>Rewolucyjnego odkrycia dokonał Galileusz w 1600 roku, które obalało twierdzenia starożytnego mędrca. Zrzucając różne przedmioty z Krzywej Wieży w Pizie udowodnił, że czas trwania spadku swobodnego nie zależy od masy ciała. Okazało się, że kula armatnia o wadze 80 kilogramów dotknęła ziemi w tym samym momencie, co kulka muszkietowa o wadze 200 gram.

   Jeżeli puścić te dwie kule z równej wysokości (tj. środki mas) to niestety wcale nie dotknęłyby ziemi w tym samym momencie. Trzeba wziąć poprawkę na różnicę promieni kuli armatniej i muszkietowej.

   Gdzieś kiedyś wyczytałem, że to mit z tym puszczaniem przedmiotów z krzywej wieży w Pizzie, ale nie wiem czy to prawda.

>Naukowiec któremu udowodni się,że nie miał racji, jest szczęśliwy że wyprowadziło się go z błędu. Natomiast pseudonaukowiec(fundamentalista, będzie stał przy swojej teorii jeszcze mocniej.

   Einstein był zatem połowę swojej kariery naukowej pseudonaukowcem. Nie mógł zdzierżyć osiągnięć fizyki kwantowej aż do samej śmierci. Bezowocnie próbował odnaleźć teorię wszystkiego, która wykluczyłaby element probabilistyki z teorii fizycznych, podczas gdy cały ówczesny świat naukowy dowodził eksperymentalnie i teoretycznie, że tak się już nie da.

   Pozdrawiam.

>   Einstein był zatem połowę swojej kariery naukowej pseudonaukowcem. Nie mógł zdzierżyć osiągnięć fizyki kwantowej aż do samej śmierci. (...)

Próba stworzenia wyjaśniającej rzeczywiste obserwacje teorii przy zachowaniu własnych założeń nie jest fanatycznym trwaniem przy swoim. Fanatycznym trwaniem przy swoim byłoby twierdzenie, że teoria jest poprawna, mimo sprzeczności z obserwacją. A to miejsca nie miało.

---

Tomasz Sztejka

   Słusznie piszesz. Właściwie nie mam żadnego Ale.

>   Einstein był zatem połowę swojej kariery naukowej pseudonaukowcem. Nie mógł zdzierżyć osiągnięć fizyki kwantowej aż do samej śmierci. Bezowocnie próbował odnaleźć teorię wszystkiego, która wykluczyłaby element probabilistyki z teorii fizycznych, podczas gdy cały ówczesny świat naukowy dowodził eksperymentalnie i teoretycznie, że tak się już nie da.

Wbrew obiegowej opinii "świata naukowego" to nie jest prawda. Z górą pół wieku temu David Bohm opublikował* formalne podstawy całkowicie deterministycznej wersji mechaniki kwantowej zapoczątkowanej przez Louisa de Broglie'a w latach 30-tych. Wersja de Broglie'a-Bohma, znana też jako pilot wave theory jest całkowicie zgodna ze wszystkimi znanymi nam faktami doświadczalnymi, włącznie z łamaniem nierówności Bella. Nie jest prawdą, że mechanika kwantowa dowodzi istnienia wewnętrznej przypadkowości świata rzeczywistego.

(*) Bohm, David (1952) "A Suggested Interpretation of the Quantum Theory in Terms of Hidden Variables, I and II". Physical Review 85: 166-193

   Brzmi zachęcająco. Wikipedia podaje jednak:

>Interpretacja Bohma, sformułowana przez Davida Bohma w 1952 roku, jest deterministyczną interpretacją mechaniki kwantowej - ale jest sformułowana na sposób niezgodny ze szczególną teorią względności Einsteina.

   Wiesz może na czym polega ta niezgodność?

>   Brzmi zachęcająco. Wikipedia podaje jednak:
>> Interpretacja Bohma, sformułowana przez Davida Bohma w 1952 roku, jest deterministyczną interpretacją mechaniki kwantowej - ale jest sformułowana na sposób niezgodny ze szczególną teorią względności Einsteina.
>    Wiesz może na czym polega ta niezgodność?

To nie jest niezgodność. Teoria Bohma jest po prostu opisem nierelatywistycznym, tak samo jak jest nim równanie Schroedingera czy teoria Newtona. Nie nazwałbym zasad dynamiki newtonowskiej niezgodnych z teorią względności.

Natomiast prawdą jest, że nie wiemy jak można by ekstrapolować teorię Bohma do zakresu relatywistycznego. No ale w ogóle problem pogodzenia mechaniki kwantowej z teorią względności nie został zadowalająco rozwiązany.