Jakbyśmy się nie starali - życia państwowym instytucjom użyczają ludzie. I choćby zinstytucjonalizowanie pastwa posunąć możliwie daleko, zawsze zostanie pewien margines państwotwórczej działalności podpadający pod osąd i zależny od decyzji ludzi. Ten będzie oceniany od strony moralnej.

Nawet jeśli nie sposób sensownie mówić o moralności USA, wciąż możemy dywagować o moralności Busha czy innego Obamy.

>Moralność jest dobra w stosunkach między ludźmi. Państwa nie są moralne. Między państwami powinny więc obowiązywać umowy (choćby traktowane na zasadzie rebus hic stantibus) - a nie jakiekolwiek "zasady moralne".

Państwo tworzą ludzie wyznający określony system wartości; częścią tego systemu jest także sfera moralności. Ów system wartości, a także wizja państwa staną się podstawą zbioru praw jaki ci ludzie wytworzą i uznają za reprezentatywny.

W tym sensie moralność państwa jest zawarta w stanowionych prawach. W jednych krajach karze się za czyny, które w innych są uznawane za zgodne z prawem; to chyba przykład działania moralności państwowej.

"Wojna jest naturalnie wpisana w naturę ludzką. Za to pokój jest rezultatem kultury, budowania, sztuki i dobrej woli." (...)
"Nie pisze się zasadniczo historii wydarzeń szczęśliwych, relacji normalnych i przywracających pokój. Hegel (1770-1831) twierdził nawet, że szczęśliwe narody nie mają historii." (...)
"Początkiem konfliktów jest pragnienie panowania, wola wprowadzenia na całej planecie tego, co, jak się sądzi, jest prawdą polityczną. Od początków ludzkości do dzisiaj imperia przenikała wola tyranów, despotów, ludzi władzy: Czyngis-chan, Aleksander, Karol Wielki, Karol V, Napoleon, Hitler, Stalin, wszyscy oni dążyli do powiększenia terytorium swoich ambicji i do narzucenia swojej ideologii całej planecie. Etnologowie wiedzą, że zwierzęta również wyznaczają granice swojego terytorium, że oznaczają je uryną i fekaliami, bronią dostępu lub uzależniają go od poddania się twardym warunkom, a zwłaszcza wymagając oczywistych oznak poddaństwa." (...)
"Człowiek cofa się, zwierzę wysuwa się do przodu."

(Cytaty pochodzą z książki 'Antypodręcznik filozofii'; Michel Onfray.)

I zdecydowanie państwa nie są moralne. Państwo, wychodzi na to, to i umowa społeczna i wynik oczywistego prawa dżungli - prawa silniejszego. Jednakże już społeczeństwo wychowane tak, a nie inaczej, ma już moralność. Pardon, 'moralność'. I to ona pozwala na podbój, na rzeź, na agresję, wszystko tłumacząc sobie, usprawiedliwiając popędy śmierci - robiąc zło w imię 'większego dobra'.
"They wanted to dominate the world - bullshit, that's our f**kin' job!" (George Carlin)

>Jednakże już społeczeństwo wychowane tak, a nie inaczej, ma już moralność.

Społeczeństwo ma moralność? Myślałem, że to po prostu zbiór ludzików wchodzących w różne społeczne interakcje. Ale czy podlega moralności, tj regułom określającym właściwe i niewłaściwe zachowania jednostek?

---

dnoterlikowskiego.blogspot.com/

Ach, ah, a wreszcie siermiężne och.
Rzekłem: "Jednakże już społeczeństwo wychowane tak, a nie inaczej, ma już moralność. Pardon, 'moralność'."
A następnie opisałem czym się ona przejawia. Sądzę, że ironia aż nadto była widoczna. Ole!
Jeżeli społeczeństwo, które z definicji, zamieszkuje "dane terytorium, posiada(...) wspólną kulturę, wspólną tożsamość oraz sieć wzajemnych stosunków społecznych" to także, jak to określiłeś, podlega 'regułom określającym właściwe i niewłaściwe zachowania jednostek', które zawierają się w kulturze danych narodów.

Ale zarówno moralność jak i "moralność" (zresztą, to chyba sztuczne rozróżnienie) to reguły dla jednostek. Nie społeczeństw (taka społeczna quasi-moralność to nic innego jak polityka w działaniu).

---

dnoterlikowskiego.blogspot.com/

Jeżeli już przyjęliśmy taką, a nie inną, definicję moralności, to uważam, że są to reguły dla społeczeństw składających się z jednostek, które swym działaniem - opartym na takich zasadach - odciskają piętno na otoczeniu. Polityka to - przynajmniej wedle mnie - inna para kaloszy, swoisty sposób rządzenia państwem, wręcz trudno określić konkretnie tak szeroki termin.
Dajmy na to - spora grupa osobników wyznania katolickiego nie kieruje się 'polityką Biblii', a bardziej 'moralnością' właśnie. Obojętnie jak zgniła być ona potrafi.
Nie musimy się przecie zgadzać, a nieścisłości między poglądami mogą wynikać praktycznie z wszystkiego.
Przy czym dla mnie to nie 'sztuczne rozróżnienie'. Moja moralność wyraża się w czym innym niż 'moralność' zbrodniarza. A sarkazm kwitnie.
Ech, zresztą - sayonara!

>Nienawidzę. Nienawidzę, bo w nowo-mowie "polityka moralna" oznacza, że w imię moralności wolno nie dotrzymywać umów, gwałcić podpisane przez siebie konwencje itp. Jeśli np. USA (w imię obrony praw Kosowarów) bez wypowiedzenia wojny bombardowały Jugosławię - to twierdziły, że stoją po stronie "moralności".

Chociaż Go bardzo nie lubię, w większości się z Nim nie zgadzam, to jednak czasami ma facet rację.

>I jakież jest zdziwienie tych ludzi, gdy dowiadują się, że - przy nadmiernym wręcz potępieniu tych formacyj w RFN (gdzie samo oglądanie symboli narodowo-socjalistycznych jest zakazane) - SS-manom jednak emerytury się wypłaca...

Co zrobić Panie Januszu, Polska to dziki kraj, niestety.

   A moralność cylindrów w samochodzie JKM jakoś was nie drażni?
.

A z czym się tu nie zgadzać?

Kwiecisty i emocjonalny styl Janusza Korwina Mikke czasem przesłania meritum sprawy, ale zazwyczaj wyraża się on logicznie, spójnie i nie pozostawia swoich twierdzeń bez uzasadnienia.

Gdy ktoś mówi o "obrazie moralności" i temu podobnych zapisach jawiących się w prawie zawsze muszę zapytać: jakiej moralności? Gdzie zdefiniowanej? W prawie, a za tym w państwie, nie powinno być miejsca na definicje w stylu "koń jaki jest każdy widzi". Choćby dlatego, że obowiązku oglądania konia nie ma, a obowiązek przestrzegania prawa jest.

Pozdrawiam,

---

Tomasz Sztejka