Najpierw jedna z prac umieszczonych na racjonaliście.pl w dziale Nauka :

www.racjon(*),2764/q,Czy.elektrony.istnieja

Przeczytajmy teraz pracę wieloletniego profesora wykładającego fizykę teoretyczną na UJ poruszającą te same zagadnienia:

www.if.uj.(*)00/pdf/05 staruszkiewicz.pdf

Jeśli więc chodzi o pracę p.Andrzeja Staruszkiewicza to proponuję również odnieść pewne fragmenty z tej pracy do wspomnianej pracy umieszczonej w dziale Nauka przez redaktorów portalu tropiącego - jak czytamy w Prologu - "absurdy, przesądy, szarlatanerię, uprzedzenia, kłamstwa, fobie i głupotę". No więc, zaczynamy:

1a. Fragment pracy Tomasza Przepiórki:

Od: "Inną ciekawą próbą odpowiedzi na zagadnienie istnienia elektronów było twierdzenie, iż
wszystko dzieje się w umyśle. itd"

Do: "Nasuwa się pytanie, jak to być może, że pojawia się nagle nowy świat i gdzie owe światy istnieją? Tych światów musiałoby być ogromnie dużo, bo powstawałyby za każdym razem, gdy
gdzieś we wszechświecie zachodzi redukcja funkcji falowej."

Z wyjątkiem idiotycznych rozważań odnośnie "poważnych wad" owych teorii, wszystko jeszcze byłoby ok. Chwilę potem jednak autor pisze:

"Być może trzeba będzie zweryfikować nasze
pojęcie istnienia, aby uchwycić, czym są cząstki elementarne. W tej chwili istniejący przedmiot
wyobrażamy sobie jako coś, co posiada określone miejsce w przestrzeni. Czego nie można
powiedzieć o elektronie."

Dalej autor próbuje bawić się w filozofa (w końcu taki był kierunek jego studiów) co jednak wychodzi mu jeszcze gorzej, niż wówczas gdy bawił się w fizyka kwantowego.

1b. Fragment pracy p.A.Staruszkiewicza (odnośnie powyższych fragmentów):

"Problem interpretacji mechaniki kwantowej dał początek ogromnej i stale tworzonej literaturze, którą można określić tylko jako dziennikarstwo udające fizykę teoretyczną. Np. koncepcja "wielu światów", którą zainicjował znany fizyk John Archibald Wheeler, a zaakceptowało wielu innych też bardzo znanych fizyków, ludzi, którzy, wydawałoby się, powinni wiedzieć, co to jest fizyka teoretyczna, jest czystym nonsensem, który polega na tym, że nie zmieniając niczego w samej zasadzie stosowania równania Schrödingera, dorabia się do tej zasady bezsensowną ontologię o charakterze czysto werbalnym, bez żadnych następstw rachunkowych. Do tej samej kategorii dziennikarstwa udającego fizykę teoretyczną należy idea udziału świadomości obserwatora w akcie redukcji pakietu falowego, wypowiedziana przez laureata nagrody Nobla z fizyki Wignera. Wszystkie współczesne doświadczenia z zakresu fizyki atomowej, jądrowej lub fizyki wysokich energii odbywają się bez udziału świadomego obserwatora. Ich wynikiem są wydruki komputerowe, które od początku stanowią obiekty klasyczne, zupełnie niezależnie od tego, czy ktoś zechce je odczytać, czy nie. Uważam za oczywiste, że jeżeli skądinąd rozumni ludzie mówią głupstwa, to, po pierwsze, jest to problem per se, po drugie, jest to najprawdo-podobniej manifestacja innego, bardziej zasadniczego problemu, którym w tym wypadku jest brak jasności pojmowania naukowego."

2a. Inny fragment z pracy T.Przepiórki:

"Elektron cały
czas znajduje się w takiej superpozycji stanów, czyli znajduje się w wielu miejscach na raz.
Jednak gdy próbujemy go zaobserwować za pomocą fali światła to następuje redukcja funkcji
falowej. Znaczy to tyle, że elektron wybiera sobie jakby pewien punkt w przestrzeni, gdy dokonujemy aktu obserwacji."

2b. Odnośnie tego samego w pracy p.A.Staruszkiewicza:

"Rozważmy np. klasyczny eksperyment rozpraszania elektronu na dwu szczelinach. Problemem jest tutaj, jaki obraz czasoprzestrzenny i jaką sekwencję zdarzeń można by związać z tym co jest niewątpliwe, a mianowicie z faktem, że elektron na początku objawia się jako coś na tyle rozciągłego i miękkiego, że przechodzi przez obie szczeliny jednocześnie a na końcu objawia się jako coś zlokalizowanego w bardzo małym fragmencie a priori dostępnej przestrzeni. Użycie do opisu tego zjawiska jednocząstkowego równania Schrödingera w oczywisty sposób zakłada, że ten sam elektron najpierw uległ dyfrakcji a potem został zarejestrowany przez licznik. Tymczasem jedyną rzeczą, którą możemy z uzasadnieniem twierdzić, jest to, że zarejestrowany został (już po dyfrakcji; wtrącenie autora wątku) elektron taki sam jak ten, który uległ dyfrakcji.

Nierówności Bella

Olbrzymia i stale produkowana literatura na temat probabilistycznej interpretacji mechaniki kwantowej budzi przygnębienie. W tym morzu dziennikarstwa, literatury i kiepskiej filozofii jest chyba tylko jeden jasny punkt: nierówności Bella [5]. Powszechny entuzjazm z jakim przyjęto prace Bella potwierdza tę ocenę. Nierówności Bella, potwierdzone przez szereg niezależnych doświadczeń, pokazują, że fundamentalna niemożność odseparowania rozważanego układu od "reszty Wszechświata" jest faktem empirycznym a nie artefaktem wynikającym z przybliżonego charakteru równania Schrödingera. Nie należy więc łudzić się, że problem ma jakieś proste, dotychczas nie zauważone rozwiązanie."

(podkreślenia moje)

Mój krótki komentarz odnośnie innego fragmentu pracy T.Przepiórki:

"Brak ustalonego miejsca w przestrzeni nazywa się superpozycją stanów. Elektron cały
czas znajduje się w takiej superpozycji stanów, czyli znajduje się w wielu miejscach na raz."

Elektrony nie muszą być obserwowane, ani ulegać eksperymentom, aby mieć styczność z falami światła. (czyżby nie obserwowany elektron w atomie wodoru znajdował się w wielu miejscach na raz?) Z tego, że fale światła mogą powodować redukcję paczki falowej nie wynika iż przed jakimś "przed" takowe elektrony istnieją w sposób przeczący chociażby zasadzie sprzeczności, o której wspomniałeś w swej pracy... cokolwiek to dla ciebie znaczyło. Ani też, tym bardziej, abyś sugerując się takimi idiotycznymi uwagami podnosił w niej problem, którego nie potrafisz nawet dobrze sformułować.