Interesuje mnie pewien wątek jaki można zaobserwować w licznych publikacjach na temat sztuki mowy. Konkretnie mówiąc, wiele pozycji koncentruje uwagę ku sposobowi bycia, wmawia czytelnikowi, że nie jest sam na świecie, że jego potrzeby właściwie nikogo nie obchodzą, że trzeba i warto kierować wzrok ku innym ludziom. Całość opiera się głównie na fakcie, iż nie jesteśmy najważniejsi, by zaakceptować, że są lepsi od nas. Potem dopiero pojawiają się rady, które pozwalają poruszać się za pomocą tej przewodniej myśli. Czytelnik poznaje kolejne elementy takie jak, kierowanie się empatią, by móc zrozumieć działania innych jednostek, by krytyki nie stosować w celu rozwiązywaniu spraw, by pobudzać osoby trafnymi spostrzeżeniami i tak dalej. W świetle tego świata tak postępujący człowiek jest wzorem osoby do prac społecznych, a mimo to biznesmeni rządni są tego typu spojrzenia. Ja sam w przeszłości uległem tego typu tekstom (by ulec zmianie) tak, że oderwałem uwagę od siebie i zacząłem być osobą aktywną dla innych. Rozmawiałem by podnieść kogoś (umyślnie) na duchu, by przedstawić w ciekawy sposób radę, by ułatwić komuś rzecz, by po prostu ułatwić komuś naukę i zrozumienie pewnych faktów. W tym spojrzeniu po pewnym czasie zrozumiałem, że JA czyli ten kto posiadł wiedzę na temat skutecznej mowy stał się ofiarą całego spisku. To ja byłem najbardziej wykorzystywany i to ode mnie wypływały oferty dla innych. Właściwie nic poza urojonej satysfakcji nie otrzymałem. Jedno czego jestem pewny to, że osoby którym pomogłem nie mówią o mnie złego zdania. Lecz czy takie działanie jest sukcesem? To po prostu kpina, pozwalająca być sługusem dla nowych ludzi. Fakt, osoba która daje nam korzyść jest w pewien sposób lepiej postrzegana, ale przecież nie jest wystarczająco ważna, by mogła nam dyktować rozkazy.

Widziałem filmy w których uczestniczyli skuteczni mówcy, ich moc przekonywania do racji opierała się na posiadaniu interesującej wiedzy(ważnych informacji), wpływu na emocje (np. by kogoś rozdrażnić, czy zasmucić) oraz słów ułożonych w przemyślany sposób. Te 3 dostrzeżone przez mnie rzeczy wpływały najbardziej na skuteczność mówcy.

A ja choć miałem wiedzę (pomagałem w lekcjach), umiałem wpływać na emocje (rozdrapać coś bardziej, lub podnieść na duchu), a także wiedziałem jakie słowo ułożyć, by zmotywować do działania takiego które przyniesie korzyść rozmówcy.

I co dziwne, te postacie z filmu to nie były przypadki dobrotliwych ludzi, to osobnicy przebiegli zapatrzeni we własny sukces(powiedziałbym, idealni biznesmeni). Coś skrajnie przeciwnego niż to co można przeczytać w książkach.

Dlatego też bardzo mnie ciekawi i interesuje, gdzie jest granica tej uprzejmości?

Może inaczej to jeszcze przedstawię: miły człowiek z większym trudem odmawia pomocy, przez co łatwiej może wpaść w sidła innego mówcy, natomiast osobnik zamknięty, który większość ma gdzieś, być może jest mało przekonywujący, ale przynajmniej ma większe szanse przetrwania ataku perswazji.