W dotychczasowych dyskusjach kilka razy pojawiały się odwołania do różnych koncepcji ekonomicznych przy czym muszę stwierdzić, że czasem odnosiłem wrażenie, iż poza hasłami, tak jak w przypadku kapitalizmu czy liberalizmu, o których starałem się pisać, trochę brakuje treści. Mówiąc wprost, brak wiedzy skutkuje całkiem mylnymi poglądami. Dlatego właśnie wpadłem na taki pomysł aby porozmawiać, z Waszym udziałem o kilku fundamentalnych szkołach ekonomicznych. O tym co głoszą i jakie są ich słabe a jakie mocne strony. Zacznę od keynesizmu bo mimo jego ogromnego wpływu na współczesny model gospodarczy jest on niezauważany, a często zjawiska mające w nim źródła są utożsamiane z liberalizmem. Na początek oczywiście proponuję poglądową wycieczkę do wikipedii.
Zwrócę uwagę na kilka zasadniczych spraw:

Cytat:
Cytat:
Cytat:

Tyle cytatów.

Słabością tej koncepcji jest moim zdaniem:
pomijanie konsekwentnie problemów związanych z inflacją, w zasadzie nieograniczone zwiększanie deficytu budżetowego, który rzekomo ma nie stanowić problemu, przyjęcie że interwencjonizm jest konieczny bo rynek nie dąży do równowagi

Ponieważ czysty keynesizm zaczął zawodzić już w latach 70 w związku z kryzysem paliwowym, powstał miks keynesizmu z monetaryzmem nazywany neokeynesizmem. Tu już dostrzeżono problem inflacji i zaproponowano obserwowaną do dziś interwencjonistyczną huśtawkę czyli do manipulacji popytem, dorzucono idee manipulowania podażą pieniądza w celu zapobiegania efektom inflacyjnym.

Sami oceńcie, w jakim stopniu, dzisiejsze modele ekonomiczne, wcielają idee keynesizmu, a w jakim powiedzmy liberalizmu gospodarczego.

Mnie osobiście keynesizm miejscami mocno przypomina socjalizm, szczególnie w zakresie ogromnego nacisku na rolę państwa w gospodarce i nieufności względem zjawiska samoregulacji, czy niepohamowanego fiskalizmu, co jest wszak pochodną roli państwa. Traktując deficyt jako coś niegroźnego doprowadzono do kuriozalnego poziomu zadłużenia wielu państw na czele z samym USA.

Keynesizm wydawał się niezłą receptą na klasyczny kryzys nadprodukcji, jednak jak każde lekarstwo, przedawkowany, zaczął szkodzić. To co od biedy można by uznać za celowe w przypadku objawów głębokiego kryzysu nadprodukcji, zaczęto stosować nawet w przypadkach lekkiej czkawki, lub kryzysów o zgoła odmiennym charakterze (np. niewspółmierne działania FED po kryzysie dotcomów). Coś co można uznać za propozycję terapii na określoną przypadłość, stało się normalną praktyką, która miała zapewnić rzecz w gruncie rzeczy niewykonalną - stały wzrost gospodarczy.
Nie bez winy jest tu oczywiście polityka, bo który z premierów lub prezydentów chciał być "liderem okresu kryzysowego", każdy chciał skutecznie zwalczać, pomagać i wyciągać. Świętym obowiązkiem każdego stało się uzyskanie wzrostu gospodarczego, co swoją drogą też przypomina socjalizm, ten realny, w którym wszak nie było miejsca na kryzysy, tylko stały niewzruszony wzrost i postęp.

Tyle skrótowego z konieczności opisu, z chęcią zapoznam się z Waszą opinią, pogłębioną analizą i odmiennymi wnioskami pokazującymi może jakieś lepsze strony tej teorii, wszak neokeynesiści zasilili licznie grono laureatów Nagrody Nobla

Pozdrawiam