>Ale też bym chciała, abyśmy wszyscy potrafili przekuć życiowe klęski w zwycięstwa moralne. To piękna idea. Sama należę do osób, które usilnie pracują nad jej materializacją.

Jak najbardziej popieram - piękne słowa.
Pozdrwiam

De Mello miał rację. Jestem osobą szczęśliwą i uważam, że warto nią być.
Czasem by być szczęśliwym, trzeba otrzeć się o jakieś tragedie - naprawdę.
Człowiek żyjący z dnia na dzień nawet nie będzie się nad tym zastanawiał.
By być prawdziwie szczęśliwym, często trzeba dotknąć najpierw dna.
Są osoby szczęśliwe, które nigdy nie doznały porażek, ale znam także dużo osób niezwykle szczęśliwych, które w przeszłości przeżyły tragedie, spadły na dno.
Ci, którzy spadli na dno, chcą się podnieść - nie zawsze im to wychodzi - a kiedy im się uda, odnajdują prawdziwe szczęście<

Moja odpowiedź:
Raczej:
" Zawsze im nie wychodzi!" Zella

>" Zawsze im nie wychodzi!" Zella

Nieprawda, Zella! Choć często na pewno - nie.

>Czy łatwo być szczęśliwym

Łatwo to nie, trudno też nie, bo nikt nie wie, jak to zrobić, więc trafia się przypadkiem

>i czy w ogóle warto sobie tym głowę zawracać?

Warto czy nie, i tak wszyscy niczego innego nie robią.

---

Rozum to umiejętność naginania poglądów do faktów

Wszystko zależy od definicji szczęścia:
Jeśli ktoś uważa się za nieszczęśliwego (niezależnie od sytuacji), to prawdopodobnie osiągnięcie szczęścia stanowi dla niego nie lada wyzwanie.
Z drugiej strony osoby szczęśliwe niemal zawsze stwierdzą, że szczęście jest na wyciągnięcie ręki.

Ten "burżuazyjny" tekst powyżej ma w sobie coś, z czym mogę się zgodzić (nieco mnie zainspirował) - czasem człowiek stawia sobie "niewłaściwe warunki", o których potem myśli, że są mu do szczęścia potrzebne. A to z pewnością utrudnia mu zadanie.

Moim skromnym zdaniem najtrudniejsze w całej pogoni za szczęściem jest zrozumienie idei samego szczęścia. Z wykonaniem właściwie postawionych celów nie powinno być wielkiego problemu.

Pozwólcie, że nie odniosę się twórczo do posta z Pigmejem. Uważam, że to byłoby marnowanie pikseli na moim kompie. No, chyba, że komuś bardzo na tym zależy?

Aha, no i jeszcze "konkretny przykład": ja uważam się za człowieka szczęśliwego, bo dla mnie największym szczęściem jest "być dla kogoś powodem do radości" + "być w zgodzie z samym sobą" (no i niech mi ktoś powie, że oba te cele stanowią jakikolwiek problem!)

Dzięki za danie szansy na poprawienie ort.-a.

---

BENE DOCET QUI BENE DISTINGUIT

Wszystko ładnie, pięknie, ale co jeśli ktoś nie jest szczęśliwy pomimo, że bardzo chce być, nie potrafi (te chcenie mu się nie udaje?), pomimo, że nawet sam uważa, że warto być szczęśliwym, wręcz pragnie być szczęśliwy? Pozostaje odpowiednio dobrana kombinacja leków psychoaktywnych?

Ponoć jest korelacja pomiędzy mieć a być szczęśliwym (paragon). Czy wyzbycie się wszystkiego i wyjazd gdzieś do Oceanii rozwiąże sprawę? Czy na prawdę lepiej być tym pigmejem? Tylko, że co innego nim być, a co innego stać się. Z aktualnym bagażem doświadczeń będzie raczej ciężko się "przestawić".

Najłatwiej jest chyba dla tych, którzy nad tym szczęściem się nie zastanawiają.

---

"Never assume anything" - A. Milne

"w życiu piękne są tylko chwile"

>"w życiu piękne są tylko chwile" <

Zella : Trafne!!( plusik!)

Bardzo, bardzo dawno temu czytałam coś takiego, bodajże Lema, strasznie żałuję, że nie pamiętam co, gdzie rozchodziło się o skonstruowanie człowieka szczęśliwego. W tym celu opracowana została jednostka szczęścia: 1 hedon, równy uczuciu, którego doznaje człowiek, który chodził przez tydzień z kamieniem w bucie, w chwili, gdy wyjmuje ten kamień i zaczyna chodzić bez niego. O ile dobrze pamiętam, druga definicja 1 hedona zakładała uczucie towarzyszące otrzymaniu bata do ręki i możliwości wybatożenia kogoś, kto wcześniej batożył ciebie.
Może ktoś czytał i wie, jak to było dokładnie i jakie to było opowiadanie?

Lem, oczywiście.
To było z serii opowiadań o dwóch szalonych konstruktorach.
Zbudowali robota który był tym szczęśliwszy, im mniej inteligentny.
Samo Zycie.

>Zbudowali robota który był tym szczęśliwszy, im mniej inteligentny.
>Samo Zycie.

no brain, no pain

---

Myśl i rzeczywistość są jak gdyby dwoma odpowiadającymi sobie brzmieniami, o których żaden człowiek nie może powiedzieć z pewnością, które z nich jest głosem, a które echem. Coleridge

>Lem, oczywiście.
>To było z serii opowiadań o dwóch szalonych konstruktorach.
>Zbudowali robota który był tym szczęśliwszy, im mniej inteligentny.
>Samo Zycie.


Leee666, to o prawda życiowa. Kiedyś chcąć pocieszyć moją siedmioletnią coreczkę, ktora miała smutną minkę, pokazałam jej za oknem roześmianą dziewczynkę z Daunem i rzekłam: Zobacz jak Aneczka jest szczęśliwa. Bo ona jest glupia, odpaliła moja córcia.

Z tym wyjęciem kamienia z buta... Jest na ten temat wiele porzekadeł np. to o zbyt ciasnym mieszkaniu. Jeśli ktoś jest z tego powodu nieszczęśliwy, to należy sobie kupić kozę, itd. Jak się ją wyprowadzi... to dopiero będzie szczęście.

Tak na serio, szczęście to chemia. Serotonina. Endorfiny produkowane przez ludzki organizm, mające zdolność pobudzania receptorów opioidowych, co wywołuje stany euforyczne. Znoszą uczucie bólu i wprawiają w błogostan.
Adrenalina nie zawsze daje uczucie szczęścia, bo to stres, a on może być związany ze spadaniem dla zabawy na bandżi lub z ucieczki przed falą Tsunami.

Niektórych uszczęśliwia chyba bycie nieszczęśliwym. Kto nie zna tych ludzi, którzy wiecznie narzekają na wszystko?
Odnoszę wrażenie, że byliby nieszczęśliwi będąc szczęśliwymi.

---

Myśl i rzeczywistość są jak gdyby dwoma odpowiadającymi sobie brzmieniami, o których żaden człowiek nie może powiedzieć z pewnością, które z nich jest głosem, a które echem. Coleridge

>Czy łatwo być szczęśliwym

www.youtube.com/watch?v=666RjLbr-lY

>Czy łatwo być szczęśliwym ?
Łatwo.
Wystarczy olać dążenie do szczęścia i zająć się tym, co do nas należy.
Pozdrawiam

>Łatwo.
>Wystarczy olać dążenie do szczęścia i zająć się tym, co do nas należy.
   A co do nas należy?

>>Łatwo.
>>Wystarczy olać dążenie do szczęścia i zająć się tym, co do nas należy.
>   A co do nas należy?
Przykro mi, ale w tym temacie odpowiedzieć mogę tylko, co do mnie należy.
Pozdrawiam

>>>Wystarczy olać dążenie do szczęścia i zająć się tym, co do nas należy.
>>   A co do nas należy?
>Przykro mi, ale w tym temacie odpowiedzieć mogę tylko, co do mnie należy.
   Rozwinięcie tego tematu mogłoby być ciekawe, więc nienachalnie zachęcam.

>>>>Wystarczy olać dążenie do szczęścia i zająć się tym, co do nas należy.
>>>   A co do nas należy?
>>Przykro mi, ale w tym temacie odpowiedzieć mogę tylko, co do mnie należy.
>   Rozwinięcie tego tematu mogłoby być ciekawe, więc nienachalnie zachęcam.
Jako człowiek muszę jeść, pić, spać, 'korzystać z wychodka'. W naszej kulturze implikuje to wymianę społeczną zwaną pracą zarobkową.
Przy okazji niejako poznaję świat, w którym przyszło mi żyć.
Idąc za Lemem muszę zaznaczyć, że poniższe zdanie dotyczy mnie jako jednostki, więc uogólnianie go 'na siebie/innych' jest związane z odpowiedzialnością własną uogólniającego:
uczę się przy tym podstawowej hierarchi wartości.

Mam się za istotę rozumną, jakkolwiek ograniczoną. Przy czym zaznaczyć muszę, że motory moich działań, poza tymi przypisanymi przeze mnie do kategorii ogólnej człowiek, są dla mnie niepojęte. Jak one powstają i o czym świadczą nie potrafię odpowiedzieć. Niemniej zmuszony jestem impulsy te realizować o tyle, o ile pozwala na to kaganiec kultury i złożoność świata.
Świat jest materią oporną, a rozum jedynym dłutem zdolnym przepoczwarzać myśl w czyn.
Nie mam dość czasu by wszystkie nasiona moich myśli zdołały nawet wykiełkować. Nie dość jest miejsca w rzeczywistości, by choć połowa z tych, które wykiełkowały rozkwitły realnością. Dla tych, które rozkwitły rzadko starcza słońca uwagi i wytrwałości, by nie zwiędły. Inne giną z czasem w sposób naturalny. Największą trwałość wykazują chwasty i bluszcze potrafiące bytować kosztem lub oplatać inne kwiaty albo i podwaliny ogrodu nawet. Niemniej po to mam rozum, by wspierać wartościowsze przeciw chwastom, gdzie mogę. Taka moja rola na tym polu.

Koniec końców szczęście jest pozytywną refleksją o ogrodzie, choćby i chybioną. O jego podwalinach, ziemi, układzie, roślinach, planach, bieżącym działaniu.

Refleksja zaś jest rzeczą wtórną i wymaga, by wpierw zająć się rzeczami podstawowymi.

Pozdrawiam

>Jako człowiek muszę jeść, pić, spać, 'korzystać z wychodka'. W naszej kulturze implikuje to wymianę społeczną zwaną pracą zarobkową.

   Po pierwszym czytaniu dominującą w Twoim tekście wydała mi się paradoksalna harmonia w dysonansie, dopiero po chwili zdałem sobie sprawę, że dysonans tkwi jedynie w konfrontacji z moim sposobem percepcji świata.

   Nie wiedzieć też dlaczego, powtórne czytanie tego ładnego tekstu pomieszało mi impresje z symbolami.

   Mam trochę impresjonistyczny sposób postrzegania rzeczywistości, więc odniosłem wrażenie, że Twój tekst jest manifestem melancholijnego symbolizmu z soft-deterministycznymi akcentami, stąd miałem dużą trudność w wyborze konwencji odpowiedzi, bo zadając prowokacyjne pytanie: "co do nas należy" spodziewałem się innego odzewu.

   Ta nieprzewidywalność w kontaktach z ludźmi jest intrygująca.

   Wszelkie inne komentarze, prócz powyższych wrażeń, byłyby nie na miejscu, więc napiszę tylko o różnicach w naszych "sposobach na szczęście".

   Bazą mojego szczęścia jest zrozumienie, że niczego nie muszę, prócz myślenia.
   Takie przekonanie implikuje inną podstawę, mianowicie świadomość wolności wynikającej z permanentnej możliwości wyboru w każdej sytuacji, bo jeśli decyduję się, by żyć, to również oddychanie i wydalanie jest pochodną mojej decyzji, a nie przymusem, jak u Ciebie.
   Bo ja wiem, że nie muszę żyć, lecz chcę, więc i reszta jest konsekwencją chcenia.

   Wspomniany kaganiec kultury też jakby w mniejszym stopniu mnie dotyczył, po prostu opinia otoczenia ma dość nikły wpływ na moje poczynania - priorytetem jest mój szeroko pojęty zysk, przy zachowaniu równowagi w relacjach z innymi ludźmi.

>Niemniej po to mam rozum, by wspierać wartościowsze przeciw chwastom, gdzie mogę. Taka moja rola na tym polu.

   Nie żałuję rzeczy już zrobionych i tych nie zrobionych (a taki akcent wyczytałem u Ciebie), bo uważam, że wszystko co robię jakoś mi się przydaje. Konsekwencją tego jest brak potrzeby dzielenia roślin na chwasty i kwiatki, bo nie wiem co później kwiatkiem się okaże - każda "roślina" na łące życia jest w jakiś sposób potrzebna, choć może niekoniecznie teraz i niekoniecznie mnie.
   Niekoniecznie też z każdą muszę mieć do czynienia - mogę co najwyżej chcieć mieć.

   No właśnie, nie traktuję "swojego" świata jak ogrodu, tylko jak łąkę na której mam swoją pustą rabatkę otoczoną wyimaginowanym weneckim lustrem. Pustą w sensie zupełnie bez roślin, ale z widokiem na cały ogród i ze świadomością, że jestem tego ogrodu częścią.

   W takim anturażu szczęściem jest dla mnie spokój wynikający z dystansu do świata i cisza kiedy jej chcę.

   Choć w tym obrazie też dostrzegam paradoks i mam chęć go kiedyś zrozumieć.

   Więc w Twoim trafnym i ładnym zdaniu:
>... szczęście jest pozytywną refleksją o ogrodzie, choćby i chybioną. O jego podwalinach, ziemi, układzie, roślinach, planach, bieżącym działaniu....
   ... zmienię sobie tylko ogród na łąkę i podpisuję się życząc miłego weekendu.

>>Jako człowiek muszę jeść, pić, spać, 'korzystać z wychodka'. W naszej kulturze implikuje to wymianę społeczną zwaną pracą zarobkową.
>   Po pierwszym czytaniu dominującą w Twoim tekście wydała mi się paradoksalna harmonia w dysonansie, dopiero po chwili zdałem sobie sprawę, że dysonans tkwi jedynie w konfrontacji z moim sposobem percepcji świata.
Pisząc to nie odczuwałem dysonansu, więc trafne wydaje się to zdanie o różnicach w percepcji.
>   Nie wiedzieć też dlaczego, powtórne czytanie tego ładnego tekstu pomieszało mi impresje z symbolami.
Dzięki z komplement.

>   Mam trochę impresjonistyczny sposób postrzegania rzeczywistości, więc odniosłem wrażenie, że Twój tekst jest manifestem melancholijnego symbolizmu z soft-deterministycznymi akcentami, stąd miałem dużą trudność w wyborze konwencji odpowiedzi, bo zadając prowokacyjne pytanie: "co do nas należy" spodziewałem się innego odzewu.
Nie jest manifestem w zamyśle, jak jest odbierany jest poza mną.

>   Ta nieprzewidywalność w kontaktach z ludźmi jest intrygująca.


>   Wszelkie inne komentarze, prócz powyższych wrażeń, byłyby nie na miejscu, więc napiszę tylko o różnicach w naszych "sposobach na szczęście".
>   Bazą mojego szczęścia jest zrozumienie, że niczego nie muszę, prócz myślenia.
>   Takie przekonanie implikuje inną podstawę, mianowicie świadomość wolności wynikającej z permanentnej możliwości wyboru w każdej sytuacji, bo jeśli decyduję się, by żyć, to również oddychanie i wydalanie jest pochodną mojej decyzji, a nie przymusem, jak u Ciebie.
Teraz ja widzę inność percepcji. Jakkolwiek jest to tylko przestawienie akcentów i lekkie przesunięcie granic.
Dla mnie człowiek nie decyduje o tym, by żyć. Może jedynie wybrać śmierć i dla mojej wrażliwości jest to istotna różnica. Gdyby Twoja świadomość zaniechała jakichkolwiek działań nie umarłbyś. Tak samo człowiek nie może sam z siebie przestać oddychać i w ten sposób się udusić (udowodnione)- może natomiast odwołać się do rzeczy dla siebie zewnętrznych, by doprowadzić do stanu, gdy nie będzie powietrza do zaczerpnięcia.
Dla mnie pasowałoby tu słówko FUNKCJONOWAĆ i związywały by się dwa światopoglądy.
>   Bo ja wiem, że nie muszę żyć, lecz chcę, więc i reszta jest konsekwencją chcenia.
Tu jednak rozeszlibyśmy się w widzeniu świata i każdy pozostałby ze swoją jednostkową filozofią.

>   Wspomniany kaganiec kultury też jakby w mniejszym stopniu mnie dotyczył, po prostu opinia otoczenia ma dość nikły wpływ na moje poczynania - priorytetem jest mój szeroko pojęty zysk, przy zachowaniu równowagi w relacjach z innymi ludźmi.
Gdy jesteś na kogoś zły nie zabijasz go- taka kultura- szlachta tak robiła, jeśli oponent był niższego stanu.
>>Niemniej po to mam rozum, by wspierać wartościowsze przeciw chwastom, gdzie mogę. Taka moja rola na tym polu.
>   Nie żałuję rzeczy już zrobionych i tych nie zrobionych (a taki akcent wyczytałem u Ciebie), bo uważam, że wszystko co robię jakoś mi się przydaje.
Raczej nie chodziłoby mi tu o żal, chociaż w tak stworzonym ogrodzie mógłby on się pojawić. Niekoniecznie muszę mieć żal, że trafiło mi się wyhodować i chwasty- niemniej rozróżniam.
>Konsekwencją tego jest brak potrzeby dzielenia roślin na chwasty i kwiatki, bo nie wiem co później kwiatkiem się okaże - każda "roślina" na łące życia jest w jakiś sposób potrzebna, choć może niekoniecznie teraz i niekoniecznie mnie.
Ja pozostaje przy rozróżnianiu, gdzie się ewidentnie da.

>   Niekoniecznie też z każdą muszę mieć do czynienia - mogę co najwyżej chcieć mieć.
Zbiór roślin w ogrodzie jest ograniczony i zależny od wielu czyników.

>   No właśnie, nie traktuję "swojego" świata jak ogrodu, tylko jak łąkę na której mam swoją pustą rabatkę otoczoną wyimaginowanym weneckim lustrem. Pustą w sensie zupełnie bez roślin, ale z widokiem na cały ogród i ze świadomością, że jestem tego ogrodu częścią.
Odczytuje to jako zawężenie 'siebie' do czystej świadomości obserwacji.

>   W takim anturażu szczęściem jest dla mnie spokój wynikający z dystansu do świata i cisza kiedy jej chcę.   Choć w tym obrazie też dostrzegam paradoks i mam chęć go kiedyś zrozumieć.
Napisałeś to coś bardzo osobistego, jakby dla kontrastu do obrazów, których ja użyłem do opisu. Nie wiem na ile potrafię zajrzeć w to, co napisałeś, ale szanuję to.

>   Więc w Twoim trafnym i ładnym zdaniu:
>>... szczęście jest pozytywną refleksją o ogrodzie, choćby i chybioną. O jego podwalinach, ziemi, układzie, roślinach, planach, bieżącym działaniu....
>   ... zmienię sobie tylko ogród na łąkę i podpisuję się życząc miłego weekendu.
Temat niestety nie został przeze mnie skończony (o szczęściu). Wiąże się to z pewnymi niemożliwościami języka. Od zdaje się już kilku lat chodzi za mną niemożność wypowiedzenia ze względu na brak pojęć dotyczących stanów emocjonalnych i powiązań emocji z myślami.
Mimo nienazwań myśli w głowie jakoś sobie radzą i udało się opis jakiś, poetycki bardziej niż konkretny, stworzyć.
Dzięki za odpowiedź.

Pozdrawiam

>... w ramach pewnych światopoglądów bycie szczęśliwym jest wyjątkowo proste, łatwe i przyjemne, a w każdym razie dużo prostsze, łatwiejsze i przyjemniejsze niż w innych światopoglądach.
   Pojęcie "światopoglądu" bywa płynne, jak to pokazują moje "rozmowy" z niektórymi userami.

   W kontekście płynności światopoglądów oraz zaakcentowanej (przeze mnie) w powyższym cytacie prostoty w ich obsłudze szczęśliwości wszelakiej, przypomniał mi się przepis homeopatyczny zoczony w statusie na GG:
" Najlepszym lekarstwem na wszystkie dolegliwości jest zwykła woda. Dwie krople na szklankę wódki i wszystko przejdzie."

>Jakie jest miejsce argumentów "ze szczęścia" w racjonalnej dyskusji?
   W mojej wersji zalecam wysoki %.

>I czy pojęcie szczęścia w ujęciu krytycznym w ogóle "trzyma się kupy"?
   W takim ujęciu pozbywamy się zbędnego balastu krytyki w ogóle i zostajemy sam na sam * z homeopatią - reszta jest kwestią wiary.

   I trzyma się kupy nawet podczas kolejnego zmniejszania proporcji substancji czynnej, H₂O, w rozpuszczalniku.

*- nie dotyczy szczęśliwych(?) posiadaczy lusterek oraz dyskutantów z wątku "Czarownice w XXI wieku".
>

Nawiązując do proponowanej przez Ciebie koncepcji gorzelnianej homeopatii, wspomnę tylko, że zawsze fascynowało mnie, jak szybko pamięć wody rozcieńczonej w wódce przechodzi w niepamięć, zarówno tego, co było przed, w trakcie, jak i po.
Czy to już jest szczęście?

---

BENE DOCET QUI BENE DISTINGUIT

>Nawiązując do proponowanej przez Ciebie koncepcji gorzelnianej homeopatii, wspomnę tylko, że zawsze fascynowało mnie, jak szybko pamięć wody rozcieńczonej w wódce przechodzi w niepamięć, zarówno tego, co było przed, w trakcie, jak i po.
   Nic ująć, choć dodam, że ważnym działaniem tej wody, prócz wywoływania niepamięci, jest magiczna zmiana postrzegania proporcji korzyści do strat w tej zapamiętanej, mimo wszystko, rzeczywistości.

   Uszczęśliwiacz H₂O wyraźnie lansuje pozycję "ma" w bilansie zysków.

>Czy to już jest szczęście?
   To już zależy od oczekiwań pacjenta.
   Jeśli oczekuje korzyści w jak najkrótszym czasie, to coś na kształt szczęścia się jawi.

   Kłopot w tym, że jest to lek działający nie na przyczyny braku szczęścia, lecz na objawy, przy sporej szkodliwości działań ubocznych, zwiększających siłę rażenia wprost proporcjonalnie do czasu trwania kuracji uszczęśliwiającej.

> przypomniał mi się przepis homeopatyczny zoczony w statusie na GG:
Najlepszym lekarstwem na wszystkie dolegliwości jest zwykła woda. Dwie krople na szklankę wódki i wszystko przejdzie.<


Dobrze wcześniej napisałam o Tobie:"wszechwiedzący" .
Znasz nawet absolutnie najlepszy z najlepszych, przepis na wszystkie dolegliwości!
Nie napisałeś tylko jaka szklanka!
Ale poradzę sobie! Zella

> Dobrze wcześniej napisałam o Tobie:"wszechwiedzący" .
   Nie dostrzegłem w tym epitecie błędu ort., prócz braku spacji po dwukropku.

> Znasz nawet absolutnie najlepszy z najlepszych, przepis na wszystkie dolegliwości!
   Mam inne zdanie.

> Nie napisałeś tylko jaka szklanka!
   Może być szklana, ale nie nalegam.

> Ale poradzę sobie!
   Powodzenia.

" niewiele do szczęścia brakuje temu, komu potrzeba niewiele." - Epikur
(w wolnym tłumaczeniu)

szalenie się z tym zgadzam

>" niewiele do szczęścia brakuje temu, komu potrzeba niewiele." - Epikur
>(w wolnym tłumaczeniu)
>szalenie się z tym zgadzam

Jacy to starożytni sprytni.. Ciekawe czy mówili też o nadmiarze szczęścia, czy widzieli w nim 'towar' wiecznie deficytowy..

Czy zawsze mamy pożądać szczęścia? Skąd wiadomo czy doń dążenie za nos nas nie wodzi i marionetek z nas nie czyni?

>Jacy to starożytni sprytni.. Ciekawe czy mówili też o nadmiarze szczęścia, czy widzieli w nim 'towar' wiecznie deficytowy..

czy może w ogóle istnieć nadmiar szczęścia? - wydaje mi się to wewnętrznie sprzeczne. wszak szczęście wydaje się być stanem najdoskonalszym, najwyższym. do którego dążymy, a gdy go osiągniemy to wypełnia nas w całości, więc nie może go być w nadmiarze. samo pojęcie sugeruje pewną negatywność (jest czegoś za dużo, nie potrzebnie). to tak jakby powiedzieć, że jest deficyt biedy (posługując się skrajnościami).

stąd wniosek, że raczej nie rozważali nadmiaru szczęscia, nie spotkałam się jeszcze z takim pojęciem. jest po prostu nielogiczne.

> Czy zawsze mamy pożądać szczęścia? Skąd wiadomo czy doń dążenie za nos nas nie wodzi i marionetek z nas nie czyni?

dążenie do szczęścia nie jest jakąś odgórną dyrektywą. wynika raczej z natury ludzkiej. z natury każdy człowiek dąży do [jakiegoś] szczęścia. do jakiegoś spełnienia, etc.

>dążenie do szczęścia nie jest jakąś odgórną dyrektywą. wynika raczej z natury ludzkiej. z natury każdy człowiek dąży do [jakiegoś] szczęścia. do jakiegoś spełnienia, etc.

Pewnie tak jest, że każdy dąży do szczęścia "z natury". Dodatkowo człowiek miewa dążenia 'z wyboru'

>> Dodatkowo człowiek miewa dążenia 'z wyboru'


owszem, ale owy wybór obejmuje raczej sfere obiektu, wybór tego albo tego celu (czegoś konkretnego pod jego podstacią), a to skolei jest pewnym zakamuflowanym obiektem szczęśliwości. a samo dążenie jest nam inherentne.

> (...) samo dążenie jest nam inherentne.

Jeśli nawet, to czy wynika stąd, iżbyśmy mieli czym prędzej dążyć do krain permanentnego zaspokojenia (lub do wizjonerów ich istnienia)?

>> (...) samo dążenie jest nam inherentne.
>Jeśli nawet, to czy wynika stąd, iżbyśmy mieli czym prędzej dążyć do krain permanentnego zaspokojenia (lub do wizjonerów ich istnienia)?

nie rozumiem.

Cytat:

Że tak brzydko się wyraże, akurat pasuje tutaj jak najbardziej PZU (pierd*****ty zawsze usmiechnięty). Jeśli były by jakieś pewne proporcje zalezności między stopniem inteligencji, która miała by tą własność że w świadomy sposób łatwiej jest podejmowac decyzje które doprowadza do uczucia szczęścia to naukowcy, mędrcy byli by zanurzeni w narkotuzującej błogości.

Jest wielu "mędrców", uprawiających różne Nauki, nauki, "nauki" i nauki . Niektórzy z nich są magnatami medialnymi i bronią nawet z tego "bycia" doktoraty! A na nieszczęśliwych nie wyglądają, na nagich i źle odżywionych zresztą również.
I zawsze się uśmiechają!

---

BENE DOCET QUI BENE DISTINGUIT

   Witam, Katarzyna Pomlędła - Zaleska. Dziś zadam pytanie: Co to szczęście jego ekscelencji arystokracji biskupowi Stanisławowi Pierun - Niezgodzie.

- Wasza ekscelencjo, czym według waszej ekscelencji jest szczęście?

- Kościół nigdy nie zgodzi się na zabiegi in vitro.

- Czy Kościół, to bardzo trudne pytanie, ale pozwoli wasza eminencja, że je zadam, pozwala być szczęśliwym?

- Kościół już dawno przeprowadził lustrację. Wracanie do tych zamierzchłych spraw jest niegodne katolika a zarazem i chrześcijanina.

- Czy nadmierne szczęście może być grzechem, wasza arystokracjo?

- Beatyfikacja naszego umiłowanego Jana Pawła II, składamy wiarę w Boga, już wkrótce.

- Dziękuję za rozmowę.

>Czy łatwo być szczęśliwym i czy w ogóle warto sobie tym głowę zawracać?
>Pytanie stawiam sprowokowany przekonaniami tych osób, które utrzymują, że w ramach pewnych
>światopoglądów bycie szczęśliwym jest wyjątkowo proste, łatwe i przyjemne, a w każdym razie dużo
>prostsze, łatwiejsze i przyjemniejsze niż w innych światopoglądach.
>Jakie jest miejsce argumentów "ze szczęścia" w racjonalnej dyskusji?
>I czy pojęcie szczęścia w ujęciu krytycznym w ogóle "trzyma się kupy"?

Im ktoś głupszy tym łatwiej mu być szczęśliwym.
Szczęście jest radością z życia. Jeśli nic nie zaskakuje, nie zachwyca, wszystko jest przewidywalne, możesz mieć problemy ze szczęściem.
Niektórzy są tak obrzydzeni wszechobecną szczęśliwością iż muszą coś czasami popsuć, wręcz spierdolić dokumentnie by poczuć wiatr życia i być szczęśliwym.

>Czy łatwo być szczęśliwym i czy w ogóle warto sobie tym głowę zawracać?

Oczywiście, że nie. Ze szczęściem jest tak, jak z relaksem. Im bardziej się staramy, tym gorzej wychodzi. Człowiek szczęśliwy jest wtedy, gdy tego nawet sobie nie uświadamia.

Człowiek zdrowy nie myśli o tym, kiedy wciąga powietrze, a kiedy wypuszcza - oddycha nieświadomie.

Człowiek szczęśliwy jest wtedy, gdy nie myśli o sobie. Myśl "jestem szczęśliwy" nawet mu przez myśl nie przejdzie.

A jeśli ktoś zastanawia się, czy jest szczęśliwy, to z pewnością jest nieszczęśliwy.

---

doku

Nie mogłem "na bieżąco" śledzić tego wątku , więc przeczytałem go w całości teraz
,.... i poczułem się szczęśliwy .

julek

Dzięki twojemu postowi wątek zmartwych-wstał, tak więc nadal jest jakby na bieżąco.
Rozumiem, że skoro poczułeś się szczęśliwy, problem szczęścia nie jest już twoim problemem?

---

BENE DOCET QUI BENE DISTINGUIT

Problem szczęścia nigdy nie był moim problemem -

Według mnie "Szczęście" to pojęcie czysto "poetyckie"
- można mówić o przyjemności ,- i to pojęcie jest racjonalne -

pozdrawiam - przyziemny julek z węgla ,wodoru i tlenu , ze zwykłą galaretowatą masą w czaszce.

> Według mnie "Szczęście" to pojęcie czysto "poetyckie"
>- można mówić o przyjemności ,- i to pojęcie jest racjonalne -

A cóż to takiego pojęcia racjonalne? Czym się różnią od pojęć nieracjonalnych?

Proszę sobie uświadomić że egzaminuje Pan "technicznego" - a techniczny oczekuje "dobrej woli" od profesora

Jeżeli mówię o pojęciu - przyjemność - to wiem że to pojęcie funkcjonuje jako "pojęcie naukowe" - Freud pisał o przyjemności nie o szczęściu .

Natomiast słowo szczęście oznacza pojęcie abstrakcyjne - /napisałem "poetyckie"/
jeżeli mówimy o szczęściu to mamy na myśli subiektywne określenie "z którym nie można dyskutować" jeżeli ktoś mówi że jest szczęśliwy to jest i koniec .

Tak , w prostych , żołnierskich słowach wyjaśnił to Panu swoje stanowisko "inżynier" .

julek "anty-antropocentrysta"