Decyzja zapadła. Ani mnie ona ziębi, ani grzeje. W Krakowie na cmentarzu Salwatorskim znajduje się grób jednego z najwybitniejszych ludzi (nie tylko Polaków) jacy kiedykolwiek żyli i jeśli już jakieś groby będę w Krakowie odwiedzał, to najpewniej tylko ten jeden. Wawel totalnie mi zwisa jako miejsce pochówku i jest dla mnie ciekawy jedynie jako zabytek (oczywiście leży tam wielu niezwykle zasłużonych ludzi jednak nie interesują mnie ich groby). Jeśli już władni podejmować decyzję o pochówku nieboszczyka prezydenta doszli do pewnych ustaleń, to z mojego punktu widzenia sprawa powinna być zamknięta. Dlaczego jednak popieram ludzi, którzy wydzierają się pod oknami księdza Dziwisza?
Nie chodzi o to, że uważam jakoby prezydent Kaczyński nie miał dość zasług, aby tam spocząć (choć tak właśnie uważam). Chodzi o to, że irytuje mnie zachowanie Jarosława K. Brat jego jeszcze nie ostygł, a ten, najwyraźniej zwietrzywszy już polityczny interes, obsadza nim nowe stanowisko! Jakże prominentne, dodajmy. Jakiż to splendor spocząć na Wawelu, jakżeż można by złe słowo powiedzieć o tam pochowanym? A panu Jarosławowi jest to jak najbardziej na rękę - już sam fakt śmierci jego brata sprawia, że, przeciwnikom politycznym Jarosława, nie wygodnie będzie rozliczać, podczas kampanii, politykę ostatniego prezydenta z PiS. Jeśli jednak zostanie on pochowany na Wawelu nie będą mogli nawet, bez zająknięcia, zaprzeczyć, że był to człowiek wielki, godzien najwyższych zaszczytów. I oto dostają, wyborcy, niezwykłą szansę - mogą zafundować sobie repetę takiej wspaniałej persony na urząd prezydenta (lub dowolny inny). Jarosław zdaje się bowiem być Lechem w każdym calu (takie przynajmniej są pozory, a one jak wiadomo pełnią niebagatelną rolę w każdej kampanii politycznej). W skrócie - Jarosław Kaczyński znalazł sposób, aby pochować siebie samego na Wawelu, zachowując przy tym pełną swobodę działania. Ba, nawet nie umierając! Gratuluję panie Jarku!
Jeśli moja ocena sytuacji jest trafna, to nie wykazałem jeszcze nawet w połowie perfidii i ohydności tego zagrania. Najgorsze jest bowiem to, że były premier, zdając sobie sprawę, że większość społeczeństwa jest mu nieprzychylna, postanowił wykorzystać rozpacz i żałobę po katastrofie (w której zginęło jeszcze dziewięćdziesiąt pięć osób poza prezydentem) do zakneblowania tych, co chcieliby jego plany pokrzyżować. Dziwisz mu nie odmówi (szczerze, nie jestem pewien czy miałby chęć mu odmówić), a plebs nie będzie się wychylał podczas żałoby - sprawa zamknięta.
Jestem pewien, że wśród protestujących przeciwników pochówku prezydenta na Wawelu są tacy, którym na sercu leży prestiż tego miejsca. Ja natomiast przyłączam się do tych, którzy protestują, bo poczuli jak Jarosław K. rozpina im spodnie i pochyla ich do przodu. Mam wrażenie, że PiS dochodzi do siebie po stracie i wraca w starym, "dobrym" stylu. Oby ten styl ością mu stanął.