24 lipca minęła 30 rocznica śmierci Edwarda Stachury. W natłoku spraw umknęła także i mi. Może to przez to, że dawno nie czytałem, nie słuchałem. A ja, w natłoku tych wszystkich spraw, afer politycznych, kolejnych tragedii, ośmieliłbym się zaproponować krótką rozmowę na temat Steda.

Dla mnie był kimś wyjątkowym. Nie w taki patetyczny sposób, ale tak po prostu. Usłyszałem kiedyś jedną piosenkę SDMu i się zakochałem w tym wierszopisaniu. Był Sted grafomanem czasami, śpiewał słabo, grał na gitarze jeszcze gorzej. Ale coś w nim takiego było. Nie mi go oceniać, nie znałem go osobiście. Ale zaduma nad jego tekstami przyszła dziś sama, gdy na Gazeta.pl przeczytałem artykuł na jego temat. Wstyd się przyznać, ale też dopiero wtedy sobie o nim przypomniałem. Myślę, że warto czasami puścić sobie jakąś piosenkę SDMu i podśpiewując pod nosem, ze słuchawkami w uszach, przejść się do lasu. Siąść na trawie i cieszyć się zapomnieniem. Stachura dla mnie jest jak narkotyk. Czasem mam go dość, złości mnie, przeraża, ale ciągle do niego wracam. Bo się uzależniłem.

A Wy?

Życie to jest teatr, mówisz ciągle, opowiadasz;
Maski coraz inne, coraz mylne się zakłada;
Wszystko to zabawa, wszystko to jest jedna gra
Przy otwartych i zamkniętych drzwiach.
To jest gra!

Życie to nie teatr, ja ci na to odpowiadam;
Życie to nie tylko kolorowa maskarada;
Życie jest straszniejsze i piękniejsze jeszcze jest;
Wszystko przy nim blednie, blednie nawet sama śmierć!
Ty i ja - teatry to są dwa!
Ty i ja!

Ty - ty prawdziwej nie uronisz łzy.
Ty najwyżej w górę wznosisz brwi.
Nawet kiedy źle ci jest, to nie jest źle.
Bo ty grasz!

Ja - duszę na ramieniu wiecznie mam.
Cały jestem zbudowany z ran.
Lecz kaleką nie ja jestem, tylko ty!