Proszę mi wybaczyć (przede wszystkim chcę przeprosić sympatyków), ale w mojej świadomości, Jackson funkcjonuje jako epicentrum masowej histerii, która wybuchła około tygodnia temu (dokładnej daty nie pamiętam, a żeby pokazać moje non chalance komunikuję, że nie chciało mi się sprawdzić). Usprawiedliwię się jeszcze tylko z tego, że piszę tu, choć sprawa jest w rzeczy samej tak naprawdę rzeczą Jankesów, ponieważ nie ma ogólnego działu Społeczeństwo.

Temat wątku jest oczywisty, i już za dwa tygodnie przyznają mi Państwo słuszność. Jakżeż irytujące były dla mnie (choć nieco znowuż histerycznie z mojej tym razem strony) akademie (byłem wówczas w LO), czarne szaty tvn-u, tvp itd, i jeszcze bardziej marmurowy głos radiowców. I teraz znowu się zaczęło. Z perspektywy czasu potrafiłem zrozumieć smutek i żal ludzi po odejściu JP2, które zresztą nie były wyrażane w sposób nachalny, ani paniczny i histeryczny, ot gorycz. Natomiast to, co obserwuję obecnie w USA - i co najgorsze również w Europie - przyprawia mnie o dreszcze (thrill'e). Ku, mojej z kolei, rozpaczy do pań około czterdziestki klonujących swoje ukochane psy (i przy tej okazji zastawiające domy), oraz osób, które nie wiedzą, gdzie się znajdował Berliński Mur, dołączyły - w tamtym pięknym kraju sukcesu - grupy posiadające najwyraźniej z - czarnym skądinąd, nie ze względów rasowych - bohaterem kolektywną świadomość, które ruszyły do uroczej Nibylandii (będącej sceną zbrodni, w kilku sprawach kryminalnych) i siedzą tam od około tygodnia. Pytanie jest następujące, czy owi ludzie nie mają domów, dzieci, rodzin, przyjaciół, etatów, zainteresowań, słowem czegoś, co pozostawili na pastwę losu, aby ruszyć w owczym biegu za baranem?

Czara mojej goryczy przelała się, kiedy zobaczyłem dziś setkę z panem, który w odpowiedzi na pytanie dziennikarza: co teraz, kiedy okazało się, że nie pochowają go tutaj (w Nibylandii) i łaskawie nie wystawią go, niczym Lenina w gablocie, odparł że nie wie, ale ma nadzieję, że skoro nie pochowają go tutaj, to chociaż blisko jego (pytanego pana) domu. Przydałoby się dopisać strofę do Cóżeś uczynił Atenom Sokratesie (...), Norwida.

Pierwszego dnia po śmierci, widziałem natomiast jakąś panią, która zanosząc się szlochem tak histerycznym, jakby umarło jej dwanaścioro dzieci - wszystkie w wieku produkcyjnym - powtarzała: nie mówią nam co się stało, nic nie wiem, nikt nie chce nam niczego powiedzieć, nie wiem co się stało... etc. A ja, natenczas, już wiedziałem.

Drugie pytanie brzmi: co jest z tymi ludźmi? Wiem, są kazusy psychologiczne, które wszystko to już dawno opisały, są zespoły nazwane od nazwisk badających je pań i panów, ale nadal nie mogę się nadziwić, kiedy na to patrzę, że takie rzeczy mają miejsce. Są one potencjalnie niegroźne, ponieważ gdyby ktoś oznajmił, że Michael kazał w testamencie podpalić biały dom, to całkowicie nie zgodziłoby się to z jego wizerunkiem - tj. jego obrazem w oczach ludzi, którzy oddają mu teraz cześć. Niemniej jednak smutno jest - kiedy minie już irytacja - patrzeć na tych biednych ludzi, którzy - jak powiedział dziś wieczorem prof. Eichelberger i z czym się w pełni zgadzam - z jednej strony odebrali mu możliwość zbudowania własnej osobowości (polecam wywiady), a z drugiej sami się jej pozbawili. Jak oni będą teraz żyć? Przecież sami zadają sobie to pytanie, siedząc jak te osły, pod bramą lunaparku. Stąd moje zdziwienie faktem, że leczy się fobie i inne całkowicie oderwane od rzeczywistości zjawiska psychiczne, a w ogóle nie poświęca się czasu na leczenie fanów z ich fanatyzmu. Choć oczywiście każdy wie dlaczego się tego nie robi.