Co czyni nas ludźmi?
Możemy mieć różne światopoglądy. Ktoś mówi jestem ateistą. Dlaczego? Ktoś inny mówi „widzę drzewo". Dlaczego? Gdzie jest początek mówienia o czymś rozpoznawania czegoś?
Czym jest fenomen pamięci?
Gdybyśmy gubili po ułamku sekundy to, co doświadczaliśmy przed chwilą, czy byłbym w stanie dokończyć wypowiedzenie słowa?
Czegoś najbardziej oczywistego nie rozpatrujemy.
Może trzeba zbudować łódź i popłynąć pod prąd tego, co z nas wypływa i czyni ludźmi. Czy jest taka wyspa, na której jak z wulkanu rodzą się i pojawiają światopoglądy (pierwszym jest rozpoznanie: " ja i świat”, poglądy, rozróżnienia (np. zielony, niebieski)?.
Czy wszechświat jest jedynie taki, jakim go rozpoznajemy? Co czyni, że jest dla nas w pewien określony sposób bogaty a jednocześnie ma granice? Jak byśmy opisywali wszechświat gdybyśmy nie posiadali oczu? Jakie wtedy toczyłyby się dyskusje na temat przestrzeni, materii? Jaką odmianę miałby wtedy ateizm?
Czy możemy mówić o poczuciu czasu?
Mamy w naszym organizmie zegar biologiczny (rytm bicia serca, oddechu). Nasza egzystencja opiera się na przeżywaniu chwili. Posiadamy zdolność tworzenia smugi(ślad tego, co było chwilą, co musiało oderwać się od chwili w przeszłość) po przeżyciu chwili. Szybkość powstawania i zasięg smugi, powodują w nas poczucie przemijania, poczucie czasu, i mają związek ze zdolnością pamięci. Jaki związek posiada nasz zegar biologiczny z przeżywaniem czasu?
Żeby nie czuć się niepewnym człowiek potrzebuje podpory, nie znosi próżni. Gdyby wszystko, co wie poddał w wątpliwość czułby olbrzymie zagubienie, traciłby sens życia. Są tacy, którzy mówią „jest jak jest”, i to im wystarcza za podporę. Inni mówią. Nauka i rozwój świadomości człowieka osiągnęły prawie granice możliwości. Z obszaru, w którym nauka posiada niezaprzeczalne zdobycze przenoszą tam uzasadnione przekonanie w wielkość nauki, w obszar nierozpoznanej jeszcze powszechnie rzeczywistości, w którym sam człowiek stać się powinien przedmiotem poznania, wnoszą tam przekonanie, że człowieka rozpoznać można przy pomocy „fizyki kwantowej”, DNA, przemiany ludzkiego szkieletu na przestrzeni tysiącleci. Uważają, że materia wyszła niejako z siebie samej, z prostszych form materii wyłaniają się bardziej złożone. Komplikując się i dopasowując do otoczenia na zasadzie przeciwieństwa wobec prostych form nieświadomego trwania, stworzyła perłę możliwości „ człowieka”. Ten człowiek wyskakuje na ułamki sekund ze skomplikowanych procesów mózgowych (chemicznych elektromagnetycznych, kwantowych) i mówi „Jestem”, w rzeczywistości jednak nie ma go, to tylko pewna kolonia skomplikowanej materii połączonej w komórki o tym samym DNA siebie samą uświadamia. Tylko człowiek naiwny może mówić jestem, mam odczucia, myśli. Wszystko to powstaje z mechanicznych przemieszczeń elementarnych cząstek w przestrzeni w polach sił. Przyciągające się cząstki, które są miarą tego, co martwe, strukturalne, mineralne, zamiast rozpadać się lub najwyżej trwać stwarzają w sobie potrzebę, ukierunkowaną wolę (również potrzeba i wola muszą być materialne), żeby kształtować się w DNA. Ta kolonia, przez zbieg przypadkowych okoliczności, obowiązuje tu teoria prawdopodobieństwa, chaosu i doboru naturalnego z pośród niewyobrażalnie wielkiego zakresu możliwości, jaki zawiera w sobie wszechświat, ta kolonia przyjęła w zamierzchłych czasach postawę pionową i nazwała się, uzyskując nowy stopień samoświadomości materii, Ja. Gdybyśmy mieli dużo czasu, to z pewnością, kiedyś na plaży po miliardach lat bylibyśmy świadkami powstania z ziarenek piasku człowieka. Nie mam złudzeń będąc tylko materią muszę być materialistą i ateistą.
Są jeszcze dziewicze obszary gdzie nie stanął człowiek, naukowcy muszą dopracować się nowych instrumentów badawczych. Aby postrzegać dalekie mgławice odkrywano coraz doskonalsze teleskopy. Do rozwiązywania coraz bardziej skomplikowanych zagadnień obliczeniowych wymyślono, liczydła, suwaki, kalkulatory, komputery. Być może człowiek to nie tylko materia przejawiająca się naszym zmysłom. Materia, którą na powierzchni skóry postrzegamy z pewnością należy do nas. Może wiara materialisty w materię, źródła wszelkiego istnienia i jakiegokolwiek przejawu świadomości, wynika tylko z nie w pełni uświadomionego lęku przed pustką, wobec której musiałby stanąć, gdyby zachowując świadomość (nie popadając w sen) miał wyłączone wszystkie zmysły. Przerażająca nie do zniesienia pustka, materia znikła. Początek badań to pokonać lęk przed na razie nieznanym. Jakie instrumenty badawcze musiałby zbudować człowiek by rozświetlić przerażającą pustkę i wydostać się z materii czasu i przestrzeni?
Czy nie powinniśmy uzbroić się w pokorę a jednocześnie w odwagę przed nieznanym, przed próżnią? Czy jesteśmy w stanie poszybować w próżnię? Przekroczyć granice znanej mi jedynie dotąd egzystencji. Co może być w tej podróży busolą, czy też, z czego zbudować busolę?
Może materia rodzi się, komplikuje i znika również, w świecie bardziej zróżnicowanym, złożonym, bardziej dynamicznym uniwersalnym. Świat taki, w którym nie obowiązuje trójwymiarowość przestrzeni, jest wszędzie. Materia i przestrzeń zostały z niego wydalone. Istoty wychodzące z niego, również człowiek, wynurzają się z poza czasowego trwania, ubierają się w osłony utkane z materii.
Istota człowieka echem odbija się w materii. Materia stanowi opór. W niej część z istoty człowieka odciska się w każdej komórce w postaci struktury DNA. W niej odciska się między innymi system nerwowy, mózg. Człowiek po urodzeniu, po wynurzeniu się ze wszechświata (wszechświat pojmowany szerzej niż ten postrzegany przez zmysły), wstawiony jest w wyraźne granice, w tym nowym dla niego trójwymiarowym świecie. Świadomość, jaką po urodzeniu coraz bardziej zdobywamy, wynika z coraz większego zespolenia się naszej istoty z materią ciała, szczególnie z systemem nerwowym i mózgiem. Świadomość taka umożliwia nam tworzenie myśli. Niekoniecznie musi to oznaczać, że myśl wyskakuje z reakcji chemicznych mózgu. Być może myśl, pierwszą jej fazę nazwijmy inaczej, nazwijmy „coś żywego”, coś, co ma w sobie potencjał przyjmowania olbrzymiej ilości kształtów i powstaje poza materią, jest niezależne od materii. Ta w fazie pierwotnej myśl, to coś żywego (pamiętajmy, że jest to proces przedświadomy), wchodzi w związek z organiczną materią mózgu. Myśl, „żywe coś”, ściągane (ściąganie możemy nazwać zdolnością do intuicji) przez istotę człowieka do ciała, do mózgu, traci pierwotne życie, jest to obumieranie w relacji do tego, czym była, i sprzęganie się, powodowanie pewnych procesów w mózgu, już współcześnie przez naukowców rejestrowanych. Myśl (żywe coś) przez śmierć w mózgu wydziela się z nieprzestrzennej i poza czasowej rzeczywistości żywego przenikającego się morza myśli. Jej śmierć w mózgu powoduje, że staje się ona naszą własnością. Czyni naszą świadomość podczas przebywania nas w ciele świadomością obrazową. Zmysł wzroku dostarcza nam zespół niezróżnicowanych kształtów i barw. Obumarła myśl nazywa to, co zostało przez nią wydzielone z postrzegania. Wybiera określony kształt związany z określoną barwą i z naszej krtani wydobywa się np. słowo „drzewo”. Oczywiście wcześniej w naszej pamięci musiało już być osadzone pojęcie „drzewo”. Bardziej szczegółowe wyjaśnianie wydobywania z pamięci pojęć zajęłoby więcej czasu.