>W filozofii myślenie filozoficzne i mitologiczne uzupełniają się wzajemnie . Widać to dobrze w filozofii Platona....

Ale już nie widać w filozofii np. Carnapa i wielu innych.
Nie sądzę, aby rzeczywistości trzeba było dorabiać gębę mitów, tak jak to na różne pokrętne sposoby usiłują robić np. katolicy, z WŁ. Stróżewskim włącznie.

>>W filozofii myślenie filozoficzne i mitologiczne uzupełniają się wzajemnie . Widać to dobrze w filozofii Platona....
>Ale już nie widać w filozofii np. Carnapa i wielu innych.

To prawda, Carnap był rasowym scjentystą - jak i wielu innych.

---

"Ogród Wolności" - miejsce dla prawdziwych liberałów: www.ogrodwolnosci.pl

tam gdzie rozum siega szczytów myslenia... powinien powiedzieć: nie wiem, a nie zacząć bajać.

>tam gdzie rozum siega szczytów myslenia... powinien powiedzieć: nie wiem, a nie zacząć bajać.

Ponieważ jednak szczyty myślenia wznoszą się wyżej niż szczyty możliwości ludzkich rozumów, bajanie na zawsze zostanie.

---

nauka nie ulega hybris

Mit jest jedną z form kulturowych, w których wyraża się człowiek. Trudno z niego zrezygnować zupełnie. Ja widzę niebezpieczeństwo tylko wtedy, gdy mit zostaje podporządkowany ideologiom, których zadaniem jest podniszczenie kondycji człowieka - jak w przypadku Platona.

Pozdrawiam

---

"Ogród Wolności" - miejsce dla prawdziwych liberałów: www.ogrodwolnosci.pl

Problem pojawia się wtedy, gdy nauka dociera tam, gdzie wcześniej były tylko mity, a ludzie tego nie akceptują i zostają przy swoich mitach...

>Mit sięga do czasu Prapoczątku. Możemy
>podzielic go na mity kosmogoniczne - o powstaniu świata, mity teogoniczne o powstaniu powstaniu
>bóstw i mity antropologiczne o pochodzeniu rodzaju ludzkiego.

Na początku była magia. Zaklęcia i obrzędy magiczne początkowo nie miały charakteru modlitewnego, były rozkazami wydawanymi przyrodzie, aby zachowywała się zgodnie z wolą człowieka (czarownika).
Wynalazek bogów jest znacznie późniejszy. Bogom się nie rozkazywało, bogów błagało się o dary (np. deszcz), przebłagiwało za czyny niezgodne z ich wolą (np. łamanie tabu), składało się im ofiary.
Stary, magiczny sposób postępowania był jednak ciągle praktykowany, bo wiara w skuteczność obrzędów magicznych była powszechna.
Wymyślanie mitów było sposobem na godzenie starej obrzędowości z nowymi wyobrażeniami bogów. Kapłani wymyślali mity mające uzasadnić sensowność obrzędów.
Mity o których Ty piszesz są bardzo późne, dopiero kiedy powstała kasta darmozjadów, zaczęli oni zadawać pytania ogólniejszej natury -- kosmogoniczne, teogoniczne i antropogeniczne, no i tworzyć mity na te tematy.

>Stary, magiczny sposób postępowania był jednak ciągle praktykowany, bo wiara w skuteczność obrzędów magicznych była powszechna.

Sądzę, że nadal jest.
Dla ilustracji: kilka dni temu była "kolęda".Wracając z pracy natknęłam się na moje sąsiadki (kobiety wykształcone i pracujące zawodowo), które zastanawiały się, co zrobić z wodą święconą po wizycie kapłana.Doszły do wniosku,że najlepiej wypić, bo jej nadzwyczjne lecznicze właściwości są powszechnie znane i dowiedzione.

Z odpowiedzi, które przeczytałam wynika, że autorzy nie odróżniają mitu od bajki, a nawet jeśli robią to rozróżnienie jest ono słabe. Chyba więc trzeba było o tym napisać, może ułatwiłoby to odniesienie się do tematu.
Za Jungiem uważam, że mit jest zjawiskiem, którego źródła biją w najgłębszych warstwach psychiki. Jest on projekcją podświadomości indywidualnej i wspólnej zarazem, odziedziczonego wspomnienia z przeszłości; nie odziedziczonych idei, lecz odziedziczonych sposobów psychicznego funkcjonowania w obliczu granicznych sytuacji.
Mit jest podobną do sennego marzenia opowieścią, w której węzłowe problemy jednostki są powiązane ze społecznością, epoką i wszechświatem. Będąc równocześnie wyrazem i usankcjonowaniem (podanych treści) mit organizuje ludzkie doświadczenie przez połączenie rzeczywistości z fantazją, świadomości z podświadomością, teraźniejszości z przeszłością, człowieka z naturą i jednostki ze społeczeństwem
Tak rozumiany mit nie ma nic wspólnego z rozumem czy pragnieniem wyjaśnienia świata. Jest naturalną ekspresją ludzkiej psychiki. Dawne mity nadal zawierają prawdę o nas, o ludziach. Jednak mitologia tworzona jest bezustannie w rozmaitych formach jako odpowiedz ludzkiej zbiorowości na zmieniającą się sytuację. Kiedyś bohaterami mitów byli bogowie zmieniający porządek świata. Teraz ich rolę przejęła nauka, czasem np. ufo, dość powszechny mit.
Wracając do pytania początkowego, myślenie mitologiczne jest ponadczasowe, a jego czas trwania jest i będzie zbieżny z czasem trwania człowieka.
Pozdrawiam