie
zakończenia się procesu myślowego, że dzisiejszy obraz świata to już ten
ostateczny.
Dla uspokojenia, właściwie to samo można powiedzieć o innych -izmach
-yzmach, wszelkich światopoglądach wyznawanych na stałe z katolicyzmem
włącznie. Rzecz w tym, że religie się zmieniają (opornie ale jednak),
włączają nowe nauki z poza własnego systemu, interpretują na nowo,
modyfikują, a ateizm już na stałe przyczepił się do jedynie słusznej
aktualnej teraz nauki, dlatego jest moim zdaniem największą porażką.
Rozum rozwija się będąc w stanie niepewności, nie pewności.
Nie da się powiedzieć, że Boga nie ma, bo nie wiadomo co to takiego jest.