Dyskusje w ostatnich wątkach o teorii Względności koniec końców prowadzą do pata. Może to brak wiedzy, skomplikowanie tematu, albo trudności w jej przekazaniu. Może wszystko powyższe.
Pomyslałem więc, by zaczać od rzeczy podstawowej i jednocześnie najbardziej chyba frapującej w tej teorii- dylatacji czasu.
Załóżmy, że poruszamy się rakietą w stronę Ziemi. Rakieta jest bardzo długa i leci bardzo szybko. My jesteśmy na jej dziobie. Na Ziemi obserwują nas z obserwatorium.
Z rufy rakiety puszczamy sygnał świetlny.
W układzie odniesienia związanym z dziobem rakiety droga, którą przebył do nas promień to długość rakiety L. Wyliczamy stąd czas przelotu t1=(L/c).
W układzie związanym z Ziemią droga, którą przebył promień lecąc do dziobu rakiety to L+x, gdzie x wynika z ruchu rakiety. Czas wyliczony wynosi t2=((L+x)/c).
Obserwowaliśmy to samo zjawisko z różnych układów odniesienia i otrzymaliśmy różne czasy! Przy założeniu, że prędkość światła to zawsze c.
Ale co właściwie znaczy, że czas jest inny? Jak można ścisnąć czas? Co to fizycznie znaczy?
A jeśli dodamy, że czas został ściśnięty tylko wzdłuż osi 0X, a wzdłuż innych 'leci normalnie' na rakiecie!

Albo jeśli wyobrazimy sobie, że w momencie, gdy promień dociera do dziobu rakieta uderza w obserwatorium (gdzie czas przecież biegnie 'normalnie'), który czas 'wygrywa' i jest rzeczywisty?
Pozdrawiam

>obserwatorium (gdzie czas przecież biegnie 'normalnie'), który czas 'wygrywa' i jest rzeczywisty?

Co to jest czas rzeczywisty?

>Ale co właściwie znaczy, że czas jest inny? Jak można ścisnąć czas? Co to fizycznie znaczy?

Czas jest ziarnisty, skwantowany. Zostało potwierdzone naukowo, że czas nie jest płynny, ale składa się z cykli jak procesor. Najmniejszą odmierzalną porcją jest czas Plancka, czyli czas w którym foton przebywa długość Plancka. Nie chodzi o to, że mamy czas prawdziwy i rzeczywisty, po prostu w niektórych miejscach jest wolniej odmierzany.

>>Ale co właściwie znaczy, że czas jest inny? Jak można ścisnąć czas? Co to fizycznie znaczy?
>Czas jest ziarnisty, skwantowany. Zostało potwierdzone naukowo, że czas nie jest płynny, ale składa się z cykli jak procesor. Najmniejszą odmierzalną porcją jest czas Plancka, czyli czas w którym foton przebywa długość Plancka. Nie chodzi o to, że mamy czas prawdziwy i rzeczywisty, po prostu w niektórych miejscach jest wolniej odmierzany.

Nie znam się za bardzo na fizyce, więc być może palnę głupstwo, ale jak potwierdzono kwantowy charakter czasu? Bo chyba w tradycyjnej fizyce kwantowej jak i teorii względności czas jak i przestrzeń są ciągłe. Wiem, że są teorie, zakładające taki kwantowy charakter czasoprzestrzeni, ale chyba nie zaproponowano żadnych empirycznych testów pozwalających je zweryfikować?

Każdy obserwator posiada swoją własną miarę czasu, mierzoną jego własnym zegarem. Co oznacza ze zegary różnych obserwatorów nie muszą się ze soba zgadzać, przez co czas stał się bardziej koncepcją osobistą, zależną od obserwatora, który mierzy jego upływ.

>>>Ale co właściwie znaczy, że czas jest inny? Jak można ścisnąć czas? Co to fizycznie znaczy?
>>Czas jest ziarnisty, skwantowany. Zostało potwierdzone naukowo, że czas nie jest płynny, ale składa się z cykli jak procesor. Najmniejszą odmierzalną porcją jest czas Plancka, czyli czas w którym foton przebywa długość Plancka. Nie chodzi o to, że mamy czas prawdziwy i rzeczywisty, po prostu w niektórych miejscach jest wolniej odmierzany.
>Nie znam się za bardzo na fizyce, więc być może palnę głupstwo, ale jak potwierdzono kwantowy charakter czasu? Bo chyba w tradycyjnej fizyce kwantowej jak i teorii względności czas jak i przestrzeń są ciągłe. Wiem, że są teorie, zakładające taki kwantowy charakter czasoprzestrzeni, ale chyba nie zaproponowano żadnych empirycznych testów pozwalających je zweryfikować?

www.newsci(*)gram.html?full=true&print=true

To jest link, który pamiętam. Były jeszcze inne eksperymenty, ale już zapomniałem o co w nich dokładnie chodziło, więc na wszelki wypadek nie będę ich przytaczał. Jeśli myślisz o dowodach wprost, to nawet czarne dziury nie są potwierdzone wprost. Natomiast to, że przestrzeń jest kwantowa jest oczywiste, gdyż wiele obliczeń opiera się na stałej Plancka. Jeśli nie czaisz tego linku to napisz, wtedy go streszczę, bo eksperyment jest bardzo ciekawy.

>(...) Zostało potwierdzone naukowo, że czas nie jest płynny, ale składa się z cykli jak procesor.
Lepszą analogią byłoby użycie matematycznych terminów "ciągły" a "dyskretny".

>>(...) Zostało potwierdzone naukowo, że czas nie jest płynny, ale składa się z cykli jak procesor.
>Lepszą analogią byłoby użycie matematycznych terminów "ciągły" a "dyskretny".

Kolega pewnie matematyk, ja projektuję procesory. Trzeba by się spytać humanisty nieskażonego matematyką, które bardziej jest intuicyjne, bo mi o to chodziło a nie o terminologię.
pozdr.

Skupienie masy/energii w małym obszarze zakrzywia lokalną czasoprzestrzeń tak, że następuje skrócenie odległości/dylatacja czasu dla podróżującego w hipotetycznej rakiecie astronauty. Z punktu widzenia fotonu poruszającego się w 'idealnej' próżni czas w ogóle stoi w miejscu, a on jakby przenika przestrzeń "nie starzejąc się". Dlatego lecąc do gwiazdy oddalonej od nas o 2 lata świetlne z v~ 0.999 c i z powrotem, dla ludzi na Ziemi minie nieco ponad 4 lata, a dla nas w zależności jak bardzo zbliżyliśmy się do c, mogło minąć parę dni/godzin/minut... ponieważ nasza energia/masa wzrasta tym bardziej im bardziej zbliżymy się do c. Np. w LHC cząsteczki są rozpędzane do 0.9999999 c co wydaje się bez znaczenia wobec wcześniej osiąganych ~0.999 c albo z punktu widzenia energii jaką uzyskają jest to rekordowe 14 TeV (na proton- przy zderzeniu).

P>S> OTW działa ! Dylatacja czasu to FAKT (uwzględniony np. w działaniu satelitów GPS) ale głębsze zrozumienie zjawiska będzie możliwe dopiero po opracowaniu "Teorii Kwantowej Grawitacji" (np. dopracowanej teorii strun, zmiennych pętlowych, teorii twistorów, ... - kandydatek jest wiele - żadna niezweryfikowana - czekajmy na kolejne wielkie eksperymenty w stylu LHC

* po PEWNĄ wiedzę i interpretację teorii proszę pisać do fizyków z FUW : ifd.fuw.ed(*)§ionid=14&id=35&Itemid=383

---

"Największy błąd popełnia ten, kto sądząc, że może zrobić niewiele, nie robi nic"

Cytat:

Moją ciemnotę nieco rozjaśniły określenia ziarnisty i cykle a "dyskretny " w ogóle kojarzy mi się tylko ze swoim potocznym znaczeniem.

>A jeśli dodamy, że czas został ściśnięty tylko wzdłuż osi 0X, a wzdłuż innych 'leci
>normalnie' na rakiecie!

Obecnie przyjmuje się, że czas jest skalarem. Oznacza to, że nie uwzględnia się praktycznie faktu, że czas mógłby płynąć różnie w różnych kierunkach. Nie prowadzi się również żadnych badań, które wyjaśniłyby tę kwestię. Gdyby udało się jednak zbudować zegar o odpowiedniej konstrukcji, który mierzyłby czas oddzielnie w różnych kierunkach, można by ten problem rozwiązać. A nie jest to problem nieistotny. Twierdząca odpowiedź na to pytanie może doprowadzić do poważnej zmiany naszego wyobrażenia o budowie i działaniu naszego Wszechświata oraz wyjaśnienia wielu zjawisk dotychczas dla nas niezrozumiałych.

Zacznijmy od eksperymentu Michelsona-Morleya, który jest jakoby koronnym dowodem na nieistnienie eteru. Powstała z tego Teoria Względności w której niezmienna prędkość światła w każdych warunkach jest powiązana z zasadą względności ruchu. Zgodnie z tą zasadą przyjmuje się, że układ własny jest nieruchomy a poruszają się wszystkie inne. Nie istnieje pojęcie ruchu własnego w przestrzeni.
Okazuje się, że eksperyment M&M nie przeczy istnieniu eteru jeśli założymy, że czas jest wektorem. Czas w postaci wektora wręcz wymaga istnienia eteru i nie jest wówczas pożądane istnienie kontrakcji przestrzennej.

asmel.pl/4D/MICHEL.htm

Mamy więc inne wyjaśnienie eksperymentu M&M, zgodnie z którym prędkość światła jest tylko pozornie ta sama we wszystkich kierunkach. Na kierunku ruchu Ziemi czas płynie wolniej niż na kierunku prostopadłym. Więc nie skrócenie przestrzeni tylko spowolnienie czasu w kierunku ruchu powoduje tą samą prędkość światła. Im wyższa prędkość w eterze tym większa dylatacja czasu w kierunku ruchu. Za pomocą eksperymentu M&M nigdy nie zmierzymy prędkości Ziemi w eterze. Należałoby przeprowadzić zupełnie inny eksperyment.
Model rzeczywistości, w którym wektorowy czas skutkuje przyjęciem absolutnej przestrzeni i nieabsolutnego czasu jest tak prosty, że niepotrzebne są żadne transformacje a wystarczy tylko zwykłe twierdzenie Pitagorasa.

asmel.pl/4D/WSTEP.htm

Póki co fizycy zaślepieni TW nie chcą nawet słyszeć o innych koncepcjach. Przekonałem się, że jest to coś w rodzaju religii i każde inne zdanie traktują jako osobisty atak na ich Świętą Teorię.

smelig

---

Lepszy ten, co szuka a nie znalazł, niż ten, co nie szukał a twierdzi, że nie ma. (ludowe)

.

>>obserwatorium (gdzie czas przecież biegnie 'normalnie'), który czas 'wygrywa' i jest rzeczywisty?
>Co to jest czas rzeczywisty?
Ten, który jest rzeczywiście odczuwany.
Pozdrawiam

Do tej pory ograniczałem się do czytania tego forum, ale w tym momencie coś mnie tknęło i napisać muszę. Czy Ty naprawdę wierzysz w to co piszesz? Jeśli tak to jesteś jakimś geniuszem skoro podważasz dorobek całej współczesnej fizyki opierając się na JEDNEJ stronie internetowej? Na której na dodatek nie ma ani słowa o jej autorze i o tym skąd wziął swoją teorię. Przeprowadzono tak wiele obliczeń, tak wiele doświadczeń, a Ty opierasz swoją wiedzę na jednej stronie? Poczytaj lepiej o teorii strun, bo nad nią przynajmniej pracują naukowcy, którzy nie wahają się podać swoich nazwisk. Kurcze, czy zawsze musi się znaleźć jakiś pseudonaukowiec, który myśli że jest w stanie obalić całą współczesną naukę?

>Każdy obserwator posiada swoją własną miarę czasu, mierzoną jego własnym zegarem. Co oznacza ze zegary różnych obserwatorów nie muszą się ze soba zgadzać, przez co czas stał się bardziej koncepcją osobistą, zależną od obserwatora, który mierzy jego upływ.
Co się zatem stanie, gdy obserwatorzy się zderzą, albo lepiej, początki układów odniesienia pokryją się?
Pozdrawiam

>Skupienie masy/energii w małym obszarze zakrzywia lokalną czasoprzestrzeń tak, że następuje skrócenie odległości/dylatacja czasu dla podróżującego w hipotetycznej rakiecie astronauty. Z punktu widzenia fotonu poruszającego się w 'idealnej' próżni czas w ogóle stoi w miejscu, a on jakby przenika przestrzeń "nie starzejąc się". Dlatego lecąc do gwiazdy oddalonej od nas o 2 lata świetlne z v~ 0.999 c i z powrotem, dla ludzi na Ziemi minie nieco ponad 4 lata, a dla nas w zależności jak bardzo zbliżyliśmy się do c, mogło minąć parę dni/godzin/minut... ponieważ nasza energia/masa wzrasta tym bardziej im bardziej zbliżymy się do c. Np. w LHC cząsteczki są rozpędzane do 0.9999999 c co wydaje się bez znaczenia wobec wcześniej osiąganych ~0.999 c albo z punktu widzenia energii jaką uzyskają jest to rekordowe 14 TeV (na proton- przy zderzeniu).
>P>S> OTW działa ! Dylatacja czasu to FAKT (uwzględniony np. w działaniu satelitów GPS) ale głębsze zrozumienie zjawiska będzie możliwe dopiero po opracowaniu "Teorii Kwantowej Grawitacji" (np. dopracowanej teorii strun, zmiennych pętlowych, teorii twistorów, ... - kandydatek jest wiele - żadna niezweryfikowana - czekajmy na kolejne wielkie eksperymenty w stylu LHC
>* po PEWNĄ wiedzę i interpretację teorii proszę pisać do fizyków z FUW : ifd.fuw.ed(*)§ionid=14&id=35&Itemid=383
>

---

"Największy błąd popełnia ten, kto sądząc, że może zrobić niewiele, nie robi nic"

Nie rozumiem, która część odnosi się do mojej wypowiedzi.
Pisanie, że teoria jest prawdziwa nie pomaga mi zbytnio w jej zrozumieniu.
Pozdrawiam

Nic nie wiem o tym, że czas jest wektorem, ale czasoprzestrzeń Minkowskiego uwzględnia różnicę w upływie czasu w róźnych kierunkach. Część czasowa jest wyprowadzona z prędkości światła dzielonej przez odległość (która jest wyliczana ze współrzędnych przestrzennych x1, x2, x3).
Pozdrawiam