Słowo „prawo” używane jest w wielu znaczeniach. Nie wszystkie mają ten sam poziom ogólności, co „prawo fizyki”. Ograniczę się więc tylko do tych znaczeń, które można porównać z „prawem fizyki”. Będę mówić o „prawach” niejako pojedynczych, Wyróżnię tutaj cztery rodzaje praw, wymieniając je w kolejności powszechności występowania.
Prawa fizyki, czyli prawidłowości obserwowane w przebiegu wydarzeń.
Prawa naturalne, czyli zachowania specyficzne dla danego gatunku.
Prawa podmiotowe, czyli przywileje, wolności i własności, bronione przez podmiot i chronione przez władzę.
Prawa przedmiotowe, czyli obowiązki, normy i zasady, odrzucane przez podmiot, ale wymuszane przez władzę, niereprezentującą żadnego podmiotu odnośnego prawa podmiotowego, jeśli takie prawo w ogóle istnieje.

Przykłady praw fizyki:
11. Prawo zachowania energii mówi, że jeżeli opisujemy w sposób kompletny przebieg dowolnych wydarzeń w zakresie ściśle określonym, to opis zawiera zawsze tę samą liczbę obiektów elementarnych, która nazywana jest energią.
12. Prawo zachowania pędu mówi, że jeżeli opisujemy w sposób kompletny przebieg dowolnych wydarzeń w zakresie ściśle określonym, to środek masy opisanych obiektów pozostaje swobodny.

Przykłady praw naturalnych homo sapiens:
21. Przyrodzona godność polega na świadomości wysokiej wartości podmiotu, której nie można porównać do innych wartości.
22. Prawo do opieki rodzicielskiej polega na oczekiwaniu, że rodzice dziecka będą troszczyć się o jego rozwój, bez stawiania żadnych warunków.

Przykłady praw podmiotowych:
31. Wolność słowa oznacza, że władza ściga i karze tych, który prześladują innych za otwarte wypowiadanie się.
32. Przywileje kobiet w ciąży oznaczają, że mają one pierwszeństwo w egzekwowaniu niektórych wolności i własności.
33. Prawo do usługi nabyte w efekcie umowy w postaci zobowiązania innego podmiotu (nie mylić z obowiązkami narzucanymi przez prawa czwartego rodzaju).

Przykłady praw przedmiotowych:
41. Obowiązkowa służba wojskowa oznacza, że władza karze tych, którzy odmawiają trenowania zabijania innych ludzi.
42. Zasada prawdomówności oznacza, że władza rodzicielska karze za kłamanie i zatajanie prawdy.

Gdy porównamy znaczenie pierwsze z czwartym, wydaje nam się, że widzimy niemal przeciwieństwo. W przypadku praw fizyki mamy prawidłowości, które zawsze się sprawdzają, niejako „same”, bez pomocy żadnej władzy. Więcej – żadna władza nie może sprawić, żeby jakieś wydarzenia przebiegały niezgodnie z prawami fizyki. W przypadku praw przedmiotowych wydaje się, że bez przymusu karzącej władzy, wiele obowiązków, norm i zasad nie byłoby przestrzeganych. Zauważamy nawet, że mimo odstraszających kar prawa przedmiotowe są notorycznie łamane,
Dlaczego więc to samo słowo „prawo” używane jest w obydwu przypadkach? Co łączy uniwersalne prawidłowości fizyczne, które same się przestrzegają, z obowiązkami, których nikt nie chce spełniać, a które spełniane są tylko przez osoby posłuszne i tchórzliwe?
W słowniku języka polskiego PWN prawo fizyki jest opisane jako „zasada rządząca procesami przyrodniczymi”. Taki opis prawa fizyki jest najzupełniej fałszywy. Prawa fizyki w najmniejszym nawet stopniu nie „rządzą”. Jeżeli czasem fizycy używają słowa „zasada”, to wcale nie mają na myśli Kogoś, kto pilnuje, żeby zasada była przestrzegana (takimi tematami zajmuje się teologia, a nie fizyka). W fizyce słowo „zasada” faktycznie znaczy: „formuła objaśniająca, na czym polega obserwowana prawidłowość”.
Interesująca jest przyczyn tego błędu. Dlaczego wiele osób tak fałszywie opisuje fizykę? Dlaczego, mając takie proste i trafne sformułowania pod ręką, jak: „prawidłowość” i „formuła”, tak wiele osób uparcie używa sformułowań nietrafnych, które wprowadzają w błąd: „zasada”, „norma”, „reguła”…? Odpowiedź na to pytanie nasuwa się sama. Przyczyną tego błędu jest fakt, że już samo słowo „prawo” wprowadza w błąd. Najwyraźniej większości ludziom „prawo” kojarzy się raczej z czwartym znaczeniem - z zasadą wymuszaną przez władzę – niż ze znaczeniem pierwszym – prawidłowością. Nic więc dziwnego, że „prawo” kojarzy się z „zasadą”, „normą” i „regułą”.
Przypuszczam, że gdy przeciętny człowiek nagle usłyszy słowo „prawa”, skojarzy mu się ono z prawami przedmiotowymi i podmiotowymi. Gdy słyszy sformułowanie „prawo fizyki”, wyobraża sobie jakiegoś Władcę Wszechświata, który rządzi wszystkimi zdarzeniami i wymusza przestrzegania zasad.
Dlaczego fizycy nie zdecydowali się na rezygnację ze słów „prawo” i „zasada” mimo tego, iż wiedzą, że natura nie stosuje się do żadnych praw, nie wyznaje żadnych zasad, nie przestrzega żadnych reguł? Zdarzenia przebiegają przecież tak, jak same chcą przebiegać, zupełnie spontanicznie i dowolnie, żaden ukryty Władca nimi nie kieruje. Fizycy obserwują prawidłowości i opisują je przy użyciu formuł. Fizycy nie opisują „praw” ani „zasad”, dlaczego więc uparcie używają tych pojęć?
Odpowiedź wydaje się prosta. Kiedyś prawdopodobnie fizycy wierzyli w Wielkiego Władcę, albo musieli udawać, że w niego wierzą. Przyzwyczaili się do pojęć „prawo” i „zasada”, więc dzisiaj używają ich bez refleksji.
A może część fizyków wciąż wierzy?