Nie dowiedziałem Racjonalisty przez jakieś 2 lata, w ciągu których moje poglądy polityczne przewędrowały chyba większą część spektrum politycznego, a postaw filozoficznych, a nawet religijnych również wielu próbowałem. Zawsze staram się wszystkiego doświadczać i analizować osobiście oraz być otwartym na każde poglądy nawet jeśli cała moja wiedza mówi mi że są bezsensowne. Mam jednak wrażenie że ani o krok nie mogę posunąć się do przodu w poszukiwaniu odpowiedzi na fundamentalne pytania, a zamiast wniosków otrzymuje tylko coraz więcej, coraz trudniejszych pytań. Mam teraz dylemat odnośnie tzw świadomości.

Obecnie moje przemyślenia na ten temat zatrzymały się na etapie który postaram się jak najkrócej opisać:
Uważam że powinno się oddzielić pojęcia myślenia, oraz posiadania świadomości. Inteligencja może istnieć bez świadomości. Nie zbudowano jeszcze w pełni inteligentnej maszyny ale jesteśmy tak blisko tego celu że można założyć że jest to możliwe. Najbliższe temu celowi są algorytmy genetyczne, kopiujące naturalne procesy ewolucyjne. Nie poznano jeszcze działania ludzkiego mózgu ale uważam za prawdopodobną teorię że działa on w bardzo podobny sposób. Właściwie to inteligencja i ewolucja mogą być tym samym zjawiskiem. Analogia jest dosyć jasna. W ewolucji biologicznej mamy gatunek, który opowiada „myśli” w naszym mózgu. Tak jak dobór naturalny „wybiera” pozytywne z losowych mutacji, tak nasz mózg może przeprowadzać symulacje i losowo generować, mutować i krzyżować „myśli”, porównywać ich wyniki i wykonywać te które dają najlepsze rezultaty. Sama biologiczna ewolucja jest dowodem istnienia inteligencji bez świadomości. Kreacjoniści mówią że stworzenia wyglądają jak by były wymyślone, a jest odwrotnie, to nasze myśli są efektem procesu ewolucji, innego, bo zachodzącego w mgnieniu oka ale jednak podobnego. Jednak na jakiej podstawie mózg decyduje że jedna „myśl” jest lepsza od drugiej? Możliwe że porównuje wyniki otrzymanej symulacji z doświadczeniami i bodźcami z przeszłości. Gdy podobna sytuacja kojarzona jest z bólem lub innym nieprzyjemnym uczuciem zamiast niej wybiera taką z którą są powiązane odczucia pozytywne.

Teraz ktoś mógłby powiedzieć że ludzki umysł to nie tylko inteligencja kierująca się wybieraniem pomiędzy przyjemnością, a cierpieniem. Można by wysnuć wniosek że właśnie w tym momencie na scenę wkracza świadomość i to ona odpowiada za emocje takie jak miłość oraz wybór pomiędzy dobrem i złem. Można dać przykład współczucia, kiedy człowiek dzieli się z kimś innym jedzeniem, nawet jeśli sam jest głodny. Przecież mózg powinien wybrać rozwiązanie samolubne, wtedy zamiast negatywnego sygnału głodu otrzymał by przyjemne uczucie sytości. To jednak nie jest prawdą. Przecież podzielenie się posiłkiem z głodnym człowiekiem powoduje uczucie niezwykle przyjemne, nawet tak bardzo że niweluje uczucie własnego głodu. Nie ma żadnej wspaniałomyślności w pomocy między ludźmi. Pomagamy sobie nawzajem dla własnej przyjemności, dla uczucia satysfakcji. Dlaczego jednak sprawia nam to przyjemność ? Możliwe że mózg nie porównuje „myśli” jedynie z doświadczeniem ale także z informacjami zapisanymi w naszych genach, z czymś co nazywamy instynktem. Jego źródłem jest ewolucja biologiczna, dla której nie ma znaczenia pojedynczy osobnik, tylko cały gatunek. Pomagamy sobie bo przynosi to pozytywne efekty dla całego gatunku, a ewolucja „zmusza” mózg do takiego działania powodując że takie zachowanie jest przyjemne. Z tego samego powodu przyjemne jest uczucie solidarności, czy nawet przyjaźni i miłości. Po prostu dbanie o siebie nawzajem, dobieranie w pary i wychowywanie dzieci jest dobre dla naszego gatunku i dlatego te czynności w wyniku działania ewolucji stały się przyjemne. Oto cała tajemnica dobra i zła. Dobre jest to co ma pozytywny wpływ na gatunek ludzki, a złe to co działa dla niego negatywnie. Mogę więc założyć że proces myślenia mogą odbywać się bez wykorzystania świadomości.

Czy świadomość ma jakiś wpływ na procesy myślowe? Może jest to tylko złudzenie, a decyzje które uważamy za nasze są jedynie wynikiem chemicznej i elektrycznej aktywności mózgu? Po co istnieje w takim razie świadomość, skoro wydaje się że bez niej moglibyśmy się nadal zachowywać jak ludzie. Nasza pamięć, umiejętności, nawyki, odruchy, aspiracje, pomysły, uczucia, a nawet zdolność odróżnienia dobra i zła to wszystko tylko procesy w naszej głowie. Co więc zostaje dla świadomości. Gdyby zadać następujące pytania istocie która ma wszystkie powyższe cechy, poza świadomością: „Istniejesz ? Myślisz? Jesteś świadomy swojego istnienia?” odpowiedziała by twierdząco? Czy moje rozmyślania na temat świadomości są dowodem że ma ona wpływ na moje życie?

Przychodzi mi do głowy kilka możliwości, niekoniecznie się nawzajem wykluczających:
1.Świadomość jest tylko złudzeniem. (Trudno mi w to uwierzyć, bo przecież nie jest złudzeniem)
2.Świadomość istnieje, ale złudzeniem jest jej wpływ na świat zewnętrzny, a ona sama jest jedynie obserwatorem.
3.Świadomość ma pewien wpływ na przykład w inwencję, planowanie, marzenia i podobne zjawiska.
4.Świadomość jest czymś co wyewoluowało dopiero niedawno, jest prymitywna i jej znaczenie jest bardzo niewielkie. W przyszłości może się rozwinąć.
5.Jest dowodem na istnienie zjawisk takich jak: bóg lub dusza, albo czymś co pozostaje po naszej śmierci.

Jak myślicie, które z tych punktów są prawdziwe ? Może macie jakieś inne wyjaśnienia ?