To straszne gdzie przyszło nam żyć, a przyszło nam żyć w świecie o nazwie kłamstwo. Sztuczni ludzie sterujący swoim wizerunkiem, a gdzie szczerość zapytam no gdzie?
Świat rzeczywisty zamieniliśmy na pozór i przyszło nam żyć w tym pozorze. Bo nikt się nie zastanawia co to jest szczęście tylko chce je mieć, bądź rzekomo już je ma. Takim właśnie sposobem zaspokajamy się myśląc, że gdy mamy szczęście, mamy to do czego wszyscy ludzie dążą i jest fajnie. Później zauważamy że choć zdobyliśmy szczęście czyli posiadamy wszystko, nic więcej nam nie jest potrzebne; bo przecież tym cechuje się to uczucie...to jednak dalej czujemy pustkę , dalej czegoś potrzebujemy. Właśnie, stworzyliśmy sobie pozór w którym tkwimy i tkwić będziemy i nigdy nie zaznamy prawdziwego szczęścia ani spokoju bo nigdy nie dowiemy się czym prawdziwe szczęście jest. Ślepo mkniemy przez życie zdobywając kolejne góry i o ile zaznamy na tyle spokoju żeby zacząć się nad tym zastanawiać nigdy z czystym sumieniem nie powiemy "nic więcej nie potrzebuje by być szczęśliwym ,chcę po prostu żyć" . Zakłócony pokój, bezduszność, brak idei to czyni z nas kości i skórę które nazwać człowiekiem się nie da. Globalizacja przyspieszyła proces spustoszenia duchowego i najgorsze że nawet ci którzy zdają sobie sprawę z tego co dzieje się z światem który powinien być piękny, nie walczą z tym, nie walczą bo boją się. W wyniku tego że są mniejszością boją się że nie mają racji, że to z nimi jest coś nie tak i że życie pozbawione iskry w sercu jest normalne lub co najmniej odpowiednie.