Przypuszczam, że jako użytkownicy portalu racjonalista.pl jesteście tolerancyjni wobec gejów i lesbijek. Problem w tym, że tolerować wcale nie oznacza szanować, czy nawet uważać za równego sobie. Można przecież tolerować rzeczy, których się nie lubi, a nawet się nimi gardzi i uważa się je za np idiotyczne - jako przykład można podać choćby to, że ja toleruję takich choćby księży, których dość mocno nie lubię. Stąd też ten temat.

Motywem przewodnim niech będzie w nim następujące pytanie: Czy uważamy homoseksualistów za na tyle równych sobie, aby powierzyć im opiekę nad dzieckiem?

Obojętnie, czy w formie nauczyciela, opiekuna, lekarza (pierwszego kontaktu, chirurga czy ginekologa), czy w końcu rodzica.

Ja osobiście jestem za przyznaniem takich praw homoseksualistom. I to bynajmniej nie z jakichś pobudek ideologicznych typu: "równość i tolerancja dla wszystkich", czy "nie wolno dyskryminować innych ludzi". Zresztą takie hasła nigdy do mnie nie trafiały (jestem głęboko przekonany, że równość nie istnieje i jest postulowana przez jednostki co najwyżej przeciętne, które marzą o równości wobec elity intelektualnej/majątkowej; tolerancja zaś nie wychodzi mi wobec przestępców, a dyskryminację uważam za społecznie pozytywną, bo trzeba dyskryminować ludzi głupich i niemoralnych - choćby po do, aby ograniczyć im możliwości oddziaływania na innych.)

Dlaczego popieram więc np. prawo do adopcji dzieci przez homoseksualistów? Los homoseksualistów, czyli ludzi z reguły już dorosłych, nie obchodzi mnie zupełnie. Obchodzi mnie za to los dzieci.

Wiadomo, że jest w Domach Dziecka wiele dzieci, które nigdy nie doczekają się adopcji. Są więc skazane na dzieciństwo bez rodziców, a to oznacza, między innymi, chorobę sierocą. Ta zaś ma destruktywny wpływ i na psychikę i na ciało dziecka - w skrajnych sytuacjach, zwłaszcza u małych dzieci, może być bezpośrednią przyczyną śmierci (bądź też pośrednią, np. samobójstwo). Sytuacja w domach dziecka nie jest też odpowiednia, aby dobrze wychować dziecko. W takim układzie więc wzrasta prawdopodobieństwo, że dziecko wyrośnie na jakiegoś zbrodniarza - co ma, w oczywisty sposób, negatywny wpływ na społeczeństwo. Dla dziecka taki pobyt w Domu Dziecka też nie jest przyjemnością - choćby z powodu braku tej bliżej nieokreślonej miłości (może właśnie z powodów jej poszukiwania tak częste jest w tych placówkach zjawisko prostytucji wśród dziewcząt. Kiedyś mignęła mi statystyka, że co 10 trzynastolatka z Domu Dziecka oddaje się kolegom za pieniądze, czy inne dobra).

Tak więc Domy Dziecka nie są dobrym miejscem dla dzieci. Zdecydowane lepiej by im było w rodzinie adopcyjnej, nawet jeśli miały by być wychowywane przez homoseksualistów. W końcu miłość rodziców jest najważniejsza dla rozwoju dziecka - niezależnie czy rodziców homoseksualnych czy hetero.

Takie jest moje zdanie na ten temat. A jak wy uważacie?