>Problem z publicznym przyznaniem się do ateizmu ? Cóż za, nawet nie wiem jak to nazwać ... "wydumany" problem !? Mimo istotnej sily partii religijnych w moim kraju , mimo symboli religijnych widocznych na każdym kroku, nie czuję żadnych nacisków, żadnego skrępowania, nikogo w towarzystwie czy pracy moje wyznanie nie interesuje.
>To jest moja i tylko moja sprawa. Bycie ateistą w Izraelu jest bardzo łatwe i niekrepujące ... czego Państwu z całego serca także życzę.
>N.
>
Witaj, dziękuję za ciekawą wypowiedź. Czuję potrzebę odpowiedzi na Twojego posta. Na pewno wiele rzeczy "w środku Europy" dziwi nie tylko Ciebie, ale przede wszystkim nas, w tymże środku żyjących. Być może nie dane Ci było posłuchać Radia Maryja, nikt z Twojej rodziny nie żyje na polskiej prowincji ze swoim, skrzętnie skrywanym ateizmem, nie posyła dzieci na religię wbrew swoim przekonaniom, nie maszeruje do kościła, bo "co sąsiedzi powiedzą/zrobią", nie patrzy na krzyże porozwieszane w każdym miejscu publicznym (w tym szkole właśnie), nie wylatuje z pracy, w której szef jest wojującym katolikiem, nie doświadczył rządów PiS (i modłów Sejmu "o deszcz") i ministra edukacji Romana G., nie czyta w gazetach o uniwinnieniu młodych faszystów, którzy na zlocie "pokazywali tylko gest starożytnych Rzymian", nie dostaje w twarz lub kijem bejsbolowym, bo znalazł się na redwatch, nie słucha, że "ten co nie wierzy, to Żyd i komuch"itd, itp. A to Polska właśnie. Ciesz się, że tej twarzy Polski nie doświadczyłeś. Też dorastałam w PRL-u. Przy moim ateistycznym mieszkaniu, do którego nie wpuszczaliśmy księdza po kolędzie widniała swastyka. Rodzice ochrzcili mnie i doprowadzili do I komunii, a ich znajomi w 100 proc. byli wierzący. Więc chyba bywało różnie. Ale moje życie dojrzałego człowieka, mamy i żony toczy się tu i teraz. A teraz też jest różnie, a na pewno inaczej. I stąd moje pytania, a co za tym idzie pomysł na projekt. Zaznaczam, że pytania nie są "tendencyjne" Co wyjdzie z odpowiedzi sama jestem bardzo ciekawa.
Walczący ateizm? Hm, nie zauważyłam, może źle patrzyłam. Ale na pewno widzę i czuję wojujący katolicyzm, tym bardziej niebanalny, że usankcjonowany przez polskie prawo.
Życzę Ci abyś nadal żył w szczęśliwym świecie, z dala od średniowiecza nowoczesnej Europy. Pozdrawiam

Przy okazji przypominam, że moim założeniem jest zebranie od Was jak największej liczby odpowiedzi na zadane na początku pytania!

>Być może nie dane Ci było posłuchać Radia Maryja, nikt z Twojej rodziny nie żyje na >polskiej prowincji ze swoim, skrzętnie skrywanym ateizmem

Moi rodzice i siostra z rodziną mieszkają w Polsce częściej chyba skrywając swoją narodowść niż ateizm ale to temat na zupełnie inny wątek

>Moi rodzice i siostra z rodziną mieszkają w Polsce częściej chyba skrywając swoją narodowść niż ateizm ale to temat na zupełnie inny wątek

Widzisz, logicznie masz rację, to temat na zupełnie inny wątek, jednak w naszym pięknym kraju rozróżnianie tych spraw bywa czysto teoretyczne. Nie tylko ateista, ale i człek innego wyznania miewa tutaj perturbacje przeróżne. A i często dostaje nieswoje baty, bo czy ateista, czy buddysta, czy Żyd, to "jedne pies" i to pies szatański

Przy okazji: przepraszam wszystkich za literówki, które zdarzyły mi się przy tworzeniu posta z pytaniami. Oczywiście nie oznacza on braku szacunku dla ankietowanych, a jest jedynie wyrazem mojej niedoskonałości - "kiedy się człowiek spieszy, to się diabeł cieszy". W przyszłości postaram się nie dopuścić do podobnych, karygodnych wpadek z mojej strony.

>W przyszłości postaram się nie dopuścić do podobnych, karygodnych wpadek z mojej strony.

Koniecznie Konieczna. Koniecznie.

>1. Czy fakt, że nie jesteś katolikiem ma wływ na funkcjonowanie Twojej rodziny?
Nie
> Czy masz trudnościw funckjonowaniu w rodzinie?
Nie
> Jak jesteś traktowany/a w sytuacjach świątecznych i codziennych?
Dobrze
> Czy masz wpływ na wychowanie swoich dzieci w duchu, który Ci odpowiada?
stanu wolnego, bezdzietny
> Czy Twój brak wiary katolickiej powoduje konflkty w rodzinie?
nie
> Czy brałeś/aś ślub kościelny - jeżeli tak, dlaczego?
stanu wolnego od zawsze
>2. Jak funkcjonujesz na gruncie towarzyskim?
od zawsze kiepsko
>Czy Twoi znajomi znajomi, przyjaciele znają Twój światopogląd?
Tak
>A może dobieracie się na zasadzie podobieństw?
przypadku
>Czy wśród Twoich przyjaciół są głęboko wierzący katolicy i potraficie wzajemnie uszanować swoje poglądy?
Tak, i zdaje się tak.
>3. Czy w pracy ludzie znają Twój światopogląd?
Tak
>Czy kiedykolwiek ktoś Cię o to pytał?
Nie, sam dużo mówię.
> Czy masz wrażenie, że przyznając się do swojego niekatolicyzmu mógłbyś coś stracić: finansowo, zawodowo?
Nie.
>4. Czy Twoje dzieci są ochrzczone i chodzą na religię? Jeżeli nie, czy w ich otoczeniu są z tego powodu problemy?
bezdzietny
>5. Inne - jak oceniasz swoje możliwości, swojej rodziny i znajomych w Polsce?
Dobrze
>Czy uważasz Polskę za kraj niezależny światopoglądowo czy katolicki?
50-na-50
>6. Czy potrzebujesz:
>(...)
>- wiedzy,
Zawsze. Pytanie tylko, na jaki temat?

---

Tomasz Sztejka

>>6. Czy potrzebujesz:
>>(...)
>>- wiedzy,
> Zawsze. Pytanie tylko, na jaki temat?

Pytam akurat o tematy związane z funkcjonowaniem niekatolika w Polsce. Ale rzecz jasna, najcenniejsze są dla mnie odpowiedzi, w których to Wy decydujecie "na jaki temat". Zapraszam

Bez dodatkowej wiedzy tego rodzaju obędę się.

---

Tomasz Sztejka

>1. Czy fakt, że nie jesteś katolikiem ma wływ na funkcjonowanie Twojej rodziny?
Wycinam pozostałe pytanie w sprawie rodziny bo dotyczą tego samego.
Nie mam problemu w rodzinie z powodu mojego światopoglądu, ale powodem może być fakt że nigdy się tym nie chwaliłem. Niekiedy przedstawiłem swoje zdanie na pewne tematy i rodzice umiejętnie zmieniają temat. Wydaje mi się że znają dokładnie moje poglądy, ale nie chcą o tym rozmawiać bo to by rodziło niepotrzebne konflikty.
Według mnie tak jest dobrze.

>2. Jak funkcjonujesz na gruncie towarzyskim? Czy Twoi znajomi znajomi, przyjaciele znają Twój światopogląd?
Znają ci którzy akurat rozmawiali ze mną na tematy związane z wiarą. Pozostali nie pytają o to, a ja specjalnie się tym nie chwalę.
Nie ma tutaj problemów.

> A może dobieracie się na zasadzie podobieństw? Czy wśród Twoich przyjaciół są głęboko wierzący katolicy i potraficie wzajemnie uszanować swoje poglądy?
Mam kolegę, który jako jedyny wśród moich znajomych przyznaje się do uczestnictwa co niedziele we mszy. Nie wiem czy jest głęboko religijny. Zauważyłem zaś że jest bardzo mocno zaangażowany w politykę. Mamy zupełnie różne poglądy zarówno jeżeli chodzi o religię i politykę, ale jak do tej pory w niczym to nam nie przeszkadza.

>3. Czy w pracy ludzie znają Twój światopogląd? Czy kiedykolwiek ktoś Cię o to pytał?
Obecnie już nie bo zmieniłem miejsce pracy i dopiero poznaje współpracowników, ale wcześniej tak. Kolega o którym wcześniej wspomniałem wygląda na religijnego, ale nigdy się nie palił do dyskusji na tematy związane z religią. Zaś drugi kolega który nie zachowuje się jak ktoś bardzo zaangażowany religijnie często zagadywał mnie na tematy związane z religią. Bardzo cenię sobie te dyskusje, bo bardzo dużo się z nich nauczyłem. Co ciekawe do dyskusji na temat religii dochodziło z zupełnie innego powodu. Kolega jest strasznie uczulony jeżeli chodzi o homoseksualistów, a ja nieco z przekory i ludzkiej potrzeby dyskusji na te tematy dochodziliśmy prawie zawsze na temat religii. Pamiętam jak dziś jego argument za wiarą w Boga: "daję Ci coś pięknego , co zmienia Twoje życie a ty to odrzucasz, tak się nie robi". Pomimo takiego niekiedy wręcz fanatycznego podejścia do wiary często się zgadzaliśmy że z klerem jest coś nie tak Te rozmowy nauczyły mnie też czegoś ważnego. Niekiedy lepiej ważyć swoje słowa i nie mówić wprost tego co się myśli, bo można w ten sposób niepotrzebnie stracić czyjąś życzliwość.
Pewna delikatność w tej materii jest wskazana, choć są oczywiście wyjątki.

> Czy masz wrażenie, że przyznając się do swojego niekatolicyzmu mógłbyś coś stracić: finansowo, zawodowo?
Nie jestem pewien, ale wydaje mi się że jest to możliwe. Nasi szefowie to przecież tylko ludzie. Nie lubią gdy podwładny w czymś się z nim nie zgadza i nie ma znaczenie w jakim temacie.

>Czy Twoje dzieci są ochrzczone i chodzą na religię?
Tak. Choć moja córka została ochrzczona dopiero przy ślubie kościelnym, na który się zgodziłem jedynie przez wzgląd na żonę. Choć dzisiaj po 8 latach od tego zdarzenia mam wątpliwości czy zrobiłem dobrze.

>Czy uważasz Polskę za kraj niezależny światopoglądowo czy katolicki?
Według mnie Polska staje się krajem wyznaniowym.

>6. Czy potrzebujesz:
>- zmian,
Zmiany są konieczne.

>- narzędzi (także psychologicznych),
Nie bardzo rozumiem o co chodzi.

>- wiedzy,
Nie ! Nie potrzebuje indoktrynacji przez ludzi którzy deklarują że myślą podobnie.
Jeżeli dojdzie kiedyś do sytuacji że niewierzący będą zjednoczeni ( w jakikolwiek sposób ) to według mnie niczego dobrego to nie przyniesie. Według mnie siła niewierzących tkwi w ich wolności, nonkonformizmie. Jeżeli niewierzący będą tworzyć podobne twory jak ludzie religijni to niczym się od nie będą różnić.

>- działań,
Swego czasu w jednym z wątków na tym forum wyraziłem zdanie na ten temat. Działania powinny być podejmowane jak najbardziej. Tylko że niewierzący nie powinni próbować zmieniać ludzi religijnych, a powinni zacząć zmieniać samych siebie.
Według mnie najlepszą "bronią" na konformizm wśród ludzi religijnych jest ujawnianie się niewierzących. Powinniśmy głośno mówić to co myślimy, ale te słowa powinniśmy popierać czynami. Dopóki dopóty niewierzący będą wysyłać swoje dzieci na lekcje religii, brać śluby kościelne, godzić się aby pogrzeb załatwiali po swojemu ich najbliżsi, nikt nas nie będzie traktował poważnie.

>- lub czekogolwiek innego, co pozwoli Ci lepiej funkcjonować w otoczeniu?
Potrzebne są takie miejsca jak ten portal, aby choćby nieco lepiej się poczuć.

Dodam jeszcze kilka zdań od siebie.
Uważam że ataki wymierzone wprost w kler, lub co gorsza w ludzie religijnych są błędem. Kler i ludzie religijni nie stanowią problemu. Problem polega na tym, że ludzie często obojętni religijnie ( lub tacy którzy powinni tacy być, np: politycy) wspierają kler i ludzi religijnych. Każdy wie dlaczego tak się dzieje. W ten sposób można zyskać politycznie i nie tylko politycznie.
My jako niewierzący powinniśmy zająć się właśnie tą grupą ludzi, a nie klerem.
Powinniśmy wspierać tych którzy chcą ograniczyć wpływ kleru na społeczeństwo.
Tylko tyle i aż tyle.

Pozdrawiam.

>>- narzędzi (także psychologicznych),

Dziękuję Ci za bardzo obszerną wypowiedź i wprowadzenie wątków, z którymi w dużej mierze się utożsamiam (zwłaszcza w kwestii organizowania się "niewiernych" - jesteśmy z reguły indywidualistami!).

A teraz doprecyzowuję: narzędzia psychologiczne, to inaczej metody na lepsze funkcjonowanie psychospołeczne w określonej konfiguracji (światopoglądowej, rodzinnej, towarzyskiej, zawodowej, itd.). Inaczej: rozwój osobowości w sprawach, w których mam ochotę się rozwijać.

>A teraz doprecyzowuję: narzędzia psychologiczne, to inaczej metody na lepsze funkcjonowanie psychospołeczne w określonej konfiguracji (światopoglądowej, rodzinnej, towarzyskiej, zawodowej, itd.). Inaczej: rozwój osobowości w sprawach, w których mam ochotę się rozwijać.
Na początek powinniśmy doprowadzić do tego aby religia zniknęła ze szkół publicznych i te godziny religii zagospodarować na dodatkowe lekcje matematyki, fizyki, wychowania fizycznego.
Dalej. Zamiast wydawać publiczne pieniądze na festyny organizowane przez proboszcza należałoby wydawać te fundusze na "dni nauki". To jest coś co powinno być organizowane przynajmniej raz w roku w szkołach i uczelniach wyższych.
I jeszcze wychowanie fizyczne. Powinniśmy wykorzystać możliwości jakie wynikają z organizacji euro 2012.
Dzisiaj gdy wracałem z pracy widziałem przez okno jak jacyś starsi zapaleńcy w niezłymi brzuszkami "grali" w piłkę na nowym boisku, które zostało zbudowane dla dzieci i młodzieży .. Kawałek dalej kilku małolatów wyżywało się na ławce ..

Dlaczego mówię o szkole ? Bo nie warto już inwestować w stare pokolenie. Niestety ale ludzie w moim wieku i starsi są już straceni ..

Pozdrawiam.

>Dlaczego mówię o szkole ? Bo nie warto już inwestować w stare pokolenie. Niestety ale ludzie w moim wieku i starsi są już straceni ..
>Pozdrawiam.

Wszystko co piszesz o szkole, dniach nauki, sporcie, itd. bardzo mi się podoba. A faktycznie od wyprowadzenia religii ze szkół zaczęłabym reformę oświaty.
Ale, że starsze pokolenie jest stracone? Protestuję! Nie wiem, ile masz lat, ale na pewno nie tyle, żeby przekreślić zmiany w swoim życiu. Uważam, że człek na łożu śmierci może jeszcze coś zmienić i przeżyć zacnie ostatnie dwie minuty. A jestem pewna, że Tobie do tego łoża daleko.

>Dlaczego mówię o szkole ? Bo nie warto już inwestować w stare pokolenie. Niestety ale ludzie w moim wieku i starsi są już straceni ..
keymak jesteś jednym z najlepszych, najciekawszych i najinteligentniejszych dyskutantów na tym forum. Ale tym razem coś Ci się pokręciło. Co to znaczy "...ludzie w moim wieku i starsi są już straceni .."? Przecież Ty masz zaledwie 30 lat !!! Do cholery !!!

Serdecznie pozdrawiam.
PS. Obok lessa, jesteś jednym z tych ludzi, którzy mnie zauroczyli do tego stopnia, że ... zarejestrowałem/zalogowałem się na forum aby spotkać innych podobnie wspaniałych ludzi.

> Ale tym razem coś Ci się pokręciło. Co to znaczy "...ludzie w moim wieku i starsi są już straceni .."? Przecież Ty masz zaledwie 30 lat !!! Do cholery !!!
Całkiem możliwe że mnie pokręciło, bo doświadczając tak wiele hipokryzji i zakłamania musiałbym być chyba nienormalny aby to wszystko na mnie nie wpływało.
Coraz częściej łapię się na tym, że powinienem zachowywać się jak większość. Wmieszać się w tłum i udawać że wszystko jest w porządku. Wielu innych ludzi właśnie tak robi i dlatego właśnie uważam że trzeba zainwestować w dzieci i młodzież. Ludziom młodym o wiele łatwiej oderwać się od tego błędnego koła hipokryzji i konformizmu.
Starsi w większości robią co robią właśnie z powodu swoich pociech. Trzeba to wykorzystać.

>PS. Obok lessa, jesteś jednym z tych ludzi, którzy mnie zauroczyli do tego stopnia, że ... zarejestrowałem/zalogowałem się na forum aby spotkać innych podobnie wspaniałych ludzi.
Nie wiem ile jest w tym prawdy, ale dziękuję za dobre słowo.
Powiem tylko że ja już od dość dawna obserwuje to forum i muszę powiedzieć, że kiedyś była tu o wiele lepsza atmosfera. Wielokrotnie zadziwiał mnie poziom wypowiedzi bardzo wielu dyskutantów. Przez pierwsze około 2 lata miałem co chwila chęć się zarejestrować i zabrać głos, ale prawie zawsze ktoś inny powiedział coś co ja nie potrafiłbym lepiej wyrazić, wiec dałem sobie spokój. Po tym czasie jakoś najciekawsi forumowicze przestali zabierać głos i stwierdziłem że wtrącając tu swoje kilka zdań, podszkolę się nieco w wyrażaniu swoich myśli. Niestety wychodzi mi to raczej miernie, a przynajmniej nigdy nie byłem tak do końca zadowolony z tego co stworzyłem.
Tak czy siak jeszcze raz dziękuję i zachęcam do przestudiowania starszych wątków na forum. Zapewniam że warto

>Serdecznie pozdrawiam.
Również pozdrawiam

>... i stwierdziłem że wtrącając tu swoje kilka zdań, podszkolę się nieco w wyrażaniu swoich myśli. Niestety wychodzi mi to raczej miernie, a przynajmniej nigdy nie byłem tak do końca zadowolony z tego co stworzyłem.
Jesteś zbyt skromny. Ja zacząłem swoją przygodę z tym forum od ... twojej dyskusji z kontrastem. Byłem zachwycony!

>Tak czy siak jeszcze raz dziękuję i zachęcam do przestudiowania starszych wątków na forum. Zapewniam że warto
Jeżeli tylko czas pozwoli, to chętnie. Może jak przejdę na emeryturę?

Życzę dalszych sukcesów na forum i poza.
Serdecznie pozdrawiam. Czesiek

>Na początek powinniśmy doprowadzić do tego aby religia zniknęła ze szkół publicznych i te godziny religii zagospodarować na dodatkowe lekcje matematyki, fizyki, wychowania fizycznego.

Na lekcje komunikacji społecznej i poznawania różnorodności ludzkich światopoglądów, sposobów życia. Na dodatkowe lekcje przedmiotó ścisłych czy W-F wykorzystywane są godziny wychowawcze, wystarczy. A dzieciom bardziej potrzebna moim zdaniem jest wiedza jak satystakcjonująco żyć w różnorodnym społeczeństwie globalnej wioski.

pozdrawiam

E tam. Nie ma potrzeby.
Widać zaś po wynikach maturalnych, że dodatkowe lekcje przedmiotów ścisłych zawsze się przydadzą. Co do zaś wychowania fizycznego to wspomniałem o tym, bo "produkujemy" niezbyt sprawną młodzież. Jedynie w sporcie widzę alternatywę do odciągnięcia młodych od życia z nałogami. Choć trzeba to robić rozsądnie, bo szkolenie na siłę "olimpijczyków" też niczego dobrego nie przyniesie.

Pozdrawiam.

>E tam. Nie ma potrzeby.
>Widać zaś po wynikach maturalnych, że dodatkowe lekcje przedmiotów ścisłych zawsze się przydadzą. Co do zaś wychowania fizycznego to wspomniałem o tym, bo "produkujemy" niezbyt sprawną młodzież. Jedynie w sporcie widzę alternatywę do odciągnięcia młodych od życia z nałogami. Choć trzeba to robić rozsądnie, bo szkolenie na siłę "olimpijczyków" też niczego dobrego nie przyniesie.
>Pozdrawiam.

Jeżeli nauczyciel nie jest w stanie przygotować dziaciaków do matury w obecnych warunkach, to moim zdaniem większy pożytek przyniesie zmiana sposobu nauczania, nie czasu zajmowanego przez przedmiot.
W-F to samo - pamiętam ten przedmiot w podstawówce. Pan nauczyciel miał słabość do siatkówki. Więc na w-f NIE ROBILIŚMY NIC INNEGO tylko graliśmy niezależnie od tego czy ktoś miał do tego predyspozycje. Przyznaję się ja takich predyspozycji nie miałam. Efekt był taki, że pomimo dobrej kondycji fizycznej (lubię gimnastykę, bieganie na długie dystanse) byłam zagrożona z w-f.
Wniosek - jeżeli będziemy dzieciom fundować więcej godzin bez zmiany głupich zasad (że na w-f wszyscy robią to samo) doprowadzi to tylko do ich frustracji (zaczynałam się czuć jakbym była wielbłądem - patrzono no mnie pod tytułem - co z nią jest nie tak).
A umiejętności z zakresu psychologii społecznej są niezastąpione. To przez ich niedocenianie ludzie w wieku nastu nie potrafią sobie radzić z emocjami. Pakuje Im się w głowy masę wiadomości a nie uczy kontaktu z innym człowiekiem.
pozdrawiam

A więc:

>1. Czy fakt, że nie jesteś katolikiem ma wływ na funkcjonowanie Twojej rodziny?

Absolutnie nie,zresztą nie tylko ja nie uczęszczam w domu do kościoła. Powiedzmy,że jedynie kobieca część mej rodziny stara się w kościele być w miarę regularnie.

>Czy masz trudności w funckjonowaniu w rodzinie?

Nie.

>Jak jesteś traktowany/a w sytuacjach świątecznych i codziennych?

Heh. Tak jak traktowany byc powinienem.

>Czy masz wpływ na wychowanie swoich dzieci w duchu, który Ci odpowiada?

Nie, gdyż takowych jeszcze nie posiadam.

>Czy Twój brak wiary katolickiej powoduje konflkty w rodzinie?

Absolutnie nie!

<>Czy brałeś/aś ślub kościelny

Nie, natomiast jeśli moja druga połówka będzie tego wymagała to jestem w stanie pójść na kompromis

>2. Jak funkcjonujesz na gruncie towarzyskim?

Bardzo dobrze.

>Czy Twoi znajomi znajomi, przyjaciele znają Twój światopogląd?

Tak

>A może dobieracie się na zasadzie podobieństw?

Coś w tym jest,aczkolwiek nie do końca.

>Czy wśród Twoich przyjaciół są głęboko wierzący katolicy i potraficie wzajemnie uszanować swoje poglądy?

"Głeboko wierzących" raczej nie mam,natomiast nie mam żadnych problemów z uszanowaniem ich poglądów jak i oni moich.

>3. Czy w pracy ludzie znają Twój światopogląd?

Raczej rzadko poruszamy ta tematyke.

>Czy kiedykolwiek ktoś Cię o to pytał?

Tak

>Czy masz wrażenie, że przyznając się do swojego niekatolicyzmu mógłbyś coś stracić: finansowo, zawodowo?

Tak

>4. Czy Twoje dzieci są ochrzczone i chodzą na religię?

----------------------

>Jeżeli nie, czy w ich otoczeniu są z tego powodu problemy?

-----------------------------

>5. Inne - jak oceniasz swoje możliwości, swojej rodziny i znajomych w Polsce?

Pytanie do sprecyzowania.

>Czy uważasz Polskę za kraj niezależny światopoglądowo czy katolicki?

katolicki

>6. Czy potrzebujesz:
>- zmian,

Tak

>- narzędzi (także psychologicznych),

Tak

>- wiedzy,

Tego nigdy za wiele

>- działań,

Tak

Pozdrawiam

>>5. Inne - jak oceniasz swoje możliwości, swojej rodziny i znajomych w Polsce?
>Pytanie do sprecyzowania.

>
Dziękując za Twoje odpowiedzi doprecyzowuję punkt piątych dla Ciebie i innych:

w tym punkcie nie chcę ograniczać Waszych wypowiedzi. Jeżeli przychodzi Wam do głowy coś, co chcecie, możecie napisać na temat możliwości rozwoju własnego i Waszego otoczenia w Polsce, w określonych warunkach, w jakich żyjecie - w Waszym środowisku, to to jest właśnie miejsce do tego.

>>>5. Inne - jak oceniasz swoje możliwości, swojej rodziny i znajomych w Polsce?
>>Pytanie do sprecyzowania.
>>
>Dziękując za Twoje odpowiedzi doprecyzowuję punkt piątych dla Ciebie i innych:
>w tym punkcie nie chcę ograniczać Waszych wypowiedzi. Jeżeli przychodzi Wam do głowy coś, co chcecie, możecie napisać na temat możliwości rozwoju własnego i Waszego otoczenia w Polsce, w określonych warunkach, w jakich żyjecie - w Waszym środowisku, to to jest właśnie miejsce do tego.

Ok. A więc:

Uważam ,iż moje poglądy w na pewno w pewien sposób mnie ograniczają. Na pewno niewielki,ale takie odczucie jednak posiadam. Nie mam zamiaru jednak sie ich wyrzekać( i nigdy sie nie wyrzeknę) gdyż byłoby to poprostu tchórzostwo. Tyle w temacie.

Pozdrawiam

"Ten cały cyrk z poradnią - to było obrzydliwe! Doznałam uszczerbku na zdrowiu estetycznym!" - proszę, proszę: kolejny dowód na kościelne niweczenie. Kościół jest mistrzem rozszarpywania wartości.

Krótko żeby nie zawracać głowy niepotrzebnym balastem:

1. Nie. Dzieci nie posiadam (z moim trybem życia nie nadaję się na rodzica), w przypadku polskiego katolicyzmu brak mojego aktywnego udziału w ceremonii kościelnej nie jest problemem.

2. Znowu- żadnych problemów. Nie utrzymuję kontaktów z osobami które nie byłyby zdolne do tolerowania odmiennego światopoglądu.

3. Pracuję z wolnej stopy ale tak, większość moich "długoterminowych" klientów zna mój światopogląd. Nie wiem czy ich to obchodzi- jak sądzę liczy się dla nich raczej fachowość i terminowość.

4. Nie dotyczy.

5. Trudno mi się ustosunkować- żyję trochę "poza", pracując w sieci i samodzielnie ustawiając sobie rytm dni wolnych i pracujących więc wpływy otoczenia zredukowane są do podatków i ewentualnie strajków poczty. Polska wydaje mi się być równocześnie o wiele mniej (jeśli chodzi o codziennie obserwowane zachowania) i o wiele bardziej (w sferze rytuału) katolicką niż się to deklaruje.

6. Osobiście ? Nie, raczej nie.

Jeszcze raz bardzo Wam dziękuję za wszystkie odpowiedzi! Także te mailowe, mam ich sporo i są bardzo wyczerpujące. Wszystko, co piszecie jest bardzo cenne dla mojej pracy w PSR, mam nadzieję, że to jeszcze nie koniec DZIĘKUJĘ ZA ZAUFANIE!

Dla zwiększenia poczucia normalności (bezpieczeństwa, swobody wypowiedzi ankietowanych, itd) w tym wątku postanowiłam korzystać z przywileju usuwania wypowiedzi niezgodnych z regulamninem (zwłaszcza tych, które nie mają z wątkiem nic wspólnego, a także potyczek osobistych). Zawiedzionych odsyłam do wnikliwej lektury regulaminu tego forum.
Na dziecinne dyskusje i zabawy w "plus-minus" z przeciwnikami nie znajduję więcej czasu.

Wszystkich, którzy nie mają ochoty odpowiadać na moje pytania, ale mają własne spostrzeżenia okołotematyczne, zachęcam do dalszych wypowiedzi.

Pozdrawiam wszystkich

>1. Czy fakt, że nie jesteś katolikiem ma wływ na funkcjonowanie Twojej rodziny?
Nie
Czy masz trudności
>w funckjonowaniu w rodzinie?
Nie
Jak jesteś traktowany/a w sytuacjach świątecznych i codziennych?
Normalnie, nikt mi nic nie wpiera ani ja nikomu.
Czy
>masz wpływ na wychowanie swoich dzieci w duchu, który Ci odpowiada?
Jestem jedynym opiekunem prawnym mojego dziecka, więc mam tu głos decydujący. Ale - babcia uczy moją córkę modlitwy. Nie oponuję, bo mój agnostycyzm nie musi być jedyną słuszną drogą - moje dziecko nie musi podążać za moim wyborem w kwestii wiary.
Czy Twój brak wiary katolickiej
>powoduje konflkty w rodzinie?
Nie. Konflikty nie, tylko dyskusje.
Czy brałeś/aś ślub kościelny - jeżeli tak, dlaczego?
Nie. Nie brałam żadnego ślubu.
>2. Jak funkcjonujesz na gruncie towarzyskim?
Dobrze
Czy Twoi znajomi znajomi, przyjaciele znają Twój
>światopogląd?
Znają.
A może dobieracie się na zasadzie podobieństw?
Niekoniecznie. Mam znajomych, którzy są praktykującymi katolikami lub ewangelikami.
Czy wśród Twoich przyjaciół są głęboko
>wierzący katolicy i potraficie wzajemnie uszanować swoje poglądy?
Tak
>3. Czy w pracy ludzie znają Twój światopogląd?
Nie wszyscy. Nie muszą.
Czy kiedykolwiek ktoś Cię o to pytał?
Nie w pracy.
Czy masz
>wrażenie, że przyznając się do swojego niekatolicyzmu mógłbyś coś stracić: finansowo, zawodowo?
Nie.
>4. Czy Twoje dzieci są ochrzczone i chodzą na religię?
Córka jest ochrzczona. Z tego powodu, ktory opisywałam wyżej. To oddzielna jednostka, więc w swoim czasie sama zdecyduje. Ja też byłam ochrzczona i dopiero kilkanaście lat później zdecydowałam zrewidować swój swiatopogląd
Jeżeli nie, czy w ich otoczeniu są z tego
>powodu problemy?
N/A
>5. Inne - jak oceniasz swoje możliwości, swojej rodziny i znajomych w Polsce?
Miernie.
Czy uważasz Polskę za
>kraj niezależny światopoglądowo czy katolicki?
Coraz bardziej katolicki

>6. Czy potrzebujesz:
>- zmian,
>- narzędzi (także psychologicznych),
>- wiedzy,
>- działań,
>- lub czekogolwiek innego, co pozwoli Ci lepiej funkcjonować w otoczeniu?
Owszem, przydałyby się. Przede wszystkim przydałoby się więcej poszanowania dla jakiejkolwiek odmienności, szacunku dla różnych poglądów, a co za tym idzie, większa wolność słowa.
I zdecydowanie wyraźne oddzielenie państwa od kościoła.

Na razie tyle mi przychodzi do głowy.

>1. Czy fakt, że nie jesteś katolikiem ma wpływ na funkcjonowanie Twojej rodziny?

Tylko czasami.

>Czy masz trudności w funkcjonowaniu w rodzinie?

W rodzinie najbliższej nie.

>Jak jesteś traktowany w sytuacjach świątecznych i codziennych?

Na co dzień jest normalnie. W przypadku świąt też narzekać nie mogę.

>Czy masz wpływ na wychowanie swoich dzieci w duchu, który Ci odpowiada? Czy Twój brak wiary katolickiej
>powoduje konflikty w rodzinie? Czy brałeś/aś ślub kościelny - jeżeli tak, dlaczego?

Nie mam dzieci, jeszcze się nie ożeniłem, a konfliktu w rodzinie nie ma głównie z tego powodu, że najbardziej wierzący informowani o moim ateizmie nie byli.

>2. Jak funkcjonujesz na gruncie towarzyskim?

Dobrze, bez skrępowania itp.

>Czy Twoi znajomi , przyjaciele znają Twój światopogląd?

Tak.

>A może dobieracie się na zasadzie podobieństw?

Jeśli brać pod uwagę tylko podobieństwa "wierzy/nie wierzy", to nie.

>Czy wśród Twoich przyjaciół są głęboko wierzący katolicy i potraficie wzajemnie uszanować swoje poglądy?

Tak.

>3. Czy w pracy ludzie znają Twój światopogląd? Czy kiedykolwiek ktoś Cię o to pytał?

Tak (na oba pytania)

>Czy masz wrażenie, że przyznając się do swojego niekatolicyzmu mógłbyś coś stracić: finansowo, zawodowo?

Finansowo i zawodowo raczej nie.

>4. Czy Twoje dzieci są ochrzczone i chodzą na religię? Jeżeli nie, czy w ich otoczeniu są z tego
>powodu problemy?

Nie mam dzieci.

>5. Inne - jak oceniasz swoje możliwości, swojej rodziny i znajomych w Polsce?

Średnio. Mogłoby być dużo lepiej, ale najgorzej też nie jest.

>Czy uważasz Polskę za kraj niezależny światopoglądowo czy katolicki?

Katolicki (choć powinien być demokratyczny).

>6. Czy potrzebujesz:
>- zmian,

Tak.

>- narzędzi (także psychologicznych),

Zależy jak ich wykorzystanie miałoby wyglądać.

>- wiedzy,

Tak.

>- działań,

Zależy jakich. Manifestacje itp. to trochę mało.

>- lub czegokolwiek innego, co pozwoli Ci lepiej funkcjonować w otoczeniu?

Zmiany rządu.

Pozdrawiam

>>6. Czy potrzebujesz:
>>- zmian,
>Tak.
>>- narzędzi (także psychologicznych),
>Zależy jak ich wykorzystanie miałoby wyglądać.

Zależałoby to Tylko od Ciebie - otrzymanie narzędzia oznacza używanie go zgodnie z instrukcją w sposób adekwatny do WŁASNYCH POTRZEB lub nieużywania. Każde narzędzie, nawet młotek, można zastosować do wielu celów, liczy się nasza kreatywność i potrzeby właśnie. Byleby było bezpiecznie.

>>- działań,
>Zależy jakich. Manifestacje itp. to trochę mało.

A jakie działania Ciebie by satysfakcjonowały? Co do manifestacji mamy tu pełną zgodność.

>>- lub czegokolwiek innego, co pozwoli Ci lepiej funkcjonować w otoczeniu?
>Zmiany rządu.

To możę trochę potrwać, ale niewątpliwie zależy także od nas wszystkich


>

>Zależałoby to Tylko od Ciebie - otrzymanie narzędzia oznacza używanie go zgodnie z instrukcją w sposób adekwatny do WŁASNYCH POTRZEB lub nieużywania. Każde narzędzie, nawet młotek, można zastosować do wielu celów, liczy się nasza kreatywność i potrzeby właśnie. Byleby było bezpiecznie.

Jeszcze jedno pytanie: jak wyobrażasz sobie narzędzia psychologiczne (jakiś jeden przykład)?

>>Zależy jakich. Manifestacje itp. to trochę mało.
>A jakie działania Ciebie by satysfakcjonowały? Co do manifestacji mamy tu pełną zgodność.

Chociażby listy/petycje kierowane do odpowiednich władz. Zmiany ustaw (np. "ustawa o ochronie uczuć religijnych").

>>Zmiany rządu.
>To możę trochę potrwać, ale niewątpliwie zależy także od nas wszystkich

Moża jakaś kampania pro-racjonalistyczna

Pozdrawiam

>Jeszcze jedno pytanie: jak wyobrażasz sobie narzędzia psychologiczne (jakiś jeden przykład)?

Np. jak rozmawiać asertywnie, czyli bez lęku, frustracji, agresji, z szacunkiem dla rozmówcy ale i dla siebie.

>Pozdrawiam
>
Pozdrawiam również

Jeszcze raz dziękuję za wszystkie dzisiejsze odpowiedzi i multum tych, które dostaję na maila. Im więcej ich jeszcze do mnie dotrze, tym lepszy będzie projekt, który mam nadzieję, uda mi się dla Was zrealizować.
Dziękuję także za wszelkie uwagi na temat ankiety i własne przemyślenia. Wszystko co piszecie jest niezwykle cenne dla mojej pracy!
Pozdrawiam - czas na dobranocne czytanie moim dzieciom i przerwę w pracy (czego wszystkim życzę),
Joanna

>1. Czy fakt, że nie jesteś katolikiem ma wływ na funkcjonowanie Twojej rodziny?
Tak, wszystko przecież ma wpływ.
>Czy masz trudności w funckjonowaniu w rodzinie?
Nie w związku, tak w relacjach z matką, nie w relacjach z resztą krewnych.
>Jak jesteś traktowany/a w sytuacjach świątecznych i codziennych?
Ok, nikt nie ewangelizuje, dobrze się bawimy, matka od czasu do czasu ma "napad" ale reszta szybko ją studzi.
>Czy masz wpływ na wychowanie swoich dzieci w duchu, który Ci odpowiada?
Tak.
>Czy Twój brak wiary katolickiej powoduje konflkty w rodzinie?
Nie.
>Czy brałeś/aś ślub kościelny - jeżeli tak, dlaczego?
Nie.
>2. Jak funkcjonujesz na gruncie towarzyskim?
Chyba dobrze, ja jestem zadowolona.
>Czy Twoi znajomi znajomi, przyjaciele znają Twój światopogląd?
Bliscy tak, pani Zosia w sklepiku - nie.
>A może dobieracie się na zasadzie podobieństw?
Tak, zapewne.
>Czy wśród Twoich przyjaciół są głęboko wierzący katolicy i potraficie wzajemnie uszanować swoje poglądy?
Tak, ale to wymierający typ - ludzie dość liberalni, konstruktywni, otwarci, często rodzinnie związani z solidarnościową opozycją. Fajni katolicy, którzy są za odzieleniem wiary od państwa, nie boją się odmienności, mają kupę dzieciaków, marne autka i życzliwy uśmiech. Nie lubią biskupów i jest im przykro, że KK w Polsce źle się bawi.
>3. Czy w pracy ludzie znają Twój światopogląd?
Nie. W pracy nie głosimy wiar, nie politykujemy, w pracy pracujemy.
>Czy kiedykolwiek ktoś Cię o to pytał?
W pracy? Nie. Na ulicy za to często zaczepiali różni wyznawcy: "Czy chcesz być w Królestwie Jezusa?!" " Czy nie boisz się końca świata?" itp.
>Czy masz wrażenie, że przyznając się do swojego niekatolicyzmu mógłbyś coś stracić: finansowo, zawodowo?
W aktualnej pracy nie, ale w poprzedniej (szkolnictwo) właśnie dlatego straciłam pracę.
>4. Czy Twoje dzieci są ochrzczone i chodzą na religię?
Mamy umowę o niechrzczeniu i nieposyłaniu na religię przyszłych dzieci.
>Jeżeli nie, czy w ich otoczeniu są z tego powodu problemy?
Nie sądzę, żeby były (dzieci znajomych nie mają, ale chodzą do szkół prywatnych), ale tylko dlatego, że to liberalna Warszawa. Na Podkarpaciu byłoby całkiem inaczej.
>5. Inne - jak oceniasz swoje możliwości, swojej rodziny i znajomych w Polsce?
Polska podcina skrzydła. Nie pasuję do tego kraju. Dzieci postaramy się zachęcić do życia poza Polską. Chodzi nie tylko o polski katolicyzm, z którym nam nie po drodze. Chodzi o łatwo akceptowane brud i niechlujstwo, "zastaw się a postaw się!" (prostackie udowadnianie własnej wartości przez marnotrawienie pieniędzy - istny "potlacz"!), zanik myślenia przyczynowo-skutkowego na rzecz taniego emocjonalizmu, niedbalstwo i brak troski o zasoby, o gospodarkę, o zdrowie, edukację - zastępowanie tego czapkami z pawich piór i wymachiwaniem szabelką... itd. Także razi mnie brak kultury i cały zestaw zachowań Polsków wskazujący na prowincjonalizm myślenia.
>Czy uważasz Polskę za kraj niezależny światopoglądowo czy katolicki?
Katolicki.
>6. Czy potrzebujesz:
>- zmian,
tak
>- narzędzi (także psychologicznych),
tak
>- wiedzy,
tak
>- działań,
tak
>- lub czekogolwiek innego, co pozwoli Ci lepiej funkcjonować w otoczeniu?
zawsze lepiej czegoś się dowiedzieć, zwłaszcza za darmo!

Po raz kolejny dziękuję za Wasze odpowiedzi! Już dziś mam od Was ogrom materiału, który spożytkuję dla dobra nas wszystkich. Liczę na to, że nie zaprzestaniecie odpowiadać, zapraszam dalej na mojego maila. Już widzę duże szanse, na powstanie dobrego projektu

Pozdrawiam wszystkich i miłej reszty dnia życzę

>1. Czy fakt, że nie jesteś katolikiem ma wływ na funkcjonowanie Twojej rodziny? Czy masz trudności
>w funckjonowaniu w rodzinie? Jak jesteś traktowany/a w sytuacjach świątecznych i codziennych? Czy
>masz wpływ na wychowanie swoich dzieci w duchu, który Ci odpowiada? Czy Twój brak wiary katolickiej
>powoduje konflkty w rodzinie? Czy brałeś/aś ślub kościelny - jeżeli tak, dlaczego?

Fakt, że nie jestem katoliczką nie ma wpływu na funkcjonowanie w mojej rodzinie. Tak zostałam wychowana, że nikt mnie nie zmuszał do niczego, choć jestem ochrzczona i mam bierzmowanie (z własnej woli). W sytuacjach świątecznych traktowana jestem normalnie i z szacunkiem. Święta obchodzę, ponieważ traktuję je jako nasze narodowe tradycje, ale podczas świąt nie chodzę do kościoła. Obecnie jestem w ciąży i sądzę, że będę mieć wpływ razem z moim przyszłym mężem, na wychowanie mojego dziecka w ateizmie. Nie planujemy chrzcin dziecka, co już się spotkało ze sprzeciwem ze strony przyszłej teściowej. Ślubu z powodu ciąży nie bierzemy. Ale jeśli już to w planach mamy cywilny.

>2. Jak funkcjonujesz na gruncie towarzyskim? Czy Twoi znajomi znajomi, przyjaciele znają Twój
>światopogląd? A może dobieracie się na zasadzie podobieństw? Czy wśród Twoich przyjaciół są głęboko
>wierzący katolicy i potraficie wzajemnie uszanować swoje poglądy?

Mam znajomych katolików, katolików niepraktykujących i niewierzących też. Szanujemy i tolerujemy swoje poglądy. Staramy się jednak nie dyskutować na te tematy, ponieważ zabiera nam to sporo czasu, bo każdy jest uparty

>3. Czy w pracy ludzie znają Twój światopogląd? Czy kiedykolwiek ktoś Cię o to pytał? Czy masz
>wrażenie, że przyznając się do swojego niekatolicyzmu mógłbyś coś stracić: finansowo, zawodowo?

Nie wszyscy znają moje poglądy, bo o to nie pytają. Myślę, że nie wpłynęło by to absolutnie na jakość mojej pensji i pracy.

>4. Czy Twoje dzieci są ochrzczone i chodzą na religię? Jeżeli nie, czy w ich otoczeniu są z tego
>powodu problemy?

Jak wyżej wspomniałam, dziecka nie ochrzczę, a na religię na pewno nie będzie chodziło, chyba, że samo zechce.

>5. Inne - jak oceniasz swoje możliwości, swojej rodziny i znajomych w Polsce? Czy uważasz Polskę za
>kraj niezależny światopoglądowo czy katolicki?

Polska to kraj katolicki, kraj, w którym KK trzyma władzę, kraj zacofany jeśli chodzi o tolerancję i różnorodność światopoglądową.

>6. Czy potrzebujesz:
>- zmian,
Tak, tylko na lepsze.
>- narzędzi (także psychologicznych),
Nie.
>- wiedzy,
Tak. Wiedza zawsze daje przewagę.
>- działań,
Nie.

Pozdrawiam.

>1. Czy fakt, że nie jesteś katolikiem ma wływ na funkcjonowanie Twojej rodziny?
Trudno powiedzieć, to zależy od punktu widzenia. Nie jestem głową rodziny, to rodzice nią kierują. Mama jest "wierząca", ale nie chodzi do kościoła, bo "nie ma grzechów" (tak naprawdę jest prawdopodobnie agnostyczką, tylko może o tym nie wiedzieć), tata to ateista, który "dopasowuje się do otoczenia"

>Czy masz trudności w funckjonowaniu w rodzinie?
Czasami tak. Niechodzenie do kościoła i etyka zamiast religii nic nie zmieniają, ale wiele rzeczy mnie irytuje. Na przykład o rok młodsza siostra, skrajna konformistka, która sama nie wie, czy wierzy, czy nie wierzy w Boga, co dopiero katolickie Prawdy Wiary. A głęboko wierzący dziadek nie wie, że nie chodzę na religię i nie podejdę do bierzmowania - trochę boję się, jak to zniesie.

>Jak jesteś traktowany/a w sytuacjach świątecznych i codziennych?
Bardzo nieswojo czuję się w kościele, więc nawet Pierwsza Komunia kuzyna, ślub znajomych albo pogrzeb sąsiadki trochę mnie krępowały - dla młodej, wrażliwej dziewczyny stanie pod najdalszą od ołtarza ścianą kościoła, gdy tłum >przed nią klęczy wpatrzony w kieliszek wina jest delikatnie stresujące.
Z najbliższą rodziną nie ma żadnych problemów. Im dalsza i mniej znana, tym są większe, chociaż i tak nie są duże. Na słowa "trochę" i "delikatnie" zwracam uwagę .

>Czy masz wpływ na wychowanie swoich dzieci w duchu, który Ci odpowiada?
>Czy brałeś/aś ślub kościelny - jeżeli tak, dlaczego?
>4. Czy Twoje dzieci są ochrzczone i chodzą na religię? Jeżeli nie, czy w ich otoczeniu są z tego
>powodu problemy?
Jestem za młoda na zakładanie rodziny, ale w przyszłości wezmę apostazję, ślub humanistyczny i na pewno nie ochrzczę swoich dzieci, nie wyślę ich też na lekcje religii.

>Czy Twój brak wiary katolickiej powoduje konflkty w rodzinie?
Nie. Na skalę całej rodziny, nie tylko tej najbliższej, jestem tylko kolejną, jedną z wielu nastoletnią kuzynką, siostrzenicą, bratanicą...

>3. Czy w pracy ludzie znają Twój światopogląd? Czy kiedykolwiek ktoś Cię o to pytał?
>2. Jak funkcjonujesz na gruncie towarzyskim? Czy Twoi znajomi znajomi, przyjaciele znają Twój światopogląd?
Tak. Blog, na którym podaję jednoznaczne informacje o swoim światpoglądzie, przyjazne i bardzo rzeczowe dyskusje ze znajomymi, również przyjazne i rzeczowe dyskusje z katechetą (chodziłam na religię do I. kl gimnazjum), które kilka osób doprowadziły do zwątpienia... Jak rzekła kiedyś mama: "Obnosisz się ze swoim ateizmem" .

>A może dobieracie się na zasadzie podobieństw?
Nie zawsze.

>Czy wśród Twoich przyjaciół są głęboko wierzący katolicy i potraficie wzajemnie uszanować swoje poglądy?
Głęboko - nie. Oprócz dziadka, w ogóle nie znam "głęboko wierzących katolików" (!).

>Czy masz wrażenie, że przyznając się do swojego niekatolicyzmu mógłbyś coś stracić: finansowo, zawodowo?
Nie.

>5. Inne - jak oceniasz swoje możliwości, swojej rodziny i znajomych w Polsce? Czy uważasz Polskę za kraj niezależny światopoglądowo czy katolicki?
Kraj - nie wiem. Ale moje najbliższe otoczenie - dom, szkoła - jest idealne do rozwoju. Dziękuję losowi i staram się nie marnować tego, co mam .

>6. Czy potrzebujesz:
>- narzędzi (także psychologicznych),
Nie.
>- wiedzy,
Z tej dziedziny - raczej nie.
>- działań,
Jakich?
>- zmian,
>- lub czekogolwiek innego, co pozwoli Ci lepiej funkcjonować w otoczeniu?
Ja nie. Ale znam ludzi, którym by się to przydało.

I znów dziękuję za przesłane mi odpowiedzi! Każdy dzień to kilkanaście Waszych maili i ruchów w wątku - cieszy mnie to bardzo. Wasze wypowiedzi są cenną wiedzą o nas samych dla nas samych. Projekt, który mam nadzieję, powstanie i będzie zrealizowany, dzięki Wam/nam, będzie lepszy, bo dostosowany do Waszych/naszych potrzeb.

Ruch w tym wątku jest dla mnie dowodem na to, że nawet "szary członek" PSR, a i osoba nie będąca członkiem stowarzyszenia, może zainicjować działanie, które ma szansę, choć w najmniejszym fragmencie, odmienić nasze życie. To dobra lekcja dla nas wszystkich - możemy działać i mieć tego działania efekty. Praca u podstaw? Czasem się nie da inaczej, a metoda małych kroczków jest najlepsza na załatwianie dużych, trudnych do ogarnięcia problemów. Ale może to już temat na inny wątek? Może warto go zainicjować?

Pozdrawiam wszystkich!

>Z GÓRY DZIĘKUJĘ

proszę

ad 1.
poglądy moje są znane w tej części rodziny, z którą mam bliższy kontakt. ogólnie konfliktów brak.
ślub - brak. nie widzę jakiejkolwiek potrzeby, a wręcz czuję lekki niesmak na myśl o takim wydarzeniu.

ad 2.
towarzystwo prawie w całości ateistyczne. powodem jest dobór na zasadzie podobieństwa, a nie jakieś uprzedzenia. ponieważ przyjemność intelektualną czerpię z wzajemnej wymiany myśli, trudno mi na dłuższą metę traktować jako poważnego partnera do rozmów kogoś wierzącego w baśnie.

ad 3.
nie ukrywam światopoglądu, wręcz przeciwnie. nie mam wrażenia, bym mógł w ten sposób coś stracić finansowo/zawodowo.

ad 4.
n/a

ad 5.
dostrzegam konfesyjność instytucji państwowych i uregulowań prawnych. szczegolnie brakuje mi chyba mozliwości rejestracji związków partnerskich (myślę o kwestiach, które mogą pojawić się w razie jakichś nieszczęść: wypadku, spadku etc.)

ad 6.
dostrzegam mimo wszystko swój komfort, z racji zamieszkania w duzym mieście/środowisku (krk) oraz funkcjonowania wśród sporej grupy ludzi mi bliskich światopogladowo, więc raczej nie jestem grupą docelową takich działań. niemniej na forach internetowych znaleźć można mnóstwo osób poszukających wsparcia i bedących w znacznie gorszej sytuacji z racji swoich poglądów.

mirek

>>Z GÓRY DZIĘKUJĘ
>proszę
Dziękuję Mirku, także z dołu Jak i wszystkim, którzy nadal piszą odpowiedzi na mojego maila!

Poprawka, rozważam aktualnie, czy swój projekt będę realizować właśnie dla PSR, więc osoby, dla których ta informacja z przyczyn przeróżnych jest istotna, informuję, że:

ODPOWIEDZI NA MOJE PYTANIA ZOSTANĄ WYKORZYSTANE W REALIZOWANYM PRZEZE MNIE PROJEKCIE SPOŁECZNYM, BYĆ MOŻE DLA PSR.

Za zamieszanie przepraszam wszystkich, dotkniętych sformułowaniem. Jednak to, że obecnie projekt ten realizuję dla PSR jest prawdą (napisany program, materiały, przeprowadzone przeze mnie darmowe szkolenie oraz stworzenie zarysu projektu dla Zarządu PSR).

Pozdrawiam wszystkich i czekam na dalsze odpowiedzi (i cieszę się, że płyną).

Zachęcam kolejne osoby do przesyłania odpowiedzi na moje pytania via mail. Niebawem już napisanie czegoś tutaj możę być świadectwem najwyższej odwagi

Dziękuję za kolejne "ankiety" z dzisiaj!

Pozdrawiam,

Joanna

Zgodnie z obietnicą, odpowiadam.

>1. Czy fakt, że nie jesteś katolikiem ma wływ na funkcjonowanie Twojej rodziny?

Nie ma żadnego wpływu.

>Czy masz trudności w funckjonowaniu w rodzinie?

Nie mam.

>Jak jesteś traktowany/a w sytuacjach świątecznych i codziennych?

Jako członek rodziny, normalnie.

>Czy masz wpływ na wychowanie swoich dzieci w duchu, który Ci odpowiada?

Tak, w duchu agnostycyzmu.

>Czy Twój brak wiary katolickiej powoduje konflkty w rodzinie?

Obecnie... nie.

>Czy brałeś/aś ślub kościelny - jeżeli tak, dlaczego?

Nie. Nie zamierzam.

> Jak funkcjonujesz na gruncie towarzyskim?

Jestem introwertykiem, nie udzielam się jeżeli chodzi o organizowanie czegoś, z wyjątkiem sytuacji, kiedy utrzymuję relacje ze znajomymi wyłącznie w niewielkim gronie.

> Czy Twoi znajomi znajomi, przyjaciele znają Twój światopogląd?

Niektórzy - owszem.

> A może dobieracie się na zasadzie podobieństw?

Nie, absolutnie.

>Czy wśród Twoich przyjaciół są głęboko wierzący katolicy i potraficie wzajemnie uszanować swoje poglądy?

Są. Niekoniecznie szanuję ich poglądy, zwłaszcza jeśli mimo podania im wielu błędów w ich myśleniu nadal stoją twardo na swoim.

> Czy w pracy ludzie znają Twój światopogląd? Czy kiedykolwiek ktoś Cię o to pytał?

Nie, nie.

> Czy masz wrażenie, że przyznając się do swojego niekatolicyzmu mógłbyś coś stracić: finansowo, zawodowo?

Nie odnoszę takiego wrażenia... mając na uwadze moją finansową i zawodową przyszłość.

> Inne - jak oceniasz swoje możliwości, swojej rodziny i znajomych w Polsce?

Możliwości są przeróżne, lecz zależą od motywacji, determinacji, inteligencji, stopnia oportunizmu i konformizmu, ale także wykształcenia (chociaż duże znaczenie ma także spryt). Największą zależnością jest jednak (niestety) majątek.

>Czy uważasz Polskę za kraj niezależny światopoglądowo czy katolicki?

Katolicki.

> Czy potrzebujesz:
>- zmian,
>- narzędzi (także psychologicznych),
>- wiedzy,
>- działań,
>- lub czekogolwiek innego, co pozwoli Ci lepiej funkcjonować w otoczeniu?

Tak, potrzebuję wszystkich tych czynników.

Pozdrawiam.

>Witam wszystkich. Mam do Was kilka pytań. Odpowiedzi na nie bardzo pomogą mi w realizacji projektu
>PSR dla osób bezwyznaniowych. Dlatego bardzo WAS PROSZĘ o udzielenie jak największej liczby
>odpowiedzi, w dowolnym tonie i z przeróżnego punktu widzenia, pozytywne i negatywne, wszystkie! Z
>GÓRY DZIĘKUJĘ

A ta rozprawka to na kiedy?

>A ta rozprawka to na kiedy?

Termin nie jest ograniczony

Witam...
W czasie aresztu przygotowałem odpowiedź, jednak wątek Z.Ś. z lekka mnie ostudził (ukłony dla czapnika ) ankieta istotnie jest badziewna jak i ta wcześniejsza polecana przez M.A.

Są niedrogie (pewnie też i darmowe) szablony ankiet w których kolejne pytania wynikają z wcześniejszych odpowiedzi. Zobacz jak robią to inni www.aqsw.info

J.S.

   Można to też robić tak, co prawda za darmo - www.ankietka.pl/. Jest wiele takich narzędzi, pozwalających na łatwe i przyjemne zbudowanie ankiety. Problemem jest co innego - brak jasnej konceptualizacji i zdefiniowanego celu badania. I w takim wypadku nie pomogą najlepsze narzędzia, kiedy serwowany jest groch z kapustą.

   Pozdrawiam

---

kol jom hu hizdamnut chadasza

>W czasie aresztu przygotowałem odpowiedź, jednak wątek Z.Ś. z lekka mnie ostudził (ukłony dla czapnika ) ankieta istotnie jest badziewna jak i ta wcześniejsza polecana przez M.A.
>Są niedrogie (pewnie też i darmowe) szablony ankiet w których kolejne pytania wynikają z wcześniejszych odpowiedzi. Zobacz jak robią to inni www.aqsw.info
>J.S.

Witam, oczywiście do niczego Cię nie zmuszam. Przyjmij tylko, że nie jest to ankieta, tylko kilka pytań w oczekiwaniu na odpowiedź, czyli początek do rozmowy-dialogu. Jeżeli tak na to spojrzysz, może zechcesz ze mną porozmawiać?

Tak uczyniło wielu przed Tobą i jeszcze raz serdecznie Wam za to dziękuję. Nie przejmujcie się głosami krzykaczy - jestem Wam bardzo wdzięczna, że porozmawialiśmy!

Dziękuję także tym, którzy nadal przesyłają swoje odpowiedzi na maila - nie spodziewałam się, że nadal będzie Was tak dużo!

Dziękuję także za wszystkie podziękowania i głosy wsparcia (także niesamowitą liczbę "plusów" ), którego mi udzielacie. Dzięki Wam wierzę, że moja praca nad tym konkretnym projektem ma jeszcze większy sens.

Profesjonalne ankiety to inna bajka, używam ich w przeróżnych projektach (jak muszę), ale dziękuję za adres do kolejnego źródła, może kiedyś się przydać.

Pozdrawiam,

Joanna

>Przyjmij tylko, że nie jest to ankieta, tylko kilka pytań
26 pytań, 20 zamkniętych, 3 niezrozumiałe.
Gdyby nie te niezrozumiałe to byłaby prawie normalna ankieta. Zadanie tych samych pytań kilkudziesięciu osobom to chyba ankieta - prawda?

>Profesjonalne ankiety to inna bajka
Prosząc nas o poświęcenie czasu mogłabyś podejść do sprawy profesjonalnie z profesjonalną ankietą.
>używam ich w przeróżnych projektach (jak muszę)
Jakoś nie wierzę... Analiza i opracowanie wniosków "na piechotę" z kilkudziesięciu odpowiedzi w bardzo dowolnej (jak widać) formie zajmie bardzo dużo czasu.

>Gdyby nie te niezrozumiałe to byłaby prawie normalna ankieta. Zadanie tych samych pytań kilkudziesięciu osobom to chyba ankieta - prawda?

Nie, nieprawda. Nie wiem, czy znasz metodologię prowadzenia warsztatów - jednym z codziennych narzędzi jest tzw. "rundka", w której uczestnicy odpowiadają na te same, zadanie przez trenera pytania. W bardzo różny sposób, zaś rolą trenera jest szybkie zbudowanie na tej podstawie wniosków do dalszej pracy na warsztacie. To tylko jeden z przykładów. Podejście trenera jest inne, niż socjologa, co nie znaczy, że w pewnych momentach ich drogi się spotykają.

>Jakoś nie wierzę... Analiza i opracowanie wniosków "na piechotę" z kilkudziesięciu odpowiedzi w bardzo dowolnej (jak widać) formie zajmie bardzo dużo czasu.

Nie musisz wierzyć. Już wiesz, jak wykorzystam odpowiedzi i ile czasu mi to zajmie? Znów różnica podejść - moim zdaniem.

Nie kontynuuję już tej dyskusji na forum, bo bije ona głównie w tych wszystkich, którzy na moje pytania odpowiedzieli. Chętnych do dalszej dyskusji zapraszam na maila.

Pozdrawiam,

JK

>Nie kontynuuję już tej dyskusji na forum, bo bije ona głównie w tych wszystkich, którzy na moje pytania odpowiedzieli. Chętnych do dalszej dyskusji zapraszam na maila.

Powiedziała co wiedziała i czym prędzej odleciała.

>Nie, nieprawda.

A jednak prawda. Wystarczy zmienić nieco formę (zwłaszcza graficzną) i mamy "klasyczną" ankietę. Czy metodologicznie poprawną? To już inna sprawa.

>Nie wiem, czy znasz metodologię prowadzenia warsztatów - jednym z codziennych narzędzi jest tzw. "rundka", w której uczestnicy odpowiadają na te same, zadanie przez trenera pytania.

Znam "warsztaty", na których jednym z codziennych narzędzi jest tzw. "rundka", w której uczestnicy odpowiadają na te same zadane przez polewającego pytania. Ba, więcej: piją ten sam napój z tego samego naczynia. Czy coś z tego wynika? Czy to już metodologia?

>W bardzo różny sposób, zaś rolą trenera jest szybkie zbudowanie na tej podstawie wniosków do dalszej pracy na warsztacie.

Grunt, to budować szybkie i prawidłowe wnioski w oparciu o tak niezawodny materiał badawczy ("Dziś Ty lecisz po następną flaszkę; bez dyskusji").

>To tylko jeden z przykładów. Podejście trenera jest inne, niż socjologa, co nie znaczy, że w pewnych momentach ich drogi się spotykają.

Gdy staną w tej samej kolejce? Całe szczęście, że nie prezentujesz innych przykładów... pewnie zostałbym trenerem zamiast socjologiem, ale i tak już Ci zazdroszczę roboty.

>Już wiesz, jak wykorzystam odpowiedzi i ile czasu mi to zajmie?

Nie wiem nadal. Niestety.

>Znów różnica podejść - moim zdaniem.

Moim też. Zasadnicza. Moje jest profesjonalne.

>Nie kontynuuję już tej dyskusji na forum, bo bije ona głównie w tych wszystkich, którzy na moje pytania odpowiedzieli.

A ja tylko na forum. Niech wszyscy zobaczą jak dyletanci próbują ogłupiać niezorientowanych. Ta dyskusja nie bije w tych, którzy odpowiedzieli na mniej lub bardziej bezsensowne pytania. Ona bije w brak kompetencji Autorki tych pytań. A to wielka różnica.
A jak mówi przysłowie: dobrymi chęciami jest piekło wybrukowane. Dlatego nie wnikam w intencje tej - mimo wszystko - ankiety; przestrzegam jedynie przed piekłem.

---

fides ex necessitate esse non debet

>Znam "warsztaty", na których jednym z codziennych narzędzi jest tzw. "rundka", w której uczestnicy odpowiadają na te same zadane przez polewającego pytania. Ba, więcej: piją ten sam napój z tego samego naczynia.

Ja nie znam. Współczuję doświadczeń.

>Grunt, to budować szybkie i prawidłowe wnioski w oparciu o tak niezawodny materiał badawczy ("Dziś Ty lecisz po następną flaszkę; bez dyskusji").

A już myślałam, że rozmawiamy poważnie.

Całe szczęście, że nie prezentujesz innych przykładów... pewnie zostałbym trenerem zamiast socjologiem, ale i tak już Ci zazdroszczę roboty.

Zamiast mi zazdrościć zgłoś się do profesjonalnej szkoły trenerów, najlepiej z listy Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. Skończ ją i działaj. Możesz też wybrać studia podyplomowe, np. na UW. Może potwierdzisz swoją opinię, że to robota łatwa, przyjmna i doskonała dla dyletantów.

>Moje jest profesjonalne.

Postaram się uwierzyć Ci na słowo. To też różnica między nami.

>Ta dyskusja nie bije w tych, którzy odpowiedzieli na mniej lub bardziej bezsensowne pytania. Ona bije w brak kompetencji Autorki tych pytań. A to wielka różnica.

To prawda, różnica celów. Czy przeprowadziłeś już stosowne badania, z których wynika, że Twoje wypowiedzi biją tylko we mnie?


>A jak mówi przysłowie: dobrymi chęciami jest piekło wybrukowane. Dlatego nie wnikam w intencje tej - mimo wszystko - ankiety; przestrzegam jedynie przed piekłem.

W intencje wnikasz i zakładasz złe - inaczej pokusiłbyś się o poważną rozmowę ze mną. Przysłów jest wiele, te o piekle jakoś specjalnie mnie nie przekonują. Wiem jednak, że najskuteczniej "piekło" tworzymy sami - zaczyna się w naszych głowach. I przed tym przestrzegam.

>

---

fides ex necessitate esse non debet

>Ja nie znam. Współczuję doświadczeń.

Nie ma czego. Powinnaś raczej zazdrościć. Profesjonalista z zakresu nauk społecznych powinien znać różne środowiska, a tym samym mieć różnorodne doświadczenia - im więcej tym lepiej. W tej sytuacji, to raczej ja powinienem współczuć Tobie.

>A już myślałam, że rozmawiamy poważnie.

To dobrze myślałaś. Tyle, że rozmowę dopiero zaczynamy (to mój zaledwie drugi post w tym wątku i w całym dorobku kontaktów z Tobą - wtrętu w rozmowę z J.Szulc nie liczę).

>[...] zgłoś się do profesjonalnej szkoły trenerów, [...]. Może potwierdzisz swoją opinię, że to robota łatwa, przyjmna i doskonała dla dyletantów.

Może i skorzystam w przyszłości z Twojej rady. Chwilowo socjologia w zupełności mi wystarcza. A już na pewno wystarcza do oceny Twojej znajomości metodologii stosowanej w naukach społecznych.
I aby była pełna jasność: ja nie kwestionuję kompetencji w tym względzie całego środowiska trenerskiego (sam znam osobiście kilkoro trenerów i nie mam zastrzeżeń do ich kompetencji); ja kwestionuję jedynie Twój profesjonalizm na podstawie li tylko tego co widzę i czytam (wszak się nie znamy osobiście), a to jest żałosne (oględnie mówiąc).

>Postaram się uwierzyć Ci na słowo. To też różnica między nami.

Oczywiście. Ja nie staram się uwierzyć, ja nawet nie wierzę, ja wiem.

>To prawda, różnica celów. Czy przeprowadziłeś już stosowne badania, z których wynika, że Twoje wypowiedzi biją tylko we mnie?

Właśnie jestem w ich trakcie. Badam zalecaną przez Ciebie "metodą trenerską" - "rundka" pytań, "rundka" odpowiedzi. A cele? No cóż, są w różnych miejscach - najczęściej przepełnione...

>W intencje wnikasz i zakładasz złe - inaczej pokusiłbyś się o poważną rozmowę ze mną.

Nie wnikam. Zakładam, że mamy wspólne - pomóc nie-katolikom.
"I nie wódź mnie na pokuszenie, ale mnie zbaw ode złego. Amen." Od wszystkiego złego, które wyczytuję w Twoich postach. Później możemy rozmawiać poważnie (choć ja już to robię, oczekuję jedynie wzajemności).

Na początek kilka pytań.

1. Jaką metodą wybrałaś próbę badawczą?
2. Jakie jest pytanie badawcze przyświecające zaprezentowanej na forum "ankiecie"?
3. Jaką metodą chcesz opracować wyniki?
4. Czy do prowadzenia warsztatów potrzebne są rzetelne badania czy wystarczy "wiedza gorąca" z pseudo-ankiet?
5. Czy metodologia badań w psychologii, psychologii społecznej, socjologii, pedagogice jest jednakowa (z drobnymi odstępstwami wynikającymi ze specyfiki przedmiotu badań) dla wszystkich tych dyscyplin czy też różna dla każdej z nich?
6. Skąd wzięłaś pytania postawione w "ankiecie"? Jakie jest ich logiczne uzasadnienie? Jeśli była to metoda, to czyja lub jaka?
7. Jaką metodą chcesz opracować wnioski z uzyskanych odpowiedzi?
8. Co zamierzasz zrobić z problemem "błędu statystycznego" w uzyskanych odpowiedziach przy ich tak małej ilości? (Przez grzeczność jedynie nie pytam jaką wartość tego błędu założyłaś w badaniu!)

Jeszcze kilka pytań czy już wystarczy? Chcesz nadal rozmawiać poważnie? To sama też bądź poważna! Rozumiem, że liczyłaś na ignorancję uczestników forum. To był Twój błąd (profesjonaliście nie powinien się zdarzyć!).

>Wiem jednak, że najskuteczniej "piekło" tworzymy sami - zaczyna się w naszych głowach.

Nie. "Piekło to inni". I ja się zgadzam z autorem tego zdania (J.P.Sartre - "Przy dzrzwiach zamkniętych").

---

fides ex necessitate esse non debet

Poważnie, moje pytania tutaj traktuję jako wywiad bezpośredni (inaczej "rozmowa"), nie zaś ankietę. Różne są ich cele i sposoby opracowania wyników. Szczegóły poniżej (opracowanie mojego autorstwa, bibliografia poniżej):

Metodologia badania potrzeb szkoleniowych

Badanie potrzeb szkoleniowych i ewaluacja efektywności szkoleń to przede wszystkim badanie stopnia opanowania danej kompetencji przez uczestnika szkolenia w zakresie jego oczekiwań, wiedzy, zachowań oraz celów i potrzeb organizacji. Badania eksploracyjne mają na celu wstępne identyfikowanie wszystkich możliwych zjawisk, problemów lub wartości, które mogą stać się przedmiotem szkolenia. Natomiast celem badań eksplanacyjnych jest znalezienie źródeł danego problemu lub zagadnienia oraz sprawdzenie, w jakim stopniu możliwe jest rozwiązanie lub modyfikowanie go za pomocą szkoleń.

Dobór narzędzi badawczych powinien umożliwiać rozpoznanie problemów, ale także sprawdzenie powszechności ich występowania na poziomie:

* człowieka uczestniczącego (także potencjalnie) w szkoleniu;
* grupy uczestniczącej (także potencjalnie) w szkoleniu;
* organizacji;
* otoczenia organizacji.

Najczęściej stosowanymi narzędziami badawczymi w procesie rozpoznawania oraz analizy potrzeb szkoleniowych są m.in.: wywiad bezpośredni (badanie opinii) , wywiad zogniskowany, badanie ankietowe, techniki socjometryczne (socjogram, obserwacja uczestnicząca), opis stanowiska, testy, analiza wtórnych źródeł informacji (prasa branżowa, materiały promocyjne, foldery, raporty, wyniki analiz z wcześniejszych audytów), obserwacja lub symulacja, studium przypadku, arkusz diagnostyczny. W procesie weryfikacji potrzeb szkoleniowych należy dokonywać pomiarów, wykorzystując różne narzędzia oraz metody badawcze jednocześnie, w celu uzyskania jak najbardziej trafnej diagnozy sytuacji. (I taki też jest mój cel - przypis J.K. na potrzeby forum Racjonalista.pl)

Na przykład wywiad bezpośredni służy przebadaniu tylko opinii, a nie faktów (ustrukturyzowana rozmowa z osobami ze środowiska firmy i klientami), a wywiad zogniskowany stosowany jest do sprawdzenia informacji z badań eksploracyjnych (scenariusz z pytaniami, stworzony na podstawie oczekiwań zleceniodawcy). Badania ankietowe natomiast mają zastosowanie eksploracyjne oraz ilościowe, jednakże kwestionariusz ankiety jest uproszczonym narzędziem diagnostycznym i pozwala głównie stwierdzić indywidualne opinie, w mniejszym stopniu fakty. Dlatego dobór narzędzi i procedury jest tak istotny, aby osiągnąć adekwatne do rzeczywistości wyniki i właściwie przełożyć je na oczekiwania organizacji oraz proces uczenia się dorosłych.

Badanie potrzeb szkoleniowych a efektywność kursu

Efektywność edukacyjna jest pojęciem definiowanym niejednoznacznie oraz rozpatrywanym w różnych kontekstach. We współczesnej edukacji traktowana jest ona jako jeden z priorytetów zarówno teorii, jak i praktyki pedagogicznej.

Termin ten nie ma jednej definicji ze względu na różnorodność sposobów badania oraz brak uniwersalnych kryteriów oceny efektywności. Kryteriami oceny efektywności są m.in.: jakość wykonania pewnych zadań czy działań, ich skuteczność, niezawodność, sprawność, ekonomiczność.

Model badania efektywności szkolenia, oparty na koncepcji Donalda L. Kirkpatricka, uznawany za jedno ze skuteczniejszych narzędzi przygotowania i oceny szkolenia. Obejmuje on sześć poziomów ewaluacji szkolenia:

* Wiedza - proces uczenia się - zmiana w postawach, poziomie wiedzy oraz umiejętnościach uczestników szkolenia, informacje o przyroście wiedzy podczas nauki (zgodnie z celami szkolenia); aby zdiagnozować obszar tego modelu stosowane są m.in. kwestionariusze wiedzy przed i po szkoleniu;
* Zachowania - praktyczne zastosowanie zdobytej wiedzy oraz umiejętności, do badania tego obszaru stosowane są m.in. kwestionariusze zachowań, przed i po kursie zawierające ocenę stopnia wykształcenia umiejętności praktycznych oraz stopień, w jakim zachowania te uległy zmianie;
* Potrzeby - analiza potrzeb szkoleniowych przed i po szkoleniu wpływająca na podjęcie decyzji o typie szkolenia lub o zasadności jego kontynuacji;
* Cele - proces oceny realizacji celów szkolenia. Zastosowane na tym poziomie procedury mają za zadanie udowodnić, iż szkolenia przyczyniają się do osiąganięcia przez organizację celów, będących uzasadnieniem ich prowadzenia;
* Reakcje uczestników - pomiar reakcji uczestników szkolenia, poziomu ich zadowolenia, satysfakcji z odbytego szkolenia. Narzędziem stosowanym do weryfikowania elementów tego poziomu są m.in. ankiety satysfakcji uczestników szkolenia;
* Efekty - pozyskanie informacji, w jaki sposób można udoskonalić programy, metody, formy i techniki szkoleniowe w przyszłości poprzez gromadzenie informacji umożliwiających ocenę efektywności szkolenia, przedstawienie wskaźników dotyczących praktycznych rezultatów wykorzystania treści edukacyjnych w działalności organizacji.

Analiza efektywności szkolenia dokonywana jest na różnych poziomach. Ze względu na złożoność poziomów ocena danych obszarów wymaga zróżnicowania nakładu czasu oraz wyboru technik badawczych, w celu zgromadzenia wartościowych źródeł informacji.

Metoda badania efektywności szkolenia na kilku poziomach cieszy się coraz większą popularnością wśród polskich firm szkoleniowych.

Ogólnym celem analizy potrzeb szkoleniowych jest dostarczenie informacji pozwalających na skonstruowanie skutecznego oraz efektywnego programu szkolenia, zawierającego treści, metody, formy szkoleniowe dopasowane do potrzeb edukacyjnych i doświadczeń uczestników szkolenia. Zapotrzebowanie na ten rodzaj informacji wpływa na proces wyboru typu szkolenia, wzorców i form oraz przygotowywania treści, programu, metod i technik prowadzenia szkolenia.

cdn

Przeprowadzenie analizy pozwala na takie ustalenie treści szkoleń, by były one zgodne z potrzebami organizacji oraz oczekiwaniami odbiorców szkoleń co do zawartości kursu. Wpływa ona na kształtowanie właściwego poziomu efektywności wdrażanego szkolenia. Przeprowadzenie powierzchownej analizy potrzeb szkoleniowych może spowodować, iż organizacja poniesie znaczne straty. Przypadkowy dobór grupy, treści, metod i nauczających może wpłynąć tak na proces szkoleniowy, że okaże się on nieskuteczny, np. w doskonaleniu kadry. Aby proces dydaktyczny był skuteczny i efektywny niezbędne jest zaangażowanie wszystkich uczestników szkolenia. Dlatego wcześniej należy zdiagnozować jego cele i potrzeby edukacyjne, by osiągnąć oczekiwane rezultaty przez uczących się i organizację.

W wielu raportach nadal jako jedną z barier rozwojowych rynku szkoleniowego określa się brak procedur badania efektywności szkoleń. Stąd tak duże zapotrzebowanie na informację, niezbędną do wykształcenia właściwych wzorców niezbędnych badania potrzeb szkoleniowych oraz ewaluacji.

Podsumowanie

Proces zdobywania wiedzy przez ludzi dorosłych charakteryzuje instrumentalność uczenia się, nastawienie na osiągnięcie konkretnych efektów edukacyjnych. Dlatego tak ważnym elementem kształcenia dorosłych jest badanie jego efektywności edukacyjnej. W nauczaniu tym potrzebne jest cykliczne prowadzenie ewaluacji przebiegu i efektów szkolenia na każdym jego etapie. Rozpoznanie i analiza potrzeb szkoleniowych oraz skuteczne procedury badania efektywności szkoleń umożliwiają uczestnikom uczenie się w sposób świadomy, natomiast firmie szkoleniowej - udoskonalenie procesu wzbogacenia oferty oraz prowadzenia szkoleń, a pracodawcy - sprawdzenie rezultatów szkoleń oraz dokonanie oceny ich opłacalności.

Bibliografia

* T. Pilch, Encyklopedia pedagogiczna XXI wieku, Żak, Warszawa 2004.
* S. Kudła, Zrozumienie uwarunkowań i potrzeb szkoleniowych organizacji, Centrum Szkoleniowe Agencji Promocji, Prezentacja dla uczestników forum MSBiF, Warszawa 1999.

Netografia:

* Z. Brzeziński, Badanie efektywności szkoleń - nowe podejście,
www.marketing.info.pl/artykuly/5189.htm 07.01.2005.

Mamy wspólny cel, jak sam zauważyłeś, pomoc nie-katolikom. Traktuję dyskusję z Tobą z należnym dla interlokutora szacunkiem (Ty niekoniecznie - patrz wątek "Razem czy zrzeszeni"). Jeżeli poszerzysz swój cel wypowiedzi na forum o coś więc niż atak na mnie (nie znasz mnie, jak sam przyznajesz, a "już wiesz" - to powierzchowne jak na socjologa podejście) kontynuujmy rozmowę dla dobra sprawy. Jeżeli nie, z mojej strony to już koniec.

Rozmowa/dyskusja z otwartą głową i szacunkiem, który należy się każdej nieznajomej osobie na dzień dobry, to dobry początek wspólnych działań, którego nieodłącznym elementem są spory.

Niniejszą rozmowę (wątek, inaczej "wywiad bezpośredni") rozpoczęłam według zasad i metod Zarządzania Różnorodnością, nie ma tam założenia, że rozmówcy "mają być głupi i nieświadomi" - wszyscy są mądrzy o swoje doświadczenia i poglądy na sprawę. Ponieważ lubisz cytaty: "(...) Wysłuchaj innych, nawet tępych i nieświadomych, oni też mają swoją opowieść (...)" - Desiderata. Ciekawe jak Ty rozumiesz ten cytat - ja tak, że każda opowieść niesie mądrość człowieka, który żyje.

Z wyrazami szacunku,

Joanna Konieczna, trener Stowarzyszenia Trenerów Organizacji Pozarządowych, aboslwent Szkoły Trenerów Biznesu TROP - Doroty i Jacka Jakubowskich (uzyskany dyplom Polskiego Towarzystwa Psychologicznego), autorka projektów, programów i realizatorka warsztatów oraz badania potrzeb i eweluacji wyników (referencje), m.in. dla STOP, Deutsche Bank PBC, Uniwersytetu Warszawskiego (Biuro karier Studenckich), Collegium Civitas, oraz wielu innych firm, stowarzyszeń i fundacji.

Dobrze. Zaczynamy rozmawiać poważnie.

To
Cytat:
robi wrażenie. Na mnie też.

Nie byłaś łaskawa odpowiedzieć na kilka z zadanych przez mnie pytań (wrócę do tego).

Cytat:

Mogę się jedynie domyślać, iż jest to coś innego od metodologii badań społecznych. I pewnie tak jest. Dlaczego? o tym później, bo musielibyśmy wrócić do intencji.

Dlatego też nie będę odnosił się do popisów Twojej erudycji. Pozwolę sobie jedynie na interpretację proponowanych przez Ciebie sformułowań.

Cytat:

(podkreślenie moje - MAM)

Czy to jest "recepta" na "naukowość" badań? Czy oczekiwania zleceniodawcy dają gwarancję obiektywizmu wniosków?

Cytat:

To ciekawe i niezwykle oryginalne stwierdzenie. Za moich czasów (a chyba nic się nie zmieniło) to ankieta służyła właśnie głownie do badań ilościowych. Badania jakościowe (indywidualne opinie) opierają się głównie na wywiadach (a jeśli już na ankietach, to w pytaniach otwartych, które jeszcze należy umieć zinterpretować).

Cytat:

Adekwatne do rzeczywistości? czy spełniające oczekiwania zleceniodawców?
Uczenia się dorosłych? czy prania mózgów dorosłym (w zależności od zlecenia)?

Cytat:

Co w tym zdaniu znaczy słowo "pewnych"? Bo dla mnie nie znaczy nic.

Cytat:

Pod jednym wszakże warunkiem: ewaluator nie ocenia własnych projektów.

Cytat:

To popatrzmy jak to wygląda w Twoim wykonaniu.

Cytat:

To mi bardziej przypomina tresurę psa i to na zlecenie właściela chcącego uzyskać określone cechy tego zwierzęcia. "Pranie mózgów"?

Cytat:

Czyje potzreby? Szkolących, szkolonych czy zleceniodawcy?
Załóżmy przez chwilę, że jestem zleceniodawcą. Jakie ja mam gwarancje, że - w świetle Twojej wypowiedzi - nie poprowadziłaś zleconego Ci szkolenia w taki sposób aby uzyskać kolejne zlecenie na tzw. kontynuację? Przecież to jest biznes, a tam litości nie ma.

Cytat:

(Wytłuszczenie moje - MAM)
Odpowiadasz sama na moje wcześniejsze pytanie. Gwarancji nie mam żadnych.

Cytat:

Pozyskanie takich informacji może służyć zarówno firmie zlecającej usługę (jak jeszcze lepiej wyprać mózgi) jak i firmie usługę tę wykonującej (jak jeszcze więcej zarobić na tym samym zleceniu).

Oczywiście, że zdaję sobie sprawę z trywializacji problemu, ale takie stanowiska też są możliwe i należy się z nimi liczyć (to też profesjonalizm).

Cytat:

Co to znaczy? (Ja wiem, ale niech dowiedzą się te i inni, zainteresowani tematem)

Cytat:

I jesteśmy w domu.
Zatem to MY jako organizacja powinniśmy wcześniej przeprowadzić badania w zakresie określenia naszych potrzeb szkoleniowych, a po weryfikacji wyników tych badań zwrócić się do jakiejś firmy szkoleniowej z konkretną propozycją współpracy.
Tu mamy sytuację dokładnie odwrotną.
Dlatego też gratuluję wiedzy z zakresu marketingu.

Cytat:

Być może, że wbrew pozorom, ale ja też.

Nie wykazałem wprawdzie braku odpowiedzi na konkretne z zadanych pytań (to z braku miejsca) - myślę jednak, że doskonale wiesz o które mi chodzi, a uważny czytelnik też się domyśli; nie powiedziałem też wprost o intencjach, ale moje stanowisko jest tu chyba AŻ NAZBYT JASNE.

Dlatego też pozdrawiam bardzo serdecznie również.

---

fides ex necessitate esse non debet

Tak, metodologia badań potrzeb szkoleniowych różni się nieco od metodologii badań społecznych, jest jej częścią, ale samodzielną (tu zaznaczałam spotkanie dróg trenea i socjologa). Stąd różnice w ocenie moich działań.

Co do "ankiety" - ocena jej skuteczności w moim opracowaniu dotyczy jedynie metodologii badania potrzeb szkoleniowych, dlatego rzadko i niechętnie ją stosuję (jak i moi mentorzy). Rzecz jasna, nie jest to krytyka ankiety jako narzędzia w metodologii badań społecznych - zapewne nic się tu "od Twoich czasów nie zmieniło", ale nie mnie to oceniać, bo się tymi badaniami nie zajmuję i nie mam do tego stosownych kwalifikacji.

Dziękuję, żę poświęciłeś tyle uwagi mojemu opracowaniu (przygotowanemu zresztą i przedstawionemu w projekcie "Wiedza i doświadczenie" STOP, w którym także przeprowadziłam badanie potrzeb). Zgadzam się z Tobą, że metodologia badania potrzeb szkoleniowych wraz z metodą ewaluacji może służyć "niecnym" celom, typu "pranie mózgu", tudzież "robienie dobrze klientowi", aby przedłużyć kontrakt. I niejednokrotnie tak się właśnie dzieje, nad czym ubolewam.

Moja etyka trenerska jest pod stałym nadzorem superwizora z ramienia PTP (Basia Chruślicka, nota bene, socjolog z wykształcenia), nie współpracuję z firmami szkoleniowymi, a jedynie na swoje nazwisko, co oznacza, że biorę pełną odpowiedzialność za całość prowadzonych działań.

Nieczęsto trenerzy korzystają z opieki superwizora, firmy szkoleniowe jeszcze rzadziej. Stąd zapewne różne zdarzenia okołoszkoleniowe, które zaprzeczają uczciwej pracy i robią nam, trenerom, złą opinię.

Zgadzam się z Tobą, powinno być tak, że najpierw organizacja bada potrzeby, potem woła firmę szkoleniową/trenera/zespół trenerów, aby pomógł na nie odpowiedzieć. Ubolewam nad tym, że tym razem było inaczej. Moja wiedza z marketingu jest śladowa, przyszłam do PSR z pomysłem na warsztat (i go zrealizowałam, wraz z programem, materiałami szkoleniowymi - zadowolenie uczestników było wysokie), nie mój był pomysł na projekt dla UE. Nadal nie wiem, czy coś z tego wyjdzie. Jeżeli nie, mój "marketing" pójdzie się huśtać. Mam tego pełną świadomość.

Odpowiem na Twoje pytania, o ile zadasz je adekwatnie do formy wywiadu bezpośredniego, nie do ankiety (bo takie przyjąłeś założenie zadając je, prawda?).

Będzie mi miło, jeżeli i Ty się przedstawisz bliżej.

Pozdrawiam i do jutra,

Joanna Konieczna

>Tak, metodologia badań potrzeb szkoleniowych różni się nieco od metodologii badań społecznych, jest jej częścią, ale samodzielną (tu zaznaczałam spotkanie dróg trenera i socjologa).

(wytłuszczenie moje - MAM)
Rozumiem, że nieco. Bo tak musi być ze względu na specyfikę przedmiotu badań. To oczywiste.
Ale Ty w swojej prezentacji opierasz się wyłącznie na owych różnicach. Mało tego - otwarcie przyznajesz, że to co wspólne zupełnie Ciebie, ani większości (?) innych trenerów nie interesuje. Tymczasem to owo "wspólne" jest podstawą badań społecznych i wszelkiej działalności na tym polu; nie różnice.

>Stąd różnice w ocenie moich działań.

Nie. Nie stąd. Ocena negatywna Twoich działań (nie tylko moja) wynika z Twojego lekceważącego stosunku do pryncypiów rzetelności naukowej czyli do owej "części wspólnej" metodologii.

>Co do "ankiety" - ocena jej skuteczności w moim opracowaniu dotyczy jedynie metodologii badania potrzeb szkoleniowych, dlatego rzadko i niechętnie ją stosuję (jak i moi mentorzy).

I w tym się rzecz ma cała. To istota moich zarzutów. Myślę, że Małgosi Leśniak także, chociaż z nią nie rozmawiałem na ten temat.

>Moja etyka trenerska jest pod stałym nadzorem superwizora z ramienia PTP (Basia Chruślicka, nota bene, socjolog z wykształcenia), nie współpracuję z firmami szkoleniowymi, a jedynie na swoje nazwisko, co oznacza, że biorę pełną odpowiedzialność za całość prowadzonych działań.

Mówiąc o etyce (intencjach) miałem na myśli jedynie wątpliwości wynikające z takiej a nie innej prezentacji. Jeśli to dało Ci coś do myślenia, to bardzo się cieszę, że mam w tym jakiś swój skromny wkład. Bo nadal jesteśmy przy profesjonalizmie, a nie przy intencjach.

>Nieczęsto trenerzy korzystają z opieki superwizora, firmy szkoleniowe jeszcze rzadziej. Stąd zapewne różne zdarzenia okołoszkoleniowe, które zaprzeczają uczciwej pracy i robią nam, trenerom, złą opinię.

Należy tylko ubolewać nad tym faktem. A szkoda. Bo teraz, gdy się coraz lepiej poznajemy, zaczynam zmieniać swoją opinię o Tobie; na lepszą.

>Nadal nie wiem, czy coś z tego wyjdzie. Jeżeli nie, mój "marketing" pójdzie się huśtać. Mam tego pełną świadomość.

Jeśli się przyłożysz, to kto wie... Może nawet popracujemy nad tym razem pod kierunkim Małgosi? Kto wie.

>Odpowiem na Twoje pytania, o ile zadasz je adekwatnie do formy wywiadu bezpośredniego, nie do ankiety (bo takie przyjąłeś założenie zadając je, prawda?).

Nie przyjmowałem żadnych założeń. Pytania zadałem odnośnie formy zaprezentowanej przez Ciebie, a była to ewidentnie ankieta (cokolwiek o tym myślimy).
O ile wiem, wywiadu bezpośredniego nie robi się na piśmie (w pewnym sensie), a już na pewno nie zadając cykl pytań na forum dyskusyjnym.
A dalsze pytania pozwolę sobie zadać też jutro.

>Będzie mi miło, jeżeli i Ty się przedstawisz bliżej.

Michał Aleksy Mentrak, socjolog po Instytucie Stosowanych Nauk Społecznych na Wydziale Stosowanych Nauk Społecznych i Resocjalizacji Uniwersytetu Warszawskiego, lat 54 (już za kilka dni), żonaty, dwoje dzieci (w tym jedno również po ISNS, specjalistka od ewaluacji). Więcej szczegółów (o ile Cię interesują) na kanale prywatnym w miarę zapytań.

>Pozdrawiam i do jutra

Z pełną wzajemnością do tegoż terminu.

PS. Nie wiem czy wiesz, że na forum PSR wystąpiłem przeciwko Twojemu projektowi. Póki co podtrzymuję swoje stanowisko przynajmniej do momentu wyjaśnienia wszystkich kwestii formalnych i merytorycznych, a to - mam nadzieję - nastąpi niebawem (może nawet jutro).

---

fides ex necessitate esse non debet

>1. Czy fakt, że nie jesteś katolikiem ma wływ na funkcjonowanie Twojej rodziny? Czy masz trudności
>w funckjonowaniu w rodzinie? Jak jesteś traktowany/a w sytuacjach świątecznych i codziennych? Czy
>masz wpływ na wychowanie swoich dzieci w duchu, który Ci odpowiada? Czy Twój brak wiary katolickiej
>powoduje konflkty w rodzinie? Czy brałeś/aś ślub kościelny - jeżeli tak, dlaczego?

Ostatnio coraz gorzej rozmawia mi się w rodzinnym gronie. Bardzo ciężko jest prowadzić dyskusję, w której inni członkowie mojej rodziny w ogóle nie zwracają uwagi na używane przeze mnie argumenty. Niezrozumienie powoli zaczyna przeradzać się w specyficzną formę agresji (w szczególności werbalnej) skierowanej w moim kierunku, np. jestem obrzucany takimi wyrażeniami jak: "Jesteś taki sam ja ci Talibowie, tylko, że z drugiej strony, tylko dać ci granat!" albo "Żyjesz jak zwierzę", albo " W nic nie wierzysz i nikogo nie kochasz" albo "W czym ci przeszkadza religia?" albo "Nie chcę cię słuchać i tak mnie nie przekonasz".
W święta jestem obrzucany epitetami w stylu "Żyd" (z całym szacunkiem z mojej strony do obywateli Izraela, ja nie używam określeń innych nacji i narodów żeby wypowiadać się o kimś negatywnie). Poza tym w święta część osób z rodziny odnosi się do mnie z pogardą albo wręcz nienawiścią. Ostatnio w drugie święto wielkanocne po prostu wsiadłem w samochód i pojechałem sobie nad jezioro, żeby się nie stresować (niestety musiałem wyłączyć komórkę, bo i tam mnie dopadli
Nie mam własnego dziecka, ale mieszkam między innymi z siostrą, która ma dwójkę i czasami pojawiają się konflikty wynikające z tego w jaki sposób rozmawiam z dziećmi (czasami rozmawiam na przykład o teorii ewolucji, skoro dziecko chce wiedzieć, skąd się wzięły zwierzątka).

>2. Jak funkcjonujesz na gruncie towarzyskim? Czy Twoi znajomi znajomi, przyjaciele znają Twój
>światopogląd? A może dobieracie się na zasadzie podobieństw? Czy wśród Twoich przyjaciół są głęboko
>wierzący katolicy i potraficie wzajemnie uszanować swoje poglądy?

Niestety na gruncie towarzyskim często jestem odosobniony. Bardzo mało osób mnie rozumie i z niewieloma da się uczciwie porozmawiać. Wszyscy moi przyjaciele i znajomi a także najbliższa rodzina wiedzą, że jestem ateistą (ale nie zawsze chcą przyjąć to do wiadomości). Pomiędzy osobami głęboko wierzącymi a mną po pewnym czasie zawsze pojawia się konflikt na gruncie przekonań. Oni nie chcą zaakceptować rozumu, ja ślepej wiary.

>3. Czy w pracy ludzie znają Twój światopogląd? Czy kiedykolwiek ktoś Cię o to pytał? Czy masz
>wrażenie, że przyznając się do swojego niekatolicyzmu mógłbyś coś stracić: finansowo, zawodowo?

Nigdy niczego nie ukrywałem nawet w pracy. Widzę natomiast, że większość osób teraz już nie chce dyskutować ze mną na tematy religijne. Moim zdaniem jest tak dlatego, że się boją, gdyż z reguły poza dogmatami nie mają żadnych argumentów na moje, a nie chcą stracić swojej wiary (bo to grzech
Uważam, że z powodu mojego ateizmu dużo tracę na stosunkach z płcią przeciwną (kobiety pragną faceta, który zapewni im całą katolicką otoczkę - białą suknię przed ołtarzem, chrzty i komunie). Nie będę jednak poświęcał swoich przekonań i tego co uważam za wartość dla tradycji i nie zamierzam być hipokrytą.

>4. Czy Twoje dzieci są ochrzczone i chodzą na religię? Jeżeli nie, czy w ich otoczeniu są z tego
>powodu problemy?

Nie mam własnych dzieci.

>5. Inne - jak oceniasz swoje możliwości, swojej rodziny i znajomych w Polsce? Czy uważasz Polskę za
>kraj niezależny światopoglądowo czy katolicki?

Niestety uważam Polskę za kraj ultrakatolicki, na pograniczu katolickiego fundamentalizmu (jeszcze jeden ksiądz R. i kto wie

>6. Czy potrzebujesz:
>- zmian,
>- narzędzi (także psychologicznych),
>- wiedzy,
>- działań,
>- lub czekogolwiek innego, co pozwoli Ci lepiej funkcjonować w otoczeniu?

Potrzebuję wiedzy, którą zdobywam własnymi siłami.
Tak naprawdę brakuje mi osób, z którymi mógłbym normalnie podyskutować i które miałyby otwarty umysł, dlatego między innymi wypowiadam się na forach "Racjonalisty"

Pozdrawiam

>1. Czy fakt, że nie jesteś katolikiem ma wływ na funkcjonowanie Twojej rodziny?

Nie, mój meżczyzna też ateista. Rodzina (czyli nasi rodzice) nazywa się "katolikami", ale w sumie nie wiedza co to znaczy. Ojciec deklarował się jako agnostyk.
Dalsza rodzina - nie wiem jak zareagują, na przelotnych spotkaniach jakoś kwestie wiary nie wychodzą w rozmowie, więc nie wiem jak zaregują.

>Czy masz trudności w funckjonowaniu w rodzinie?

Nie

>Jak jesteś traktowany/a w sytuacjach świątecznych i codziennych?

Normalnie. Święta katolickie, wolne od pracy, trakuję jako pretekst do tradycyjnego spotkania rodzinnego. Forma tego spotkania jest ludyczna a nie religijna. W wielkanoc zarówno topimy marzanne, jak i dzielimy sie "jajeczkiem". Nie robię z tego żadnego problemu, a i formy zyczeń przy moim światopoglądzie w rodzinie się zlaicyzowały.
W wigilię nawet śpiewam kolędy bo lubie spiewać, a nie znam za bardzo nastrojowych piosenek, pasujących do takiej chwili. Ale ubieram również choinkę o pogańskich korzeniach.

>Czy >masz wpływ na wychowanie swoich dzieci w duchu, który Ci odpowiada?

Nie mam dzieci, ale nie wyobrażam sobie, by ktoś się wtrącał.

>Czy Twój brak wiary katolickiej powoduje konflkty w rodzinie?

Nie, rodzina unika tematu z braku rzeczowych argumentów. Osobiscie mam wrażenie, że częsć to agnostycy, a część protestanci. Oj, te lenistwo narodu....

Ponieważ nie wpuszczam księdza po koledzie, pracuję w niedziele - zakładam, ze o moim "niekatolicyźmie" wie nawet cała klatka schodowa bloku w którym mieszkam.
Nigdy nie słyszałam złego słowa na swój temat z tego powodu.

>Czy brałeś/aś ślub kościelny - jeżeli tak, dlaczego?

Nie, i nie zamierzam

>2. Jak funkcjonujesz na gruncie towarzyskim? Czy Twoi znajomi znajomi, przyjaciele znają Twój
>światopogląd?

Znają. Nie robią problemów, chociaż wielu nie ma odwagi określić swojego światopoglądu tak wyraźnie jak ja. Część podziwia niezależnośc.

>A może dobieracie się na zasadzie podobieństw?

Nie, ale fanatyków religijnych nie mam wśród znajomych. Krew by mnie zalała.

>Czy wśród Twoich przyjaciół są głęboko wierzący katolicy i potraficie wzajemnie uszanować swoje poglądy?

Znam osobiście tylko jedną wierzącą, praktykującą i stosującą katechizm katoliczkę. Nasze stosunki są poprawne a i dyskusje na temat wiary są z jej strony ucinane na zasadzie "bo tak jest i już!". Ona była przerażona faktem, że nie zamierzam ochrzcic swojego dziecka, bo jej zdaniem byłaby to dla niego "krzywda".
Ale nie moge jej nazwać "przyjaciółką"
Natomiast przyjaciel był prawosławny z zacięciem ku pewnej uniewersalizacji idei boga - kiwał głową w dyskusji a potem stwierdzał swoje

>3. Czy w pracy ludzie znają Twój światopogląd?

Tak

>Czy kiedykolwiek ktoś Cię o to pytał?

Raczej nie, sama się chwalę
Sprawa niejako wyszła przy organizowaniu "wigilii" w miejscu pracy.

>Czy masz >wrażenie, że przyznając się do swojego niekatolicyzmu mógłbyś coś stracić: finansowo, zawodowo?

Nie

>4. Czy Twoje dzieci są ochrzczone i chodzą na religię?

Nie beda ochrzczone i nie bedą chodzić na religię - chyba, że będą chciały (postaram się by jednak nie chciały)

>5. Inne - jak oceniasz swoje możliwości, swojej rodziny i znajomych w Polsce? Czy uważasz Polskę za
>kraj niezależny światopoglądowo czy katolicki?

Katolicki w przypadku bardzo wielu przepisów prawnych i działań Sejmu.
A nie rozumiem tego o mozliwościach. Pracuję, skończyłam studia, zarabiam, mam mieszkanie - o jakich możliwościach mowa? Na pewno nie moge zostać księdzem - ale czy to ograniczanie moich możliwości?

Co do tego pytania o działaniach itd.

Szkoda, że mnie nikt nie przesladuje bezpośrednio bo nie mam kogo pozywać
Nawet dziecka nie mam coby mogło doświadczyć mobbingu w szkole.
Ale całym sercem popieram pomoc prawną (adwokat, pisma procesowe, koszta sądowe) dla osób, które jakis przesladowań z racji swojego światopoglądu/przekonań/orientacji seksualnej doświadczyły.

Cały czas mnie męczy - jak osoba prywatna może zorganizować pogadanke edukacjna o wychowaniu seksualnym dla dzieci z gimnazjum? Czy wolno, jak zdobyć salę, jak rozpowszechnic informację wśród zainteresowanych nie mając środków finansowych.

Mój męzczyna nazywa mnie faszystką światopoglądowa

>A nie rozumiem tego o mozliwościach. Pracuję, skończyłam studia, zarabiam, mam mieszkanie - o jakich możliwościach mowa? Na pewno nie moge zostać księdzem - ale czy to ograniczanie moich możliwości?

Jak wnioskuję z Twojej wypowiedzi, jesteś osobą, która mimo swojego światopoglądu nie ma żadnego problemu z rozwijaniem swoich możliwości, osobistych i zawodowych. Nie mylę się? Wnioskuję, że nie pracujesz w szeroko rozumianym sektorze tzw. publicznym - szkolnictwie np.

>Ale całym sercem popieram pomoc prawną (adwokat, pisma procesowe, koszta sądowe) dla osób, które jakis przesladowań z racji swojego światopoglądu/przekonań/orientacji seksualnej doświadczyły.

Czy byłabyś skłonna w takiej akcji pomocowej wziąć udział? Co mogłabyś zrobić? Gdzie zwróciłabyś się o pomoc, gdybyś sama jej potrzebowała?

>Cały czas mnie męczy - jak osoba prywatna może zorganizować pogadanke edukacjna o wychowaniu seksualnym dla dzieci z gimnazjum? Czy wolno, jak zdobyć salę, jak rozpowszechnic informację wśród zainteresowanych nie mając środków finansowych.

Pomysł bardzo mi się podoba - tzw. praca u podstaw, którą z czasem coraz wyżej cenię Z moich doświadczeń mamy z dzieckiem w wieku szkolnym wynika, że w szkole prywatnej nie byłoby z tym problemu, pod warunkiem, że owa szkoła jest nie tylko deklaratywnie neutralna światopoglądowo, i nie zaczyna roku szkolnego mszą w pobliskim kościele, na ten przykład. W szkołach publicznych miałabyś, moim zdaniem, większy problem, chociażby ze względów systemowych - ministerstwo edukacji, ustawy, itp. Szkoły prywatne mają prawo wprowadzać dodatkowe zajęcia, będące poza odgórnym programem, można byłoby zainteresować je wątkiem wychowania seksualnego.

Najlepiej, nie mając środków, rozpowszechić informację o planowanej pogadance bezpośrednio wśród rodziców i dzieci (tu mogą pomóc znani Ci, zainteresowani rodzice, którzy przekażą info innym rodzicom), a także ogłosić w szkole. I wracamy do szkoły - musi być "dogadana" i chętna do współpracy, od niej wszelkie działania należałoby zacząć. Wówczas znajdzie się i sala. Może warto zrobić rozeznanie w znanych Ci szkołach, a choćby w internecie?

Warto też przedstawić zainteresowanej wstępnie szkole program takich zajęć, osoby prowadzące - przedstawić ich uprawnienia, koszty z tym związane, itp. Sądzę, że warto byłoby zainicjować pogadanki darmowe.

Może warto, abyś założyła na racjonliście osobny wątek poświęcony tej sprawie? Na pewno znajdą się w tej kwestii lepsi ode mnie doradcy.

>Mój męzczyna nazywa mnie faszystką światopoglądowa

Gratuluję Twojemu mężczyźnie poczucia humoru, a Tobie mężczyzny
>

> Jak wnioskuję z Twojej wypowiedzi, jesteś osobą, która mimo swojego światopoglądu nie ma żadnego problemu z rozwijaniem swoich możliwości, osobistych i zawodowych. Nie mylę się? Wnioskuję, że nie pracujesz w szeroko rozumianym sektorze tzw. publicznym - szkolnictwie np.

Na szczęście nie, pracuję w prywatnej firmie.

>Czy byłabyś skłonna w takiej akcji pomocowej wziąć udział? Co mogłabyś zrobić? Gdzie zwróciłabyś się o pomoc, gdybyś sama jej potrzebowała?

Gdybym sama potrzebowała - do prawnika.
A jeśli chodzi o pomoc, to ciężko by mi było - nie jestem prawnikiem. Ale mogę zaangażowac swój czas wolny, pomoc w redagowaniu pism.

>Pomysł bardzo mi się podoba - tzw. praca u podstaw, którą z czasem coraz wyżej cenię

Nie chcę być specjalnie nowatorska, uważam, że takie zajęcia powinny być przeprowadzane za pisemną zgodą rodziców.

>Najlepiej, nie mając środków, rozpowszechić informację o planowanej pogadance bezpośrednio wśród rodziców i dzieci (tu mogą pomóc znani Ci, zainteresowani rodzice, którzy przekażą info innym rodzicom),

Heh, nie mam dzieci, znajomi nie mają dzieci...
Z moich doświadczeń wynika, że osoba prywatna w szkole nie jest dobrze widziana, lepiej jakby reprezentowała jakąś organizację. Ale PSR chyba też mile widziane nie będzie
Pytasz o uprawnienia - nie jestem seksuologiem. Tak jak nie są nimi z reguły osoby świeckie prowadzące przedślubne kursy małżeńskie w kk. Bliżej mi do nauk biologicznych.
Oczywiście myślę o darmowym uczestnictwie.

Czy fakt, że nie jesteś katolikiem ma wływ na funkcjonowanie Twojej rodziny?

Tak

Czy masz trudności w funckjonowaniu w rodzinie? Jak jesteś traktowany/a w sytuacjach świątecznych i codziennych?

W gronie najbliższej rodziny (matka, bracia) nie mam najmniejszych trudności. Co do dalszej rodziny - nie utrzymuję zażyłych kontaktów z dalszą rodziną poza jakimiś zwyczajowymi, aczkolwiek bardzo rzadkimi spotkaniami. A wtedy i tak nie dyskutujemy o światopoglądzie.

Czy masz wpływ na wychowanie swoich dzieci w duchu, który Ci odpowiada? Czy Twój brak wiary katolickiej powoduje konflkty w rodzinie?

W tej chwili nie mam zbyt wielkiego wpływu na wychowanie swojego syna. Mieszka on z matką w Niemczech.

Czy brałeś/aś ślub kościelny - jeżeli tak, dlaczego?

Tak. Była żona pochodzi ze środowiska wiejskiego dla którego pozory ślubu kościelnego były niepodważalnym warunkiem jakiegokolwiek związku.

Jak funkcjonujesz na gruncie towarzyskim? Czy Twoi znajomi, przyjaciele znają Twój światopogląd?

Bardzo dobrze. Tak

A może dobieracie się na zasadzie podobieństw?

Tak

Czy wśród Twoich przyjaciół są głęboko wierzący katolicy i potraficie wzajemnie uszanować swoje poglądy?

Nie mam "głęboko wierzących" wśród przyjaciół. Natomiast co do takich osób pośród znajomych, to jeśli szanują moje poglądy, ja staram się sznować ich wizje świata.

Czy w pracy ludzie znają Twój światopogląd?

Tak

Czy kiedykolwiek ktoś Cię o to pytał? Czy masz wrażenie, że przyznając się do swojego niekatolicyzmu mógłbyś coś stracić: finansowo, zawodowo?

Nie i nie

Czy Twoje dzieci są ochrzczone i chodzą na religię?

Tak. A czy mój syn uczęszcza na religie... Niestety w tej chwili nie wiem.

Inne - jak oceniasz swoje możliwości, swojej rodziny i znajomych w Polsce?

Swoje mozliwości oceniam bardzo dobrze. Co do innych ludzi - pełnoletni ludzie sami odpowiadają za swoje życie i za to jak je kształtują. W każdym razie powinni... Jeśli nie udaje im się w życiu nie ze względu jakichś przyczyn niezależnych od nich a przez własną nieudolność - o ile sami nie będą starać się o poprawę swojego losu, ja nie mam zamiaru się tym interesować ani uszczęśliwiać ich na siłę.

Czy uważasz Polskę za kraj niezależny światopoglądowo czy katolicki?

W chwili obecnej postrzegam Polskę jako zindoktrynowany mieszniną idei chrześcijańskich i komunistycznych kraj na rozdrożu.

Czy potrzebujesz:
- zmian
Tak

- narzędzi (także psychologicznych)
Być może

- wiedzy
Tak

- działań
Tak

- lub czekogolwiek innego, co pozwoli Ci lepiej funkcjonować w otoczeniu?
Tak

>Czy fakt, że nie jesteś katolikiem ma wływ na funkcjonowanie Twojej rodziny?

nieznacznie,córka jest wierząca,mój świętej pamięci maż też,a i moje koleżanki to katoliczki (z koła różańcowego Radia Maryja przy parafii Podwyższenia Krzyża Świętego")

>Jak jesteś traktowany/a w sytuacjach świątecznych i codziennych

No cóż,jestem sama,nie licząc ciekawej książki.

>Czy masz wpływ na wychowanie swoich dzieci w duchu, który Ci odpowiada?

Za późno na wychowanie,uważam uważam za błąd wychowywanie w jakimkolwiek duchu,niech życie kształtuje ideologię i postawę.

>Czy brałeś/aś ślub kościelny - jeżeli tak, dlaczego?

Presja męża,ślub w latach 80-tych,należałam do POP jak każda ateistka w tamtych czasach.Dziś poszukuję spokoju w religiach dalekiego wschodu.

>Czy w pracy ludzie znają Twój światopogląd?

Raczej znali,pracowałam z młodzieżą ze środowisk robotniczych pod koniec lat 80-tych w Leningradzie. Pozwalałam nosić krzyżyki,ale żeby było jasne nie na wierzchu.

>Czy wśród Twoich przyjaciół są głęboko wierzący katolicy i potraficie wzajemnie >uszanować swoje poglądy?

Są,jak pisałam koleżanki z koła różańcowego na które chodziłam po śmierci męża.
Łączy nas to że głosowaliśmy na Jarosława Kaczyńskiego,jak dotąd jedynego polityka nieskalanego korupcją i zepsuciem moralnym.

>Czy masz wrażenie, że przyznając się do swojego niekatolicyzmu mógłbyś coś stracić: >finansowo, zawodowo?

Raczej boję się straszenia piekłem i innymi bzdurami.

>jak oceniasz swoje możliwości, swojej rodziny i znajomych w Polsce? Czy uważasz >Polskę za kraj niezależny światopoglądowo czy katolicki?

szanuję katolicyzm w Polsce za to że mamy niepodległość,ZSRR nie istnieje.
katolicyzm to "aksamitne zniewolenie", ateistyczny w założeniu i praktyce komunizm to
zniewolenie "krwawe".
Polska to kraj z autorytetem Kościoła,istnieje dzięki niemu (katolickie podziemie niepodległościowe).
Ateista nie służył Polsce,służył totalitarnemu tyranowi który po 1945 narzucił swą polityczną wolę Polakom,stąd moja niechęć do postawy ateistycznej.